Και όμως κάποιοι σήμερα λένε πως ενδιαφέρονται να μας επιμορφώσουν για να εμπλουτίσουμε τη διδασκαλία μας προς όφελος των χαρισματικών παιδιών...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Και όμως κάποιοι σήμερα λένε πως ενδιαφέρονται να μας επιμορφώσουν για να εμπλουτίσουμε τη διδασκαλία μας προς όφελος των χαρισματικών παιδιών...

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Νοε 17, 2012 10:22 am


Αναδημοσίευση στο φόρουμ από http://dipe.thesp.sch.gr (δείτε εκεί σε μεγάλη προβολή την αφίσα)

Καλή η ιδέα, δε λέω. Μα με 28 χρόνια στην έδρα και έχοντας πλέον αρκετούς μαθητές και χαρισματικούς και ταλαντούχους, αναρωτιέμαι για το μετά της εμπλουτισμένης διδασκαλίας. Τι πρόκειται να απογίνουν αυτά τα παιδιά σε μια Ελλάδα όπως την ξέρουμε και τη βιώνουμε σήμερα;

Θέλω δηλαδή να ρωτήσω αν θα έχουν την τύχη της Πέρσας. Που ξεκίνησε πρωτάκι στα χέρια μου και από μένα πήρε και το απολυτήριο του δημοτικού. Άριστη πάντα και σημαιοφόρος και του σχολειού μας. Άριστη και στη συνέχεια, στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο. Πού είναι σήμερα; Στο εξωτερικό! Γιατί η Ελλάδα δεν κατάφερε να την κρατήσει και να την αξιοποιήσει! Όπως και τόσα άλλα χαρισματικά και ταλαντούχα παιδιά της...

Κι άλλο τόσο πέρασαν και έφυγαν από την Ελλάδα παιδιά μεταναστών που εδώ έμαθαν τα πρώτα γράμματα. Όπως η μικρή μου Ιωάννα. Με γονείς από την Αλβανία, η ίδια γεννημένη στην Ελλάδα. Μαθήτριά μου στην τετάρτη, την πέμπτη και έκτη δημοτικού. Σημαιοφόρος και αυτή. Και ταλέντο στα μαθηματικά και στις καλές τέχνες... Σήμερα στην Αμερική. Μαθήτρια του αντίστοιχου δικού μας λυκείου.

Να ρωτήσω θέλω και για την Αρετή. Από την πρώτη φουρνιά παιδιών που μου εμπιστεύθηκε η πολιτεία. Σχολικό έτος 1984 - 1985... Λίγο τη γνώρισα, τους λίγους μήνες που πρόλαβα να διδάξω στην τάξη της ως αναπληρώτρια. Τη συνάντησα χρόνια μετά να δουλεύει σερβιτόρα σε καφενείο αιγαιοπελαγίτικου νησιού. Να βγάλει το ψωμάκι της. Αυτή που στα 12 της τη θυμάμαι ως ένα από τα πιο αστραφτερά μυαλά που γνώρισα.

Ας μη ρωτήσω καθόλου για την Ελίνα... Αυτήν το σύστημα κατάφερε να τη θέσει εκτός λειτουργίας πριν καν πάρει απολυτήριο λυκείου.

Και πού να αρχίσω τις ερωτήσεις και για όλα τα άλλα παιδιά που η MENSA τα θέτει εκτός πεδίου ενδιαφερόντων της. Γιατί δεν έχουν το ξεχωριστό IQ... το έντονα αμφισβητούμενο IQ από την επιστήμη... Τουλάχιστον ελπίζω οι λογικοί και νοήμονες άνθρωποι να τα αποδέχονται στην περιοχή των ταλαντούχων παιδιών. Γιατί παρά τη φυσική τους αδυναμία είχαν ψυχούλα μέσα τους να δίνουν αγώνα να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας. Ο Βασιλάκης, το Μαράκι, η Αναστασία και τόσα άλλα... Πού βρίσκονται;

Κάποτε, όπως γράφει ο Δάσκαλός μου ο Δημήτρης Λιαντίνης, στο βιβλίο του Homa Educandus (Φιλοσοφία της Αγωγής) υπήρχε ένας θεός. Ένας αιγύπτιος θεός, (το αιγύπτιος με πεζό το πρώτο γράμμα, κατά την ορθογραφία του Λιαντίνη) ο Θευθ:

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - HOMO EDUCANDUS σελ 38

Θευθ και Θαμούς


Στον περίφημο μύθο για το θεό Θευθ, που ανακάλυψε τη γραφή, τους αριθμούς, και την κυβεία, ο σοφός Θαμούς, διηγιέται ο Πλάτων, όταν ο Θευθ έθεσε στην εύνοια και στην κρίση του τις εφευρέσεις αυτές, αντί να τον παινέσει, τον επιτίμησε μελαγχολικά:

Ω σπουδαίε Θευθ, άλλο είναι να μπορείς να ξέρεις να βρίσκεις, και άλλο να μπορείς να ξέρεις, τι θα σου χρησιμέψουν ή σε τι θα σε βλάψουν εκείνα που βρίσκεις,

λέγεται ότι του αποκρίθηκε.

Το νόημα που κρύβουν τα λόγια του αιγύπτιου θεού είναι πως οι αριθμοί και τα γράμματα υπερετώντας την ευκολία και την ανεκοπιά μαραίνουν τις πνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου. Ξεραίνουν την κρίση, ξεριζώνουν τη μνήμη, φυλλοβολούν τη φαντασία, τελματώνουν τη βούληση. Γιατί όλα βρίσκουνται πια γραμμένα και ακίνητα, χωρίς, όπως οι μούμιες του Φαραώ στις σαρκοφάγους, να τα σαπίζει ο θάνατός τους.

Και το πράγμα δεν έγινε διαφορετικά. Από τότε που κατάγραψαν επί Πεισιστράτου τα έπη του Ομήρου, κανείς έλληνας πια δεν μπορούσε να μάθει απέξω την Οδύσσεια και την Ιλιάδα.

Το πνεύμα της Ευρώπης, της γηραιάς Ευρώπης με τις πολλές αμαρτίες - μήπως η σοβιετική Ρωσία και η τεχνοκρατική Αμερική δεν είναι παιδιά της; - στο σύνολό του αποτελεί ένα είδος διαμαρτυρίας σ' αυτήν την κατρακύλα της κάθετης ανύψωσης που τραβάει η επιστήμη στην Αμερική και στη Ρωσία.

Η μορφολογική ψυχολογία στηρίζοντας τη θεωρητική της δυναμική, με την παραδοχή του αιφνιδιασμού, της ασυνέχειας και των εκρήξεων, σε μια βάση που δεν αποκλείει τη γοητεία και τη γονιμότητα του μυστηρίου, αφήνει ανοικτό τον ορίζοντα στην αναπνοή, και προκαλεί την ελευθερία μας να ξεδιπλώνει αδέσμευτα τη φύση μας, που σπρώχνεται στην τάση προς το άγνωστο.

Αναγνωρίζει δηλαδή ότι ο άνθρωπος εξακολουθεί πάντα να βρίσκεται δώθε από κείνη την υποθετική δυνατότητα που ονομάζουμε θεό. Και έτσι μας προστατεύει από τη φρίκη του τελευταίου αλλοίμονο.

Γιατί αλλοίμονο στον άνθρωπο που, καθώς φτάνει τα όρια του θεού, κοιτάζει ανήσυχος γύρω του και βλέπει ότι ο θεός δεν είναι τίποτε περισσότερο από την πανάθλια εικόνα του εαυτού του.

Η ίδια κοσμοθεωρητική στοιχείωση που στην Ευρώπη με την ψυχολογία της Μορφής προπέμπει οδοδεικτικά τον άνθρωπο στον ελκυστικό κόρυμβο του αγνώστου, στη φυσική επιστήμη εμφανίζεται σαν θεωρία της απροσδιοριστίας.

Μ' αυτή τη σπουδαία σύλληψη, στην οποία έφτασε ο Χάιζενμπεργκ, χρησιμοποιώντας το αλφαβητάρι του Πλάτωνα, έδειξε πως η φωτιά, είτε με την ίσκα και την ακονόπετρα του πρωτόγονου την ανάψεις είτε με το σπίρτο του μοντέρνου ανθρώπου, φωτίζει και ζεσταίνει το ίδιο όμορφα την καλύβα.

Η Αμερική όμως και η Ρωσία με τη μέθοδο της επιστήμης και τον σύστοιχο τρόπο ζωής που καλλιεργούν, στο Χάιζενμπεργκ δεν βλέπουν παρά ένα απολειφάδι του αντιδημοκρατικού Πλάτωνα, και στη θεωρία της απροσδιοριστίας μια μυρωδιά οξείδωσης και αράχνης.

Η Ευρώπη εκφράζοντας με την επιστήμη της την αντίθεσή της σ' αυτή τη μορφή επιστήμης και της ζωής προσπαθεί ν' αποφύγει το αναπόφευκτο.

Ο φιλόσοφος Χάιντεγγερ από τη δική του σκοπιά, αφαιρετικά συγκεφαλαιώνοντας, την αφροσύνη και την απειλή των σημείων, των καιρών, και των τόπων την διατύπωσε, σε αντίθεση με τον τρόπο του Πλάτωνα, μ' ένα ακκόρντο εντελώς αφιλόμυθο:

Σήμερα η Ευρώπη βρίσκεται ανάμεσα στην τανάλια της Αμερικής και της Ρωσίας, που και οι δύο από μεταφυσική άποψη είναι όμοιες.

Έτσι λοιπόν και με τον εμπλουτισμό, μαθές τώρα, της διδασκαλίας των χαρισματικών και ταλαντούχων παιδιών. Η ίδια πάντα ερώτηση του σοφού Θαμούς. Να τη βρούμε αυτή τη διδασκαλία. Να τη μάθουμε, να την εφαρμόσουμε. Αλλά σε τι πραγματικά θα χρησιμέψει κάτι τέτοιο και σε τι θα μας βλάψει; Αυτό το ξέρουμε;

Και πιο πολύ με 'γγίζει και με κεντρίζει εκείνο το τελευταίο στο αφισάκι. Που μιλά για λευτεριά. Πρώτα λέει θα λευτερωθείς και μετά θα πετάξεις! Και θέλω κι εδώ να ρωτήσω ή και να ρωτήξω που έλεγε η αγράμματη αλλά σοφή μέσα στην άγνοια της γνώσης του σχολειού γιαγιά μου, τι λογής δάσκαλος μπορεί να αναλάβει διδασκαλία και διαπαιδαγώγηση ενός χαρισματικού και ταλαντούχου παιδιού; Θέλουν, αναρωτιέμαι, πράγματι να εμπλουτίσουν επ' αγαθώ την εκπαίδευση αυτών των παιδιών; Ή να κατευθύνουν τους εκπαιδευτικούς; Να τους δώσουν την πατέντα και τη φόρμουλα που θα εξυπηρετήσει τους θηρευτές ταλέντων και χαρισματικών παιδιών;

Γιατί ο καθένας που λίγο ασχολείται με την εκπαίδευση και την παιδεία ξέρει σίγουρα πως αποτελούν σήμερα πόλο ενδιαφέροντος και για τους οικονομολόγους. Παιδεία της αγοράς... Παιδεία που νοιάζεται να διαπλάσει κατάλληλο εργατικό δυναμικό για το μέλλον. Παιδεία που της περισσεύουν οι πολλοί και την απασχολούν μόνο οι λίγοι. Παραμελεί ή και καταργεί την ειδική αγωγή ή και ξεχνά ακόμη πως η ειδική αγωγή δεν περιλαμβάνει μόνο τους πέραν του συνήθους ευφυείς...

Και εν κατακλείδι. Όποιος πραγματικά σήμερα ενδιαφέρεται για την παιδεία ξεκινά από τον εμπλουτισμό της μόρφωσης και της επιμόρφωσης του δασκάλου - και όχι βέβαια με σεμινάρια... σε στιλ πολυεθνικής προς τα στελέχη της - και βεβαίως με απελευθέρωση του δασκάλου από όλα όσα τον πνίγουν. Και που δεν είναι ούτε ένα ούτε δύο στη σημερινή εποχή όσα σφίγγουν θηλιά στο λαιμό μας.

Λέω εγώ για παράδειγμα. Φέτος μου έχουν αναθέσει 20 εξάχρονα πιτσιρίκια. Κανένα με ακραία μαθησιακή δυσκολία ή πρόβλημα συμπεριφοράς. Αντίθετα πλεονάζουν ανάμεσά τους τα χαρισματικά και τα ταλαντούχα παιδιά. Το καθένα στον τομέα του βεβαίως. Πώς πρέπει να φέρω εις πέρας το καθήκον μου και το χρέος μου ως εκπαιδευτικός και ως παιδαγωγός; Όταν αυτά τα 20 παιδάκια δεν έχουν καν αίθουσα που να τα χωράει και στριμώχνονται καθημερινά το ένα πάνω στο άλλο;

Κι όταν η σύγχρονη τεχνολογία πόρρω απέχει από μας; Τα πήγα τις προάλλες στο εργαστήρι πληροφορικής. Τα εξάχρονα; Ω, μα ναι. Ξέρουν σχεδόν όλα το βασικό χειρισμό ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Μόνο που οι υπολογιστές δεν ήξεραν τη δική τους δουλειά. Και χρειάστηκε πάλι να τα στριμώξω δέκα παιδιά σε ένα μηχάνημα, αφού μόνο δύο υπολογιστές δούλευαν σε ανεκτή τουλάχιστον κατάσταση...

Αλλά τι λέω τώρα. Εδώ ο πίνακας, ο κλασικός πράσινος πίνακας κιμωλίας, και δεν είναι σε θέση να κάνει τη δουλειά του. Γυαλίζει, είναι πολύ κοντά στα μάτια τους, και βεβαίως βεβαίως εκτοξεύει καθημερινά μπόλικη σκόνη κιμωλίας στα πνευμονάκια τους.

Σε μια γωνιά τους έχω στριμώξει και έναν μαγνητικό. Και τρέμει η ψυχή μου μη γυρίσει και πλακώσει κανένα παιδάκι... Άσε που για να τον δουν πρέπει να γυρίσουν το κεφαλάκι τους ανάποδα...

Σε μια άλλη γωνιά καμαρώνει η δανειστική βιβλιοθήκη. Μόνο που τα βιβλιαράκια της δε δόθηκαν από τη δωρεάν παιδεία μας αλλά από τα ίδια τα παιδιά. Κουβαλήθηκαν από τα σπίτια τους...

Φυσικά πουθενά χώρος για ανάπτυξη των ταλέντων. Να βάλεις μια μοκέτα να καθίσουν γύρω γύρω να διαβάσουμε παραμύθια, να αφηγηθούν και να δραματοποιήσουν δικά τους, να παίξουμε, να ζωγραφίσουμε με καβαλέτα, να παίξουμε με μουσικά όργανα.

Πραγματικά αστείες και οι άλλες γωνιές, των μαθηματικών, της γλώσσας, της μελέτης περιβάλλοντος. Οι δυο πρώτες σε ένα θρανίο τοποθετημένο στριμωχτά στον τοίχο, όπως και η δανειστική βιβλιοθήκη, η άλλη πάνω στο περβάζι της τάξης μαζί με τη μουσική. Κι ευτυχώς ο καλός μου ο διευθυντής μου φυλάει τα κουτιά από το χαρτί του φωτοτυπικού για να τα κάνω αποθήκη υλικού, να αποσυμφορήσω λιγάκι την επιφάνεια των θρανίων που παριστάνουν τις γωνιές...

Σε μια άλλη χώρα που πραγματικά θα ήθελε να εμπλουτίσει τη διδασκαλία, χαρισματικών και μη χαρισματικών, ταλαντούχων και μη ταλαντούχων παιδιά, γιατί όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη να λάβουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση, η αίθουσα θα ήταν αφενός μεγάλη και άνετη και αφετέρου σε εκείνο το σχήμα Γ που διαβάζαμε κάποτε στα βιβλία της παιδαγωγικής ακαδημίας. Θα διέθετε το δικό της αποθηκάκι εποπτικού υλικού, τη δική της βρύση, πραγματικές γωνιές ενδιαφερόντων - μουσικής (εξοπλισμένης με μουσικά όργανα και κασετόφωνο - σι ντι πλέιερ), ζωγραφικής (με καβαλέτα και πάγκους εργασίας), θεατρικής αγωγής με μοκετούλα και ανάλογο υλικό, πχ κούκλες και κουκλοθέατρο, επιστήμης ή μελέτης περιβάλλοντος όπως λέμε εμείς το μάθημα κλπ - διαδραστικό πίνακα, γωνιά υπολογιστών ή λαπ τοπ (για το δάσκαλο και τους μαθητές)...

Και πέρα από την αίθουσα και τον εξοπλισμό της θα υπήρχαν πολύ διαφορετικές δομές στο όλο σύστημα. Πχ σχολικός ψυχολόγος, λέμε τώρα... για να πούμε και να ονειρευτούμε... Να, για παράδειγμα, να βγαίνουν τα παιδιά στο διάλειμμα και να ακούγεται λέει μια ωραία μουσική σε όλους τους χώρους του σχολείου... και να έχουν τα παιδιά δυνατότητα να ασχοληθούν την ώρα του διαλείμματος με τα ενδιαφέροντά τους και όχι να περιφέρονται άπραγα δεξιά και αριστερά. Θα ήθελα δηλαδή μια γωνιά με επιτραπέζια παιγνίδια, φυσικά παιδική χαρά έξω στο προαύλιο (όπως έχουν τα τυχερά Σύβοτα), μια αμμοδόχο για τα μικρά, γήπεδα που να μπορούν τα παιδιά να παίξουν με ασφάλεια τα αγαπημένα τους αθλήματα, χώρο κυλικείου με τραπεζάκια και καρεκλίτσες να τρώνε ανθρώπινα το κολατσιό τους, παιδαγωγούς που θα είναι υπεύθυνοι για την ώρα του διαλείμματος και όχι εφημερεύοντες που απλά επιτηρούν και που θα οργάνωναν παιδαγωγικές δραστηριότητες κατάλληλες για την ώρα αυτή (πχ ένα ομαδικό παιγνίδι), δωμάτιο βιβλιοθήκης, ανοιχτό εργαστήρι εικαστικών και επίσης ελεύθερη πρόσβαση σε υπολογιστές...

Όλα αυτά βεβαίως σε ένα σχολείο που δε θα δούλευε ούτε με τεράστιο αριθμό μαθητών ούτε και με τα αποπνικτικά δίωρα και τα ολιγόλεπτα διαλείμματα. Ένα σχολείο που θα είχε εστιατόριο για το μεσημεριανό των παιδιών και χώρους ανάπαυσης και θα μπορούσε στην απογευματινή του ζώνη να καλύψει όσα τώρα τα παιδιά κάνουν στα φροντιστήρια...

Υπάρχουν τέτοια σχολεία; Ή μόνο στη φαντασία μου βρίσκονται; Φυσικά και υπάρχουν. Γνώρισα μερικά έστω και εξ αποστάσεως όταν πριν από λίγα χρόνια βρέθηκα σε πρόγραμμα Κομένιους. Στην Ισπανία και στην Ιταλία για παράδειγμα... Και στην Ελλάδα κάπως έτσι είναι τα μεγάλα και καλά ιδιωτικά... για τους έχοντες και τους κατέχοντες.

Σε ένα τέτοιο σχολείο λειτουργεί φυσικά και ο σύλλογος διδασκόντων όπως προβλέπεται και στα δικά μας χαρτιά μα στην πράξη είμαστε όλοι βιαστικοί και τον έχουμε το σύλλογο στριμωγμένο στα διαλείμματα και ενίοτε ούτε καν εκεί... Και μιλάω για παιδαγωγική λειτουργία, όχι για γραφειοκρατική.

Πόσα ακόμη θα μπορούσα να γράψω για το σχολείο των ονείρων μου. Πχ για τα παιδιά που θα ξεκινούν τη φοίτηση αφού πρώτα περάσουν από αρμόδια επιτροπή και διαπιστωθεί ότι είναι ώριμα να ξεκινήσουν. Κι όχι απλά με την ημερομηνία γέννησης. Και αν έχουν το χάρισμα θα μπορούν να τρέχουν τις τάξεις, αν το στερούνται θα παίρνουν όλη την απαραίτητη υποστήριξη και θα πηγαίνουν με το δικό τους ρυθμό. Αν πάλι διαθέτουν ταλέντο σε κάποιο τομέα θα μπορούν να παρακολουθούν ένα ειδικά διαμορφωμένο για το ταλέντο τους πρόγραμμα και όχι το κοινό πρόγραμμα για όλα τα παιδιά της τάξης. Θα υπάρχουν βεβαίως και οι ανάλογες ευκαιρίες μέσα από διαγωνισμούς, προγράμματα, γιορτές για να προβάλουν τα παιδιά και τα χαρίσματα και τα ταλέντα.

Και άφθονες διδακτικές επισκέψεις εντελώς δωρεάν! σε χώρους πολιτισμού, παραγωγής, κοινωνικού ενδιαφέροντος, παράδοσης, περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος κλπ.

Ναι, είναι ένα όνειρο μόνο. Μακρινό. Μα να ξέρετε πως εκεί στο μακρινό μέλλον έτσι θα είναι τα σχολειά. Και όχι όπως τα ζούμε εμείς σήμερα. Και μας πνίγουν. Και μας κόβουν τα φτερά. Και στους μαθητές μας και σε μας...

Καλό ξημέρωμα! Και ειδικά σε όσους στις συνθήκες του σήμερα οργανώνουν λέει σεμινάρια εμπλουτισμού της διδασκαλίας για τα χαρισματικά και ταλαντούχα παιδιά! Ένα ευφυολόγημα που δεν μπορεί να κρύψει ότι στην Ελλάδα δυστυχώς δε σταμάτησε να λειτουργεί ο καιάδας. Και αφήνουμε στην απέξω, κατά την έκφραση των νέων, τους πολλούς και επιλέγουμε τους λίγους και εκλεκτούς για να τους δώσουμε την απαραίτητη για τη διαιώνιση του συστήματος εκπαίδευση, όχι παιδεία, εκπαίδευση!



___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5280
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης