Ο βεζίρης Αλή - πασιάς και οι "πασάδες στα Γιάννενα" του νέου τύπου συνδικαλισμού

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Ο βεζίρης Αλή - πασιάς και οι "πασάδες στα Γιάννενα" του νέου τύπου συνδικαλισμού

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Απρ 06, 2013 3:45 am

Ήτανε μια φορά, μάτια μου, ένας πανίσχυρος πασιάς στα Γιάννενα. Ο βεζίρης Αλή - πασιάς με τ' όνομα! Απ' αυτόνε και λέγεται μέχρι τα σήμερα η φράση "πασάς στα Γιάννενα" για όποιονε καλοπερνά. Και σαν τον Αλή τρώει και πίνει και λογαριασμό δε δίνει.


Και τούτο είναι το κάστρο του Αλή. Δίπλα πάντα στις όχθες της ματοβαμμένης από τις θηριωδίες του Αλή λίμνης, της Παμβώτιδας. Κόσμο και κόσμο έπνιξε εδώ ο πασιάς, και άντρες και γυναίκες και παιδιά ακόμη. Για να τον φοβούνται και να τον τρέμουν ούλοι και να του φιλούνε την πατούσα! Ναι, την πατούσα!

Κι αυτός με το ναργιλέ του και με τα χανουμάκια του να απολαμβάνει τη δύναμη και τα πλούτια του. Ίδια με εκείνον τον άλλο το Μεγαλοπρεπή που πέρα από όσα κάστρα και χώρες κατέκτησε κι έπνιξε στο αίμα όσο ζούσε, έχει κατακτήσει τώρα τελευταία και τα τελεβίζια της Ελλάδας. Να κάθονται τα χάπατα ξαπλωμένα στον καναπέ και να χορταίνουν τούρκικο τις άδειες τους κοιλιές. Τόσο που να ξεχνάνε να γιορτάσουν ακόμη και τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση του τόπου τους από τον Τούρκο, όπως έγινε στην πρωτεύουσα της Θεσπρωτίας. Την πόλη που 400 χρόνια μετά την επανάσταση του Διονυσίου του Φιλοσόφου επέμενε να τον αναφέρει στο ηρώο της Σκυλόσοφο και τη χρονολογία του κινήματος λάθος! Μέχρι που βρέθηκε κάποιος τρελός και ρομαντικός να ξεμπροστιάσει τους τοπικούς αρχόντους και να αναγκαστούν επιτέλους να διορθώσουν το απαράδεκτο λάθος.

Βλέπεις σ' αυτό τον κόσμο εκτός από τους πασάδες και τους ραγιάδες κυκλοφορούν και οι τρελοί και ρομαντικοί. Κάποιοι καταφέρνουν να φτάσουν την τρέλα τους και στο αποκορύφωμα ενός Διονυσίου του Φιλοσόφου που τον έγδαραν ζωντανό γιατί τόλμησε να ζητήσει λευτεριά και δικαιοσύνη. Κι επειδή αυτό δεν τους έφτασε, αλλά και από φόβο μπας και γίνει ήρωας και ξεσηκώσει τους καταφρονεμένους, του κόλλησαν και το παρατσούκλι "Σκυλόσοφος"! Με πρωτεργάτες στο διασυρμό τους προσκυνημένους και τους κοντζαμπάσηδες.

Μα όσους τρελούς και ρομαντικούς και να σκοτώσουν οι τύραννοι κάθε εποχής, πάντα ξεφυτρώνουν κι άλλοι. Και μάλιστα πολλαπλασιάζονται. Ένας στο χώμα; Χιλιάδες στον αγώνα που λέει και το τραγουδάκι. Μυστήριο πράμα! Και η ωραία εκδίκηση της ιστορίας που πρώτος την επεσήμανε ένας άλλος φιλόσοφος, προσωκρατικός, ο Αναξίμανδρος. Μιλώντας για την ύβρη που η δικαιοσύνη του χρόνου τιμωρεί αλύπητα. Όπως τιμώρησε και κοτζάμ βεζίρη Αλή - πασιά!

Ποια ήταν τα στερνά του Αλή; Που κατάφερε να ξεκληρίσει ακόμη και το Σούλι; Κομμένο το μεγάλο του κεφάλι κατέληξε στην Πόλη, πεσκέσι στο Σουλτάνο...

Αλλά και ολόκληρη η φάρα τους ήρθε η ώρα να πάρουνε πόδι από τα Γιάννενα. Εκείνες τις μέρες - φωτιά που στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου άνθιζε ολοπόρφυρο λουλούδι το αίμα ενός ακόμη τρελού και ρομαντικού:


Του Μαβίλη! Του ποιητή. Που άφησε πίσω του τα σονέτα του και τη θυσία του για να τον υμνούν οι αιώνες και να τον γράφει η ιστορία με χρυσά γράμματα.

Εκεί λοιπόν, στα Γιάννενα, σε ένα σύγχρονο σεράι, ή συνεδριακό κέντρο πολυτελούς ξενοδοχείου κατά τη φρασεολογία της εποχής, είχανε σύναξη προχτές οι πασιάδες του συνδικαλιστικού μας κινήματος!


Είναι η νέα μορφή του συνδικαλισμού ετούτη. Δεν καταδέχεται να λερώνει τις πατούσες της στα βρωμερά πεζοδρόμια, προτιμά τα χαλιά και τις μοκέτες των ξενοδοχείων.


Κι αντί για τα μπαλκόνια του κάποτε και τον κόσμο από κάτω, τώρα οι συνδικαλιστές μας κρύβονται στο ημίφως και κάνουν ημερίδες επιστημονικές αντί για συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Μια χαρά τους τα έσυρε ένας συνάδελφος από Άρτα. Πως τέτοιες διαδικασίες συνεδριακές έχουν νόημα όταν υπάρχουν και αντικρουόμενες απόψεις, λέει ο ένας το ένα, λέει ο άλλος το άλλο, γίνεται στο τέλος σύνθεση απόψεων και βγαίνει συμπέρασμα. Για την αξιολόγηση όμως τη σημερινή που ζητάει τα κεφάλια μας επί πίνακι όλος ο κλάδος λέει όχι. Δεν τη θέλουμε. Τι νόημα έχει να συνεδριάζεις για την αξιολόγηση όταν μάλιστα δεν είναι απλά προ των θυρών μα έχει ανοίξει πανιά και πλέει καταπάνω μας;


Κι άλλος συνάδελφος, από τη Θεσπρωτία, στο συνδικαλισμό των σαλονιών και των συνεδριακών κέντρων αντέταξε το δρόμο του αγώνα και την αποφασιστική μάχη μέχρι την τελική νίκη.

Σιγά μην ίδρωναν τα αυτάκια των μεγάλων κεφαλών. Το παιγνίδι το έχουν καλά οργανωμένο και ξέρουν τις φωνές της αντίδρασης να τις πνίγουν στα βελούδα των συνεδριακών κέντρων. Ούτε καν στο φουαγιέ απέξω να μην ακούγονται!

Οι φωτογραφίες έτσι κι αλλιώς βγήκαν, οι διθύραμβοι είναι γραμμένοι από πριν για την εκδήλωση στα Γιάννενα, και οι κλακαδόροι πανέτοιμοι να γράψουν στα ιντερνέτια ότι ζηλεύουν και θέλουν κι αυτοί φιέστα στη δική τους πόλη! Να πάνε κι εκεί τα σοφά μας επιτελεία και να βγάλουν λόγους και μετά να το πανηγυρίσουν στα πέριξ ταβερνεία. Με τσιπουράκια, κρασάκια και ό,τι άλλο βγάζει ο κάθε τόπος.

Πάει καιρός που ο συνδικαλισμός μας έλαβε τέτοιες μορφές, του ξενοδοχείου και της ξάπλας σε αναπαυτικές καρέκλες, και της ταβέρνας και της μάσας. Πάρε για παράδειγμα εκείνα τα δήθεν επιστημονικά συνέδρια με την ΠΟΕΔ, πότε εδώ στην Ελλάδα και πότε ακόμη καλύτερα στην Κύπρο. Με σεφταλιές και ζιβανίες και κουμανταρίες.

Πήγαινες κι εσύ κι εγώ και κουβεντιάζαμε και ξανακουβεντιάζαμε για το ολοήμερο και πλακωνόμασταν με την κάθε Τζάνη που στο μεταξύ παρέα με τον κάθε Αρσένη έκανε πράξη κάθε αντιδραστική αλλαγή στην εκπαίδευση. Διότι οι αντιδραστικές αλλαγές ποτέ δε σταμάτησαν επιστημονικά, μόνο με αγώνες.

Κι όμως εσύ κι εγώ καθόμασταν και μας μπούκωναν με τις αρλούμπες τους... και τσουγκρίζαμε και τα ποτήρια στην υγεία του κορόιδου. Μόνο που στο τέλος πιαστήκαμε κορόιδα οι ίδιοι. Και ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μας και δεν ξέρουμε, οι ανίδεοι πώς! Λες και δε διαβάσαμε ουδέποτε ελληνική ιστορία. Και για τους κοτζαμπάσηδες ιδέα δεν έχουμε.

Ευτυχώς όμως, σου ξαναλέω, που η ιστορία έχει και τους τρελούς και ρομαντικούς. Κι ας είναι ακόμη και μονάδες. Καμιά φορά φτάνει και περισσεύει η ατομική τους τρέλα να τα βάλει με ολάκερο ασκέρι. Ειδικά όταν είναι η τρέλα του Οδυσσέα που έσπερνε λέει αλάτι στις παραθιναλιές της Ιθάκης. Εκείνου που αργότερα έφτιαξε και το δούρειο ίππο και κατάφερε ένας αυτός να βρει τον τρόπο να πατήσουνε οι Δαναοί την Τροία. Που δέκα χρόνια άδικα την πολιορκούσαν και η Τροία δεν έπεφτε.

Μην κοιτάς λοιπόν που λένε ότι ήταν αλεπού ο Αλής, παμπόνηρος και καταφερτζής. Απλά κουτοπόνηρος ήταν.
Απόδειξη πως χρειάστηκε τον Πήλιο Γούση για να ξεπαστρέψει με μπαμπεσιά το Σούλι. Ο Οδυσσέας που ήταν πραγματικά έξυπνος και πολυμήχανος, μόνο συνεργάτη του είχε την Αθηνά, δηλαδή το μυαλό του!

Και μην αφήνεσαι στην απελπισία όταν βλέπεις να χάνεται ο κλάδος σου και οι κοτζαμπάσηδες να το ρίχνουν στα επιστημονικά συνέδρια. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Γι' αυτό τους πληρώνουν.

Εσύ να πηγαίνεις βόλτα κάτω στη λίμνη. Και να κοιτάς τα κάστρα του βεζίρη Αλή - πασά και με τον Αλή να κάνεις κουβέντες:

- Πού είναι πασιά μου τα κάστρα σου και η δύναμή σου;


Χορτάριασαν οι πολεμίστρες σου και οι μπάλες των κανονιών σου έγιναν τόπια να τα κλωτσάνε τα παιδιά. Κι εσένα σε κατέσφαξαν οι ίδιοι οι δικοί σου. Τώρα εδώ φυτρώνουνε λουλούδια και στη λίμνη των στεναγμών κάνουν κρουαζιέρες οι τουρίστες.


Τώρα εσένα, κοτζάμ πασιά, κανείς δε σε θυμάται. Έγινες ένα με το μεγάλο Τίποτα. Κι εκεί κάτω στο Παραλίμνι, στέκεται περήφανος και δαφνοστεφανωμένος ο ποιητάκος.


Που δεν είχε σεράι, δεν είχε χανουμάκια, δεν είχε γρόσια, ούτε κανόνια. Ένα φτηνό ντουφέκι όλο κι όλο μα ούτε καν με εκείνο δε σας πυροβόλησε. Γιατί η τρέλα της καρδιάς δε χρειάζεται ντουφέκια. Της αρκεί να πολεμάει για το δίκιο. Για να έχει δίπλα της το χρόνο τον ανίκητο και τη δική του δικαιοσύνη. Τη δικαιοσύνη που ξεκίνησε να τραγουδάει ο Αναξίμανδρος και συνέχισε ο λαός μας με το πάλι με χρόνια με καιρούς.

Έτσι κι εμείς, συνάδελφοι. Που ζούμε σήμερα ένα νέο μεσαίωνα. Και μαυροφόρα απελπισιά απλώνεται παντού.

Εμείς ας κοιτάμε τα χιονισμένα βουνά και τα λουλούδια.


Τα κοίταξα κι εγώ προχτές βγαίνοντας από το συνεδριακό κέντρο. Το χειμώνα να προσπαθεί να γαντζωθεί λίγο ακόμη απάνω στα βουνά. Και τα λουλούδια αθώα να του σκάβουνε το λάκκο. Και στη μέση η λίμνη. Των στεναγμών και των δακρύων. Να βρέχουνται οι ρίζες των λουλουδιών και να γιομίζουνε ζωή τα κλαριά τους.

Κι έστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη!


Ακόμα τούτη η άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες. Και τούτο το καλοκαίρι θα σου εξηγήσω τι έχει να γίνει στη Γενική Συνέλευση. Και από πού θα πάνε όλοι τούτοι οι μοντέρνοι συνδικαλιστάδες που μετατρέψανε το συνδικαλισμό σε ταξιδάκια αναψυχής. Και να τρώνε και να πίνουν και λογαριασμό να μη δίνουν.

Αυτοί που όταν τολμήσεις να υψώσεις το ανάστημά σου, εσύ ο δάσκαλος ο μάχιμος, το μόνο που ξέρουν είναι να βρίζουν και να φωνάζουν. Τόσο σίγουροι πως θα τους φοβηθείς και θα το βουλώσεις.

Για να τους δούμε όλους αυτούς το καλοκαίρι. Που θεωρούν τσιφλίκι τους τη ΔΟΕ και την αφεντιά τους το λιγότερο λιγότερο πασά στα Γιάννενα! Με τα δικά σου και τα δικά μου λεφτά να αράζουν στα ξενοδοχεία και να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους. Την ώρα που εσύ κι εγώ λιώνουμε μέσα στις παγωμένες αίθουσες των σχολείων και δεν έχουμε ούτε καινούργιο βρακί να αγοράσουμε. Και βλέπουμε δίπλα μας τον αναπληρωτή να μην ξέρει αν θα δουλέψει του χρόνου. Και ρωτάμε και δεν ξέρει κανείς να μας πει με πόσους μαθητές θα εργαζόμαστε από Σεπτέμβρη και για πόσες ώρες. Και πόσο πιο κάτω θα πάει ο μισθός. Και τι θα γίνει με την αξιολόγηση, πόσα κεφάλια θα πέσουν... Κι αν θα βγούμε ποτέ στη σύνταξη και αν γλιτώσει έστω και ένα ευρώ να παίρνουμε εφάπαξ.

Εμείς τώρα στο τίποτα. Κι αυτοί τα έχουν όλα. Πασάδες στα Γιάννενα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αμοιβή για τις καλές υπηρεσίες που προσφέρουν. Όμοια με τα γρόσια που έβαλε στην τσέπη ο Πήλιο - Γούσης.

Ε, δίκαιο δεν είναι εμείς αύριο να πάρουμε πίσω όλα όσα μας ανήκουν κι εκείνοι να γυρίσουν στο τίποτα;

Όσο και αν αργήσει αυτή η ώρα, το βέβαιο είναι πως θα έρθει. Όσο βέβαιο είναι πως ο χειμώνας νικιέται από την άνοιξη κι έρχεται καλοκαίρι!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Ο βεζίρης Αλή - πασιάς και οι "πασάδες στα Γιάννενα" του νέου τύπου συνδικαλισμού

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Απρ 06, 2013 4:52 am


Χορτάριασαν τα κάστρα και οι πολεμίστρες γέμισαν λουλούδια! Δίκαιη τιμωρία για κάθε τύραννο, να τον καταπίνει το σκοτάδι που έσπειρε και να τον νικάει το φως και τα λουλούδια!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Ο βεζίρης Αλή - πασιάς και οι "πασάδες στα Γιάννενα" του νέου τύπου συνδικαλισμού

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Απρ 06, 2013 4:57 am


Κι έγινε η λίμνη των στεναγμών και των δακρύων βόλτα για τις κυράδες. Κι ούτε που θυμάται καμιά ότι εδώ κάποτε ζούσε ένας κακούργος και ένας διεστραμμένος που έπνιγε τις γυναίκες που του έλεγαν όχι. Κατάφερε ο Αλής να πέσει και ο ίδιος στο λάκκο που άνοιξε για τους άλλους. Και να πνιγεί στη χλεύη της ιστορίας...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Ο βεζίρης Αλή - πασιάς και οι "πασάδες στα Γιάννενα" του νέου τύπου συνδικαλισμού

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Απρ 06, 2013 5:34 am


Κάστρο, σου λέει, άπαρτο. Μα τι μου λες! Η δύναμή μας πέλαγος και οι αποφάσεις τους βράχος. Να τις αντιπαλεύουμε συνέχεια και επίμονα. Ακόμη και την ώρα της μπουνάτσας. Ώσπου να δούμε το βράχο να γκρεμίζεται και τους τυράννους να πέφτουν από τους θρόνους. Αυτούς τους τυράννους που χρόνια ρουφάνε το αίμα και τον ιδρώτα του κλάδου. Και χτίζουνε καριέρες ξεπουλώντας τα δίκαια χιλιάδων ανθρώπων.

Και είχε και το θράσος εκείνος ο τύπος προχτές να μου λέει πώς μιλάω έτσι σε συνάδελφο! Ποιον συνάδελφο; Οι δικοί μου συνάδελφοι δεν αράζουν σε συνεδριακά κέντρα. Ούτε κάνουν ταξιδάκια με αεροπλάνα με όλα τα έξοδα πληρωμένα.

Δικοί μου συνάδελφοι είναι μόνο όσοι εργάζονται μέσα σε αίθουσες. Και στην πρώτη γραμμή της παιδείας. Που σκονίζονται καθημερινά με κιμωλία. Που κάθε χρόνο μοιράζονται με τα παιδιά όλες τις παιδικές ιώσεις. Που τουρτουρίζουν στις παγωμένες αίθουσες από το κρύο και το ρίγος του πυρετού.

Πώς μπορεί να είναι δικός μου συνάδελφος κάποιος που έχει χρόνια να διδάξει; Που έχει ξεχάσει τι σημαίνει εφημερία; Που έχει λιγδώσει το αντεράκι του από τις γκουρμέ γεύσεις των πολυτελών ξενοδοχείων;

Αυτός δεν είναι δικός μου συνάδελφος. Είναι συνδικαλιστής. Από εκείνο το νέο είδος συνδικαλιστών. Που πιάνουν την καρέκλα στο συνδικάτο και ξεχνάνε να σηκωθούν απ' αυτήν. Εκτός και τους φωνάξουνε να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ανώτερο πόστο. Συνδικαλιστικό, πολιτικό ή έστω υπηρεσιακό. Αντάλλαγμα για τις καλές υπηρεσίες. Τη μία μέρα συνδικαλιστής και την άλλη περιφερειακός διευθυντής...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης