ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ, ΗΛΙΘΙΑ! ΝΑ ΣΕ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΘΕΛΟΥΝΕ! ΦΥΛΑΞΟΥ!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ, ΗΛΙΘΙΑ! ΝΑ ΣΕ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΘΕΛΟΥΝΕ! ΦΥΛΑΞΟΥ!

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Σεπ 17, 2013 10:25 pm

Χτες για πρώτη φορά στη ζωή μου ξέχασα τις Σοφίες. Ζητάω ταπεινά συγνώμη από όλες τις καλές μου φίλες που τις λένε Σοφίες. Ζητάω και από μένα. Γιατί μου τελείωσε και η όποια δική μου σοφία και προς στιγμή τα έβαλα με τον εαυτό μου: 

- Το αλτσχάιμερ σου χτυπάει την πόρτα, κοπελιά, φυλάξου! 

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν σήμερα το πρωί κατάλαβα τη χτεσινή γκάφα. Και με το φατσοβιβλίο πρωταγωνιστή. Σήμερα ήταν το μήνυμα της Ιωάννας, της  παλιάς μου μαθήτριας, που μας έλεγε για τη γιορτή της Σοφούλας της. Και με τίναξε ηλεκτρικό ρεύμα γιατί χτες βράδυ διάβασα ανάλογο μήνυμα άλλης μαθήτριας από το παρελθόν, της Νίκης, μόνο που εκείνη μας έλεγε απλά για την κορούλα της, δίχως όνομα. Της έγραψα λοιπόν τα χρόνια πολλά και έμεινα με την απορία τι γιορτή είναι στις 17 του Σεπτέμβρη... 

Για φαντάσου. Εγώ που όταν έφτανε αυτή η μέρα έπιανα στη σειρά τις Σοφίες της ζωής μου. Και πολλές και αγαπημένες. Συναδέλφισσες, συμμαθήτριες, μανάδες μαθητών, μαθήτριες, φίλες... 

Ζητάω ταπεινά συγνώμη. Τι άλλο με παίρνει να κάνω; 

Και το μεγαλύτερο συγνώμη το ζητάω από μένα την ίδια. Γιατί με τον εαυτό μου βιάστηκα να τα βάλω που ξεχάστηκα. Δίχως να λογαριάσω πως το τελευταίο διάστημα έχει μπει σε τριπάκι απίστευτο. 

Όχι, δεν έφταιξε απλά η μετακόμιση. Που ροκάνισε όλο το καλοκαίρι και δεν πρόλαβα να πάω ούτε μια μέρα διακοπές. Κι ακόμη και τη θάλασσα την πολυαγαπημένη τρεις φορές και μόνο κι αυτές βιαστικά κατάφερα να κολυμπήσω. 

Το κακό ξεκίνησε (το ξεκίνησε μου άρεσε... ) από το Πάσχα. Που περίμενα να βγουν οι μεταθέσεις και να μάθω τι μου γίνεται. Μένω στην Ηγουμενίτσα; Γυρίζω Αθήνα; Και τελικά έφτασε Ιούνης για να εκδοθεί το μεγάλο νέο. Αθήνα λοιπόν. Και μετά τρεχάτε ποδαράκια μου να προλάβω τις ημερομηνίες. Αυτά πες ήθελα και τα έπαθα. Ας μη ζητούσα μετάθεση. 

Μα το άλλο; Που άρχισε από τη μέρα που παρουσιάστηκα στο νέο σχολείο; 

Να περνάνε και πάλι οι μέρες και να μη γίνεται κατανομή τάξεων. Και να τρώγομαι με τα ρούχα μου. Πότε θα μου δώσουν τάξη; Πότε θα προετοιμαστώ; Πότε θα κλείσω διδακτικές επισκέψεις; Πότε θα πάρω αίθουσα; Πότε θα τη στολίσω; Αιτία αυτή τη φορά οι αποσπάσεις. Που βάλθηκαν να συναγωνιστούν σε καθυστέρηση τις φετινές μεταθέσεις. 

Παραμονή πια του αγιασμού ξεσηκώθηκα. Πάω και τους λέω ότι δεν πάει άλλο. Δεν μπορεί να έρθουν τα παιδιά στο σχολείο και να μην ξέρουμε ποιος μπαίνει σε ποια τάξη. 

Δε μου ήταν εύκολο. Οφείλω να το πω. Γιατί είχα θέλοντας και μη  μπει στο κλίμα του νέου σχολείου και όλης της νέας κατάστασης. Από την πρώτη στιγμή με ενημέρωσαν ότι στο σχολείο τρέχει ΕΔΕ. Και έπειτα είδα να μετράμε τα βιβλία και να μη φτάνουν και το σύστημα να αδυνατεί να μας δώσει λύση. Άρχισε το ψάξιμο στις αποθήκες, να βρούμε κανένα παλιό. 

Και την ίδια ώρα η συνάδελφος που έχει αναλάβει Comenius ήταν στα καρφιά. Να προλάβει τις ημερομηνίες. 

Στα καρφιά και οι συνδικαλιστές. Που ψήνονταν να κάνουμε απεργία πριν καλά καλά ξεκινήσει το σχολείο. Να συμπαρασταθούμε στην ΟΛΜΕ. Είπα εγώ να μη συμπαρασταθούμε; Αλλά πώς βρε παιδιά; Σε ένα σχολείο που δεν μπορεί να λειτουργήσει λόγω ελλείψεων προσωπικού να το κλείσεις και με απεργία; Τι να κλείσεις; Το κλεισμένο; 

Εκβιασμοί από παντού. Μέχρι και νεκροκεφαλές έγιναν οι επίδοξοι απεργοσπάστες. 

Και όλα αυτά μαζεμένα την παραμονή του αγιασμού. Άλλη μέρα δε βρέθηκε. Και για το σχολείο και για τους συνδικαλιστές. 

Με τα πολλά έγινε μια πρόχειρη κατανομή τάξεων. Που μας τονίστηκε ότι είναι προσωρινή και να μην πούμε σε καμία περίπτωση στους γονείς ότι είμαστε εμείς οι κανονικοί δάσκαλοι. 

Και στο συνδικάτο επικράτησε η λογική άποψη των πολλών. Πως δεν μπορούμε με το καλημέρα σας να πάμε σε απεργία διαρκείας. 

Έπειτα οι ημερομηνίες έτρεχαν. Μπήκαμε στις τάξεις. Προσωρινά... Και σε αίθουσες παρατημένες από τον Ιούνιο. Μπήκα κι εγώ. Να καλωσορίσω Πρωτάκια. Ως προσωρινή δασκάλα. Χουνέρι απίστευτο στα 28 χρόνια υπηρεσίας... 

Ήρθε και η πρώτη εφημερία. Νέο σχολείο, νέα ήθη. Κάθε σχολείο έχει τα δικά του. Στάθηκα στην πόρτα, εκεί με έβαλαν, να προσέχω. Ο χαμός. Και το μπέρδεμα το απίστευτο. Τι ώρα σχολάνε τα παιδιά; Βλέπεις την ίδια μέρα έτρεχε και στάση εργασίας. Ποιος κάνει; Ποιος δεν κάνει; Ούτε για τα παιδιά "μου" δεν μπόρεσα να βγάλω άκρη. 

Και να σκεφτείς πως δεν έκανα στάση για να μη δημιουργήσω και άλλο πρόβλημα μέσα στα χιλιάδες άλλα του σχολείου. Καλά να πάθω!!! 

Χιλιάδες άλλα που δε θέλω και δεν πρέπει να αναφέρω. Υπάρχει και το λεγόμενο απόρρητο της υπηρεσίας. 

Ας υπάρξει όμως και ένα ξεκάθαρο νομοθετικό πλαίσιο. Να ξέρω τι και τι πρέπει να κάνω. Τι γίνεται για παράδειγμα με τις στάσεις εργασίας όταν μια ειδικότητα δηλώνει στάση; Και δεν υπάρχει ακόμη μόνιμο πρόγραμμα; Διώχνουμε τα παιδιά νωρίτερα; Τα κρατάμε; Η τρέλα η απόλυτη... 

Γύρισα σπίτι διαλυμένη. Και λέω στο τσακ το γλίτωσα το εγκεφαλικό. 

Ξημέρωσε και η 17η του Σεπτέμβρη. Σιγά μη θυμόμουν πως γιορτάζουν οι Σοφίες και οι Αγάπες και οι Ελπίδες και οι Πίστες. Ποια σοφία; ποια αγάπη; ποια ελπίδα; και κυρίως ποια πίστη; Στέρεψαν όλες... 

Και το μόνο που θυμόμουν ήταν η συνεδρίαση το μεσημέρι. Επιτέλους θα γινόταν η συνεδρίαση. Θα μοιράζαμε κανονικά τάξεις! 

Τι ώρα; Τόλμησα να ρωτήσω. Τι ώρα; μου λένε. Μετά τις 2. 

Φυσικά δεν τόλμησα να πω πως το εργασιακό μας ωράριο τελειώνει στις 2. Υπέρβαση και πάλι. Να διευκολύνουμε την κατάσταση. Άκουσα και εκείνο ως τις 5 αλλά δεν έδωσα σημασία. Το βρήκα ντιπ κουφό. Αν είναι δυνατόν ως τις 5... 

Και όμως. Ως τις 5 κράτησε. Γιατί δε βγαίνει αλλιώς στα νέα σχολεία. Που έχουν διδακτικό ωράριο ως τις 2. Ο Σύλλογος Διδασκόντων μόνο έτσι μπορεί να συνεδριάσει. Καταπατώντας τον άλλο νόμο που λέει για το εργασιακό ωράριο. Και τους νόμους της φύσης που βάζουν όρια στη βιολογική μας υπόσταση. 

Γιατί δεν είναι απλά κάθομαι γύρω από ένα τραπέζι για 3 ώρες και αφού έχω διδάξει περισσότερες στην τάξη και μάλιστα σε Πρωτάκια. Είναι και τι συζητάς. Να σου σπάει το κεφάλι. Εδώ και πάλι το απόρρητο. Και τα εν οίκω μη εν δήμω. 

Γύρισα κάποια στιγμή στο σπίτι. Με το κεφάλι καζάνι. Και με τη λειψή χαρά πως τελικά μου ανατέθηκε και επίσημα η τάξη. Λειψή αφού ο κυκεώνας των προβλημάτων με πνίγει. Πώς θα προετοιμάσω τη δουλειά μου; Πώς θα κάνω όλα όσα τόσα χρόνια ήξερα πως πρέπει να γίνουν ειδικά σε μια πρώτη τάξη όταν ο ένας νόμος λέει το ένα, ο άλλος το άλλο και οι συνδικαλιστές και οι συντεχνίες τα δικά τους δικά τους; 

Σε ρωτώ λοιπόν εγώ. Ποια ώρα σε ένα τέτοιο σχολείο θα συναντάει ο δάσκαλος τους γονείς; 

Ο ένας νόμος λέει ξεκάθαρα πως η ενημέρωση γονέων γίνεται σε ώρες εκτός διδακτικού ωραρίου. Λέει επίσης ότι απαγορεύεται η παρουσία προσώπων ξένων προς τη λειτουργία του σχολείου κατά τη διάρκεια του διδακτικού ωραρίου. Άρα πότε;;; 

Μετά τις 2; Ή και μετά τις 4.15 που σταματά και το ολοήμερο; 

Και τι γίνεται με το εργασιακό ωράριο; 

Με τις πιέσεις των συνδικαλιστών και των συντεχνιών; Μη δώσεις το κακό παράδειγμα κι ανοίξεις τους ασκούς του Αιόλου να μας κρατάνε ως τη νύχτα! 

Το κεφάλι σου σβουρίζει. Όχι από τις αντικρουόμενες διατάξεις και απόψεις. Αλλά γιατί ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνει συνεργασία με τους γονείς. Ένα χρόνο από τη ζωή σου "έφαγες" και σε "έφαγε" να το μελετάς εκεί κάτω στην Κύπρο. 

Θέλεις να πάρεις φόρα και να κοπανήσεις το κεφάλι σου, και ό,τι του έμεινε μέσα, στον τοίχο. 

Γυρνάς στο σπίτι τελείως ράκος. Η 17 του Σεπτέμβρη συνεχίζεται. Εσύ όμως χαμπάρι δεν παίρνεις. 

Αρπάζεσαι απλά από την αυριανή απεργία. Και την οργή που νιώθεις. Ενθουσιάζεσαι σαν μικρό παιδί που αυτή τη φορά και μετά από τρία χρόνια θα βρεθείς ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Οργισμένους και αγανακτισμένους. Ψάχνεις να βρεις και τη μάσκα για τα χημικά. Χωμένη στην ντουλάπα για τρία χρόνια επίσης... Τη βρίσκεις επιτέλους, έστω και με μυρωδιά ναφθαλίνης.

Δε βρίσκεις όμως ποια γιορτή είναι σήμερα. Ακόμη και όταν διαβάζεις στο φατσοβιβλίο τις ευχές της Νικούλας για το κοριτσάκι της. Της λες τα χρόνια πολλά και να το χαίρεται και μένεις με την απορία. Βρε τι γιορτή είναι σήμερα; 

Πολυαγαπημένες μου Σοφίες. Να δεχτείτε παρακαλώ τις ευχές μου με μια μέρα καθυστέρηση. 

Σας στέλνω την αγάπη μου και την εκτίμησή μου. 

Άλλο να κάνω δεν μπορώ πια. Ούτε και θέλω να δικαιολογηθώ που σας ξέχασα. Αν και το ξέρετε πως δε σας ξεχνώ ποτέ. Αυτό που μου ξέφυγε ήταν η ημερομηνία και μόνο. Αυτή που το ημερολόγιο λέει ότι γιορτάζετε. Για μένα όμως, και θέλω να το πιστέψετε, γιορτάζετε και έπρεπε να σας γιορτάζουμε την κάθε μέρα. Και εσάς, ως άτομα εξαιρετικά, (άδικα δεν ειπώθηκε πως αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις) αλλά και όσα δηλώνει το όνομά σας! Σε μια εποχή που η χαζαμάρα είναι το βασικό μας πρόβλημα. Και η τρέλα καθημερινή. Απειλώντας και τα τελευταία μόρια λογικής...

Όχι. Δεν είναι το αλτσχάιμερ. Να μας τρελάνουν θέλουν. 

Και το θέλουν συνειδητά και με πρόγραμμα. Να φυλαχτούμε... 

Πώς; Πώς; Πώς;;;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης