ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Σεπ 30, 2014 7:49 am

ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ


Το αντίθετο του «φιλέλληνα» είναι ο «μισέλληνας» (βλέπε Μέτερνιχ παλιότερα και φράου Άγγελα σήμερα). Το αντίθετο του «παιδόφιλου» ποιο είναι; Ενός όρου που κακώς μεταφέρθηκε από τα αγγλικά στα ελληνικά αφού η γλώσσα μας διαθέτει δικό της, τον «παιδεραστή», και που αποδίδει με απόλυτη πιστότητα τη μισητή και απεχθή έννοια της λέξης. Και μη μου θυμίσετε το Συκουτρή και το Σωκράτη. Τα γνωρίζω αυτά. Υπήρξα μαθήτρια του Λιαντίνη. Και τον άκουσα κι εγώ να ρωτάει αν ο Σωκράτης πηδούσε τους μαθητές του. Ακριβώς για τούτο προβληματίζομαι σήμερα. Για τους παιδόφιλους.  Διότι δε μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις αλλά να λέγω τα πράγματα με το όνομά τους.  Έχοντας κατά νου και το Μακρυγιάννη και τα τζάκια του και την τελευταία φράση του Καραϊσκάκη.

Το μέγεθος του λάθους για τον όρο «παιδόφιλος» - που τον ακούσαμε κατά κόρον τούτες τις μέρες στα τελεβίζια – θα γίνει αντιληπτό και κατανοητό αν τον συγκρίνουμε με τον «ζωόφιλο» και που σε καμία περίπτωση δε μας περνά από το νου να θεωρήσουμε πως σχετίζεται με κτηνοβασία.  Και το ίδιο βεβαίως ισχύει για τους φιλάνθρωπους ή και για τους φιλογύνηδες και που ακριβώς για τούτο διαθέτουν στο λεξικό τα αντίθετά τους, τους μισάνθρωπους και τους μισογύνηδες, αυτούς δηλαδή που μισούν τους ανθρώπους οι μεν και τις γυναίκες οι δε.  Και τα παιδιά; Αυτούς που μισούν τα παιδιά; Πώς θα τους πούμε τους σύγχρονους Ηρώδηδες; Κύριε Μπαμπινιώτη μου, τι λες κι εσύ;

Και δε μιλώ θεωρητικά. Για τα μαθητούδια μου ερωτώ. Ως εκπαιδευτικός και βαθύτατα προσβεβλημένη από την κατασπίλωση του κλάδου μου αυτές τις ημέρες.  Και με τη σημείωση πως πρώτη εγώ θα έριχνα το λίθο εναντίον οιουδήποτε δασκάλου αποδεδειγμένα θα είχε προσβάλει τη γενετήσια αξιοπρέπεια οποιουδήποτε και πολύ περισσότερο ενός παιδιού.*

Όμως τα εγκλήματα κατά των παιδιών δε σταματούν εδώ. Στην παιδεραστία. Και δυστυχώς τα βλέπουμε σήμερα καθημερινά να συμβαίνουν όσοι ζούμε με παιδιά. Παιδιά που δεν έχουν να αγοράσουν ούτε τα πρώτα τους τετράδια. Παιδιά με γονείς ανέργους. Που αρρωσταίνουν και δεν τα πάνε σε γιατρό. Δεν μπορούν να τα πάνε σε γιατρό. Βγαίνουν για διάλειμμα με άδεια χέρια. Και στις διδακτικές επισκέψεις σου φέρνουν σημείωμα πως δεν μπορούν να φέρουν χρήματα  γιατί η μαμά δεν πληρώθηκε.  

Κι ακόμη. Παιδιά που τρεις βδομάδες μετά το φετινό Αγιασμό, δεν έχουν όλους τους δασκάλους.  Δεν κάνουν Θεατρική Αγωγή, έχουν λιγότερες ώρες Αγγλικά.  Άλλα στερούνται τη Γυμναστική, την Πληροφορική, τη δεύτερη ξένη Γλώσσα. Και ξαναλέω πως δε μιλώ θεωρητικά. Αλλά για παιδιά που γνωρίζω και ζω καθημερινά κοντά τους.  Μα όταν γυρίζω σπίτι μου ανοίγω την τηλεόραση και με βομβαρδίζει για τους παιδόφιλους συναδέλφους μου.  Να τους κρεμάσετε, κύριοι! Αν αποδεδειγμένα διέπραξαν τέτοιο έγκλημα, να τους κρεμάσετε για παραδειγματισμό στο Σύνταγμα.  Αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε βάρος των παιδιών. Και μάλιστα από τους εντεταλμένους για την αγωγή τους. Από τη φύση ή από το νόμο. Βλέπε Δουρής που πληρώθηκε με θάνατο για όσα διέπραξε στο ίδιο το παιδί του.  Τέτοιους κακούργους δεν τους ανέχονται ανάμεσά τους ακόμη και οι φυλακισμένοι για άλλα εγκλήματα. Και απορώ πώς τους ανέχονται οι εκπρόσωποι του νόμου να κυκλοφορούν και μάλιστα σε σχολεία; Ποιος έχει αυτή την ευθύνη;

Απορώ όμως και για τους άλλους. Τι θα γίνει με τους άλλους; Που ούτε καν λέξη δεν έχουμε να τους χαρακτηρίσουμε;  Θα συνεχίσουν απτόητοι να καταστρέφουν παιδιά;

Και όμως. Η γλώσσα η ελληνική έχει απάντηση. Βρίσκεται κρυμμένη στο τελευταίο λήμμα της σελίδας 399 του Μπαμπινιώτη. Όχι στην κυριολεκτική της σημασία, αυτήν που η αργκό  αποδίδει και με το ρήμα πηδώ. Αλλά στις σημασίες που της έδωσε ο λαός μας και ειδικά στην προστακτική ή και στη μεσοπαθητική. Για να εκφράσει την έντονη δυσαρέσκεια, γράφει ο μεγάλος γλωσσόλογος, την απελπισία, τα βάσανά του.  Κι αν μια τέτοια παράλογη σύνδεση εννοιών ισχύει για τους ενήλικες,  πετώντας στο βούρκο το ωραιότερο της ζωής μας,  προς τι ο διαχωρισμός των παιδεραστών από όλους τους άλλους που κάνουν μαύρη τη ζωή των παιδιών και σκοτεινό το μέλλον τους; Την ίδια απεχθή πράξη δε διαπράττουν μεταφορικά και αυτοί;

Μα για δες απορίες που έχω κι εγώ…  Σε μια εποχή που και τους κυριολεκτικά παιδεραστές τους εξωραΐζει σε παιδόφιλους!  Και όχι μόνο κατ’ ευφημισμό. Όπως το κάνει με τον Ειρηνικό ή το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας. Ούτε και από φόβο που εξοστρακίζει τον καρκίνο και το πέθανε το λέει κοιμήθηκε. Τις πομπές της δεν αντέχει η εποχή μας και η κοινωνία μας να ακούει.  Που έτσι άφησε να καταντήσει ο κόσμος για τα παιδιά. Μια αληθινή κόλαση. Χειρότερη και από εκείνη που έγραψε η Λιλίκα Νάκου στο ομώνυμο βιβλίο της για τα παιδιά της Κατοχής. Ξέρετε. Τότε που οι ναζί και οι ντόπιοι φίλοι τους είχαν βουλιάξει το λαό μας σε άβυσσο.

Τότε τουλάχιστον υπήρχε και Αντίσταση. Σήμερα κοιτάζω τριγύρω και βλέπω μόνο χαϊβάνια.  Λέξη τούρκικη. Που σημαίνει ζώα.  Σπάνια, σημειώνει ο Μπαμπινιώτης, το χαϊβάνι σημαίνει και μωρό, μικρό παιδί. Φιλοχαϊβάνι όμως δεν υφίσταται, ούτε χαϊβανόφιλος. Αν και θα ήταν μια κάποια λύση.  Στη χαϊβανοεποχή μας και στο χαϊβανιλίκι μας.  Τι λες κι εσύ, μπαρμπα – Κωστή Βάρναλη με τις μπαλάντες σου;
Υπογραφή:

Θα δήλωνα Φιλοπαίγμων

αλλά αφενός μιλώ σοβαρά και αφετέρου το δεύτερο συνθετικό θα δημιουργούσε παρανοήσεις με τις ετυμολογικές του συγγένειες. Αφήνω λοιπόν ανοιχτή αυτή την επιλογή για όσους τους αρέσει να παίζουν. Και παιχνίδια κάθε λογής και με τις λέξεις.  Παριστάνοντας τους φίλους των παιδιών.  Και τους απηνείς διώκτες των παιδόφιλων εκπαιδευτικών.  Μόνο που δε με πείθουν πως είναι αληθινοί φίλοι των παιδιών ούτε διώκτες μόνο των παιδόφιλων συναδέλφων μου.  Όπως και δε  με  πείθει η γλωσσική επιλογή να λέμε τους φίλους των ζώων, ζωόφιλους και  παιδόφιλους τους παιδεραστές.  Μια γλωσσική Βαβέλ διόλου άσχετη με  την κοινωνική.  Όθεν και παραμένω απορούσα.

_______________________________________________

* Μη εξαιρουμένης και της αναπληρώτριας από την Κρήτη. Αρκεί να είχε αποδειχτεί η ενοχή της. Κι όχι  πριν ακόμη δικαστεί να πληρώνει όπως κάποτε οι οροθετικές ιερόδουλες την ανάγκη  για αποδιοπομπαίους τράγους. Όμοια με την ανάγκη των Ρωμαίων αυτοκρατόρων να κοιμίζουν το λαό  με το Κολοσσαίο και πετώντας χριστιανούς στα λιοντάρια.  

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης