ΤΟ ΣΩΜΑ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΣΩΜΑ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Δεκ 24, 2011 3:52 am

Πάει καιρός τώρα που μια αηδιαστική και αποκρουστική στην ιδέα της σύλληψής της έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Μια έκθεση με τον τίτλο «Bodies Revealed: The Exhibition» και εκθέματα τα σώματα νεκρών ανθρώπων! (Δες περισσότερα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

Και μόλις λίγο καιρό πριν ήρθε στο φως της δημοσιότητας η καταγγελία μιας νέας δικηγόρου για τον εξευτελιστικό τρόπο εξέτασης των υποψηφίων γυναικών για τις σχολές του Λιμενικού με τίτλο «Το λιμενικό δε σεβάστηκε το σώμα μου» (Περισσότερα στο ιστολόγιο ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ)

Εμείς όμως εδώ βρισκόμαστε σε χώρο παιδαγωγικού προβληματισμού και οι δυο προηγούμενες αναφορές δόθηκαν μόνο ως ερέθισμα γύρω από το τι είναι το ανθρώπινο σώμα. Σκοπός μας να προκαλέσουμε τη σκέψη όλων ως προς το σεβασμό που δείχνουμε ή όχι στο σώμα των παιδιών. Εκτός και τέτοιο δικαίωμα θεωρούν κάποιοι ότι ανήκει στους ενήλικες και μόνο, αν και τα δύο παραδείγματα που δώσαμε δείχνουν πως και σε αυτούς ακόμη αμφισβητείται ενίοτε.

Στο σημείο αυτό είναι πολλαπλά χρήσιμο να θυμίσουμε τις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για το σώμα του ανθρώπου και τις αλλαγές των ηθών που επέφερε στο λαό μας η εξάπλωση του χριστιανισμού. Κι αυτό για να δηλώσουμε πως δε θα σταθούμε με τη σεμνότυφη ματιά του θρησκόληπτου αλλά με τη ματιά της επιστήμης και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αν και εδώ και αιώνες ο χριστιανισμός ακολουθεί το νηπιοβαπτισμό και το ξεγύμνωμα των μικρών παιδιών παρουσία ομήγυρης δίχως αυτό να θεωρείται αμάρτημα. Κι αντίθετα στην αρχαία Ελλάδα δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να παρακολουθούν τους Ολυμπιακούς αγώνες επειδή οι αθλητές λάμβαναν μέρος γυμνοί.

Όπως κι αν έχει, είτε μιλάμε για χριστιανούς και άλλους οπαδούς θρησκειών που θεωρούν ότι δεν πρέπει να εκτίθεται γυμνό το σώμα του ανθρώπου, είτε και για πιο ελεύθερων αντιλήψεων ανθρώπους - όπως εκείνοι που αυτοθέλητα εκθέτουν τα καλοκαίρια το σώμα τους γυμνό στις πλαζ - θα συμφωνήσουμε πιστεύω όλοι ότι είναι άλλο πράγμα ο ίδιος να πετάς τα ρούχα σου και άλλο τελείως να σε ξεγυμνώνουν δια της βίας.

Και το ερώτημα το δικό μας είναι ποιες συνέπειες μπορεί να έχει μια τέτοια πράξη στον ψυχικό κόσμο ενός παιδιού; Και πώς οι δικοί του άνθρωποι θα πρέπει να αντιδράσουν μετά από τέτοιο περιστατικό;

Το ερώτημα θα γίνει πιο βασανιστικό αν προσθέσω και μια ακόμη παράμετρο, όχι μόνο τα θύματα αλλά και οι θύτες να είναι παιδιά. Παιδιά δηλαδή να υφίστανται την απόσπαση των ενδυμάτων τους και από χέρια παιδικά να τελείται η πράξη. Είναι άραγε ένα άνευ αξίας γεγονός που δε χρειάζεται να μας απασχολεί; Που αρκεί ένα μάλωμα στο δράστη και τέλος;

Έχοντας προσωπικά δυσάρεστα βιώματα στον τομέα αυτό, θα βιαστώ να πω ότι δεν είναι το τέλος του κόσμου μια τέτοια εμπειρία. Δεν είναι δηλαδή και για θάνατο. Μα θα προσθέσω ότι αφήνει ανεξίτηλα στίγματα στην ψυχή του θύματος που όσα χρόνια και αν περάσουν τα κουβαλά στην ψυχή του.

Τι είναι αυτό που κουβαλάς; Πως οι άλλοι σε είδαν γυμνό παρά τη θέλησή σου; Όχι ακριβώς. Αυτό που κυρίως σε σταμπάρει είναι ο βιασμός της προσωπικότητάς σου. Ένας βιασμός που στον καθένα εξελίσσεται διαφορετικά και ανάλογα με το χαρακτήρα του, τις συνθήκες, την παιδεία και σαφώς την ηλικία που υπέστη την επίθεση.

Βεβαίως ένας τέτοιος βιασμός, βιασμός της προσωπικότητας, είναι ασύγκριτα πιο ανώδυνος από το σωματικό βιασμό. Αυτό τουλάχιστον υπαγορεύει η κοινή λογική. Μα και πάλι ποιος μπορεί να μετρήσει το ψυχικό κόστος και να προβλέψει τις συνέπειες σε ένα παιδί ακόμη και αν μιλάμε μόνο για αφαίρεση ενδυμάτων; Ειδικά όταν γίνεται παρουσία ολόκληρης ομάδας;

Είναι γνωστό πως κάθε είδους σωματική τιμωρία σε βάρος παιδιών όχι μόνο πρέπει να αποφεύγεται αλλά και απαγορεύεται αυστηρά. Οι δράστες μάλιστα τέτοιων πράξεων τιμωρούνται παραδειγματικά ακόμη και αν είναι οι ίδιοι που γέννησαν το παιδί - θύμα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να υποβάλλει ένα παιδί σε διαδικασία που θα προσβάλει το σώμα του, κυριολεκτικά και μεταφορικά εννοουμένης της προσβολής.

Κι αν αυτό ισχύει ως κανόνας, και μάλιστα διεθνώς, υπάρχει ρητή αναφορά στα δικαιώματα των παιδιών για τις σωματικές προσβολές σε βάρος τους:

http://www.unicef.gr/reports/symb.php#19

Άρθρο 19

1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα νομοθετικά, διοικητικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά μέτρα, προκειμένου να προστατεύσουν το παιδί από κάθε μορφή βίας, προσβολής ή βιαιοπραγιών σωματικών ή πνευματικών, εγκατάλειψης ή παραμέλησης, κακής μεταχείρισης ή εκμετάλλευσης, συμπεριλαμβανόμενης της σεξουαλικής βίας, κατά το χρόνο που βρίσκεται υπό την επιμέλεια των γονέων του ή του ενός από τους δύο, του ή των νομίμων εκπροσώπων του ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου στο οποίο το έχουν εμπιστευθεί.

2. Αυτά τα προστατευτικά μέτρα θα πρέπει να περιλαμβάνουν, όπου χρειάζεται, αποτελεσματικές διαδικασίες για την εκπόνηση κοινωνικών προγραμμάτων, που θα αποσκοπούν στην παροχή της απαραίτητης υποστήριξης στο παιδί και σε αυτούς οι οποίοι έχουν την επιμέλειά του, καθώς και για άλλες μορφές πρόνοιας και για το χαρακτηρισμό, την αναφορά, την παραπομπή, την ανάκριση, την περίθαλψη και την παρακολούθηση της εξέλιξής τους στις περιπτώσεις κακής μεταχείρισης του παιδιού που περιγράφονται πιο πάνω, και όπου χρειάζεται, για διαδικασίες δικαστικής παρέμβασης.

Η Unicef τα λέει αυτά και η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού που και η Ελλάδα έχει υπογράψει εδώ και 20 σχεδόν χρόνια.

Το θέμα λοιπόν είναι πώς μέσα στα σχολεία ως εκπαιδευτικοί εφαρμόζουμε και τηρούμε το άρθρο 19 της σύμβασης των δικαιωμάτων των παιδιών;

Έχουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί μόνο την υποχρέωση ή και το δικαίωμα να απαιτούμε εφαρμογή αυτού του άρθρου;

Είμαστε στο σχολείο ως υπάλληλοι και μόνο που εκτελούμε άνευ αντίρρησης της άνωθεν εντολές ή και έχουμε την ιδιότητα του παιδαγωγού;

Κι όταν συμβαίνουν γεγονότα που προσβάλλουν την προσωπικότητα κάποιου μαθητή μας αρκεί να παραπέμψουμε το περιστατικό στο διευθυντή και μόνο δική του δουλειά είναι από κει και κάτω;

Μόλις προχτές η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας επισκέφθηκε την υπουργό Παιδείας. Και της έθεσε ερώτημα για τις προθέσεις της γύρω από τις υπερεξουσίες των διευθυντών και όσα σχετικά φημολογούνται πως θα δρομολογηθούν και μέσα από διατάξεις του νόμου:

Αναδιάρθρωση δομών στην εκπαίδευση

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. ζήτησε να πληροφορηθεί τις προθέσεις του Υπουργείου Παιδείας για την αναδιάρθρωση των δομών της εκπαίδευσης μετά την κατάργηση των γραφείων εκπαίδευσης και τις φήμες για τις υπερεξουσίες των Διευθυντών των σχολείων. Τόνισε πως ο κυρίαρχος ρόλος του συλλόγου διδασκόντων δεν πρέπει να υποβαθμιστεί.

Η Υπουργός Παιδείας δεν έδωσε καμιά απάντηση για το θέμα το οποίο δήλωσε πως θα εξεταστεί στα πλαίσια της νέας κυβέρνησης. Μόνο εάν υπάρξει συνεννόηση θα προχωρήσει.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Μπορεί βέβαια η υπουργός να μην έδωσε απάντηση όμως στην πράξη διαπιστώνουμε ότι κάποιοι διευθυντές λειτουργούν στα πλαίσια όσων τους έταξαν πως πολύ σύντομα θα είναι οι απόλυτοι άρχοντες του σχολείου και οι άλλοι θα πρέπει να τους υπακούν χωρίς αντίρρηση. Καθεστώς δηλαδή γαλέρας. Και οπισθοδρόμηση της εκπαίδευσης στον προηγούμενο αιώνα.

Μέχρι όμως να κατοχυρωθούν στους διευθυντές και με τη βούλα του νόμου τέτοιες υπερεξουσίες, απλά είναι οι ίδιοι παράνομοι όταν παρεμποδίζουν τους εκπαιδευτικούς από την εκτέλεση των καθηκόντων που ο νόμος τους αναθέτει και στα οποία σαφώς προβλέπεται και η παιδαγωγική μέριμνα των μαθητών τους και όχι μόνο να τους μάθουν γραφή και ανάγνωση.

Κάποιοι βέβαια διευθυντές έχουν τόσο καβαλήσει το καλάμι που θεωρούν ότι είναι και οι μόνοι αρμόδιοι να αποφανθούν περί νομιμότητας εντός του σχολείου. Γνήσιοι δηλαδή απόγονοι εκείνου του Λουδοβίκου που έλεγε και εφάρμοζε το περίφημο "το κράτος είμαι εγώ". Και πάπες σε μικρογραφία που ευελπιστούν να τους αναγνωριστεί ντε φάκτο το αλάθητο των ενεργειών τους και ο σύλλογος των διδασκόντων να καταπιεί το αμίλητο νερό.

Ακόμη και όταν συμβαίνουν σοβαρά περιστατικά στο σχολείο. Και μάλιστα κατ' εξακολούθηση. Με τραυματισμούς παιδιών, σχισίματα ρούχων, ξεβρακώματα στην αυλή του σχολείου.

Παιδιά χάνουν τον ύπνο τους, γονείς αγωνιούν, μανάδες δεν μπορούν να βγάλουν άκρη με τις αντιρρήσεις του παιδιού να πάει σχολείο ή με την εμμονή του να μη φοράει φόρμες αλλά μόνο παντελόνι και μάλιστα με ζώνη κι εμείς, οι δάσκαλοί τους, πρέπει να επαναπαυτούμε ότι το σχολείο έχει Διευθυντή και σε μας δεν πέφτει λόγος! Θα κάνει εκείνος ό,τι πρέπει κι εμείς να κοιτάμε τη δουλειά μας.

Εγώ πάλι πιστεύω ότι είναι δουλειά μας να δούμε το ζήτημα ως σύλλογος διδασκόντων και με διεξοδική εξέταση του προβλήματος να καταλήξουμε σε προτάσεις για επίλυση. Κι αν δεν μπορούμε μόνοι μας, να καλέσουμε και τους πλέον ειδικούς να συνδράμουν το έργο μας. Κι όχι να ακολουθήσουμε το δόγμα του ωχαδερφισμού που σε τέτοια κατάντια έφερε και την παιδεία και τη χώρα ολόκληρη σήμερα.

Κι αυτό, απ' όσο γνωρίζω, ζητά επίσημα και το υπουργείο παιδείας από τους δασκάλους. Να μην είναι απλά πειθήνια όργανα αλλά να θέτουν στην υπηρεσία του παιδιού και της παιδείας τις επιστημονικές τους γνώσεις και τις κοινωνικές τους ευαισθησίες.

Κι αυτό θα πει και η απαίτηση της κοινωνίας από το δάσκαλο, να εκτελεί λειτούργημα και όχι απλά μια δουλειά. Να βάζει μυαλό και καρδιά στο έργο του και όχι την απλή σωματική του παρουσία.

Απλή σωματική παρουσία; Πόσο άσχετο είναι αυτό με το βασικό μας θέμα; Την έλλειψη σεβασμού στο ανθρώπινο σώμα; Καθόλου άσχετο. Γιατί και τα δύο ανάγονται στον κοινό παρανομαστή της έλλειψης σεβασμού στον άλλο άνθρωπο και στην επιβολή του δίκιου του ισχυροτέρου. Τι να κατεβάζει ένας χεροδύναμος συμμαθητής τα ρούχα στον πιο αδύνατο και τι να σου επιβάλλεται γενικώς με το κύρος της θέσης του κάποιος άλλος; Και τα δυο κρούσματα βίας είναι. Και εφαρμογές των νόμων της πυγμής και της ζούγκλας, όχι των αρχών της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Εν κατακλείδι. Σε ένα σχολείο που δεν είναι σεβαστός ο ρόλος του εκπαιδευτικού και ευτελίζεται σε υπάλληλο, ούτε ο σεβασμός ανάμεσα στους μαθητές μπορεί να επιτευχθεί. Τα παιδιά, όσο και να τα μαλώσεις, τις πράξεις τις δικές μας μιμούνται. Κι αν θέλουμε να τους διδάξουμε το σεβασμό δεν έχουμε παρά να αρχίσουμε οι ίδιοι να τον εφαρμόζουμε.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης