ΣΥΓΝΩΜΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ... (ένα εμπνευσμένο κείμενο από τα πολλά που γράφτηκαν αυτές τις μέρες)

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΣΥΓΝΩΜΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ... (ένα εμπνευσμένο κείμενο από τα πολλά που γράφτηκαν αυτές τις μέρες)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Μαϊος 19, 2013 8:02 am

Συγγνώμη συνάδελφε…

Η Ατελείωτη συζήτηση για τις ευθύνες και τους χειρισμούς, προσώπων και παρατάξεων κρύβει μια άβολη πραγματικότητα.

Η συζήτηση για τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ευθύνες σε σχέση με την απεργία του 92% ναι , (που κατά το 75% όμως δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις να πραγματοποιηθεί), θα κρατήσει καιρό. Σκέψεις μπλεγμένες με το θυμικό, λογισμοί ύστεροι, προφήτες μετά τον ¨Έναν, συντροφικά μαχαιρώματα, πολιτική υπεραξία-ξύγκι από τη μύγα που δεν πέταξε. Και δίπλα στο party των ανάθεμα και των ύμνων , η άβολη πραγματικότητα: ένα βλέμμα γεμάτο θυμό, απόγνωση και απορία χιλιάδων συναδέλφων. Αυτών που θα απολυθούν και θα μετακινηθούν.

Μπορούμε να συζητάμε στο διηνεκές του μαρξιστικού μας χρόνου για τα εάν και τα ίσως εκείνης της στιγμής, της απόφασης, της διαδικασίας, του υποφωτισμένου διάδρομου που είχε αντικαταστήσει-λόγω ανάγκης-τη φωτισμένη αίθουσα της ολομέλειας. Όμως τα κρίσιμα ερωτήματα θα είναι αλλού…

Τι πραγματικά ψήφισαν οι συνελεύσεις;

Αν το ναι ήταν τόσο καθάριο δεν θα υπήρχαν οι δεκάδες τοποθετήσεις προέδρων που μετέφεραν ένα κλίμα αμφίσημης ερμηνείας. Αν το ναι ήταν τόσο ξεκάθαρο τότε στην πρόταση του Συμβουλίου για την αναγκαιότητα ψηφοφορίας με σκοπό τη διερεύνηση των προϋποθέσεων, δεκάδες πρόεδροι θα είχαν αντιδράσει. Ούτε θα υπήρχε αυτό το ντανταϊστικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

Ας είμαστε ειλικρινείς: από όσους ψήφισαν απεργία δεν ήταν όλοι αποφασισμένοι να συμμετέχουν χωρίς να υπάρχει στήριξη από «αλλού»(ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ, κόμματα, σωματεία, κοινωνία-η Παναγία η Βρεφοκρατούσα μάλλον εξαιρείται , αλλά αυτό το «αλλού» έχει ο καθένας το δικαίωμα να το ορίζει ως θέλει). Ήταν όλοι αυτοί οι συνάδελφοι κιοτήδες, δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα, ριψάσπιδες, οπορτούνες και Εφιάλτες; Μάλλον όχι. Ήταν απλά συνάδελφοι που θεωρούν ότι τα μέτρα απόλυσης και υποχρεωτικής μετακίνησης δεν τους αφορούν. Από την άλλη είχαν θυμώσει με την επιστράτευση, την Γκαιμπελική επίθεση των media και μάλλον τα 4 χρόνια καθημερινού μνημονιακού εξευτελισμού. Όμως μέχρι εκεί . Η ψήφιση της απεργίας είχε χαρακτήρα αποδοκιμασίας, θυμού αλλά όχι συμμετοχής. Εξ ου και η (μη ομολογούμενη ) ανακούφιση πολλών για την αναστολή.
{Προσωρινά τη γλύτωσα; Όταν θα έρθει η ώρα για το δικό μου Δίστομο ποιοι θα σταθούν δίπλα μου; Φοβάμαι κανείς…}

Αλλά για να είμαστε εκτός από ειλικρινείς και δίκαιοι, υπήρχαν και χιλιάδες συνάδελφοι που ήταν αποφασισμένοι για ρήξη και σύγκρουση, ακόμη και εάν αυτό το «από αλλού» δεν προϋπήρχε (και έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι θα προκύψει –και γιατί όχι-στην πορεία). Και αυτές οι χιλιάδες δεν ήταν Ταλιμπάν, Μουτζαχεντίν, κολλημένοι, τζάμπα μάγκες, εκ του ασφαλούς επαναστάτες, φωνασκούντες βορειοκορεάτες και ποιος ξέρει τι άλλο. Ήταν συνάδελφοι που απλά οι περισσότεροι δεν είχα τίποτα απολύτως να χάσουν. (Εκτός από μια μικρή μερίδα τοποθετημένων ιδεολογικά στην αριστερά που, προς τιμήν τους, είχαν κάνει την επιλογή του κόστους και της θυσίας.)

Συνάδελφοι που πίστεψαν ότι ναι, ήρθε η ώρα να λογαριαστούμε με το Τέρας.

Συνάδελφοι αναπληρωτές και συνάδελφοι της υποχρεωτικής μετακίνησης-απόλυσης, στις εσχατιές, συνάδελφοι χωρίς αύριο, συνάδελφοι που μέχρι χτες ήταν στο διπλανό γραφείο, συνάδελφοι που μαζί μοιραστήκαμε όλες τις χαρές και τις πίκρες της καθημερινότητας ενός σχολείου.

Συνάδελφοι… που σε μια νύχτα, έπαψαν να είναι συνάδελφοι.

Συνάδελφοι που όντως νιώθουν ότι προδόθηκαν, κι ας είναι η λέξη βαριά και ας πονάει τον αλτρουιστικό μας εγωισμό.

Συνάδελφοι , που ίσως το Σεπτέμβριο χρειαστεί να τους ψιθυρίσουμε ένα συγγνώμη(έστω από μέσα μας).
Ποιος φταίει;(βρες το μαύρο πρόβατο και κοιμήσου ήσυχος).

Μήπως είμαστε πιο εγωιστές απ ότι φανταζόμαστε; Μήπως τα συλλογικά μας αντανακλαστικά έχουν χαθεί κάπου εκεί στην ανεπιστρεπτί εποχή της κοινότητας ή της γειτονιάς; Μήπως ο μιντιακός κοινωνικός αυτοματισμός μας έχει κυριαρχήσει , κι ας τον αρνούμαστε μετά βδελυγμίας; Μήπως οι Μήδοι διαβήκαν; Ή μήπως ο πολιτικός, ιδεολογικός και συνδικαλιστικός αφοπλισμός των εργαζομένων, δεκαετίες τώρα, μεταφράζεται και στη προσωπική στάση του καθένα μας… μέχρι την ώρα που το λεπίδι του Δήμιου αστράψει πάνω και από το δικό μας κεφάλι; Toο late…I am sorry.

Σίγουρα το αίτημα της ενεργοποίησης της προσωπικής ευθύνης παραμένει, αλλά εάν αυτό δεν είναι μια νεοορθόδοξη παγίδα, δε είναι καιρός στην αριστερά να μιλήσουμε και για την συλλογική ευθύνη: συνδικαλιστική και πολιτική (που πιθανά να έχει και μεγαλύτερο ειδικό βάρος; ) Με μεγάλη αυστηρότητα, τόση που να αναλογεί στα όνειρα και τις διαψευσμένες ελπίδες χιλιάδων εργαζομένων που απολύονται.

Ποιος είναι ο ρόλος ενός συνδικάτου, όταν απειλούνται με εξόντωση 15.000 μέλη του; Έχει ή όχι την ευθύνη της αντίστασης; Πως μπορεί να αξιοποιήσει μια κρίσιμη , όχι απόλυτα πλειοψηφική, πρωτοπορία για να δώσει τη μάχη; Θα σταθούμε αυτοκριτικά –όλοι οι σύντροφοι της εκπαιδευτικής αριστεράς-για όσα έγιναν (και κυρίως όσα δεν έγιναν) όχι τις τελευταίες ημέρες αλλά τους τελευταίους μήνες μιας πορείας που είχε προαναγγελθεί; Θα αφήσουμε τα ενδοπαραταξιακά και διαπαραταξιακά μαχαιρώματα (και στο βάθος εκλογές) να ακυρώσουν την αλήθεια και την ανάγκη συνέχισης και εμπέδωσης της κοινής δράσης;

Ποιος είναι ο ρόλος των κομμάτων που αναφέρονται στο κόσμο της εργασίας, όταν ένας ολόκληρος κλάδος οδηγείται στη λαιμητόμο; Η μοναδική ευθύνη είναι να αναγνωρίζουν το δίκαιο των αιτημάτων; Κάτι άλλο; Άδικα αναρωτιέται ο κόσμος που πήγαν οι 8 Ομοσπονδίες και τα 12 Εργατικά Κέντρα, τα –ταξικά- πρωτοβάθμια σωματεία, οι βουλευτές, οι συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα δίναν λίγη ακόμη πίστη, λίγο ακόμη θάρρος;

Και τώρα τι;

Τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά. Ούτε κακοπροαίρετα.

Και ο τρόπος που θα απαντηθούν το επόμενο διάστημα θα κρίνει πολλά. Ας ξεκινήσουμε με ένα συγγνώμη (στους συναδέλφους μας και μεταξύ μας), ας ξεκινήσουμε με ένα ευχαριστώ (σε όλους όσους –παρά τα λάθη ή τις αδυναμίες- σήκωσαν ένα τέτοιο άνισο αγώνα), ας κρατήσουμε πολύτιμη παρακαταθήκη όλα όσα κέρδισε ο κλάδος τούτες τις μέρες (τα αμφιθέατρα της οργής, το βλέμμα της αξιοπρέπειας, την αναγνώριση της κοινωνίας). Γιατί το αύριο είναι ήδη εδώ: με την ολική άρση της νομιμότητας, με την κανιβαλική αξιολόγηση, με την συνεχή απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης. Ας ετοιμαστούμε για την επόμενη μάχη. Τότε, και μόνο τότε, η μάχη που δόθηκε θα είναι όντως μια μάχη βγαλμένη από το μέλλον.

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το face book. Το υπογράφει ο συνάδελφος Αντρέας Ζ.

Το βρήκα εξαιρετικά εμπνευσμένο και με ξεκάθαρη, αδαμάντινη, λογική για το δέον γενέσθαι και το επόμενο βήμα. Απίθανος και ο λόγος του.

Να είναι καλά το παλικάρι. Μας βοηθά νομίζω όλους να δούμε μέσα από το δικό του πρίσμα πιο καθαρά τα όσα έγιναν αλλά και να απαντήσουμε για όσα πρέπει να γίνουν.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης