Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 7:00 am

Εισαγωγή στο θέμα το κλασικό πλέον τραγούδι των Πινκ Φλόιντ...



Σκληρές οι εικόνες αλλά ακόμη σκληρότερη μερικές φορές η αλήθεια των σχολείων...

Ας μην κλείσουμε λοιπόν τα μάτια και ας τις δούμε καλά. Φέρνοντας στη μνήμη μας την εποχή που ήμασταν οι ίδιοι μαθητές. Πώς νιώθαμε. Και τι βιώναμε. Για κάποιους ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα. Προσωπικά έχω να θυμάμαι μπόλικο ξύλο. Από το νηπιαγωγείο και μέχρι το γυμνάσιο. Πχ Γιατί δεν κατάφερα να ζωγραφίσω το αχλάδι... και τρύπησα το τετράδιο από το πολύ σβήσιμο. Είναι δυνατόν να δέρνουν ένα παιδί γιατί δεν καταφέρνει να ζωγραφίσει κάτι; Και όμως. Με έδειραν... και μάλιστα πολύ. Πρέπει να ήμουν τότε τρίτη ή τετάρτη δημοτικού. Πέρασαν σαράντα χρόνια και δεν το ξέχασα. Ούτε θέλω να το ξεχάσω. Ειδικά από τη μέρα που έγινα δασκάλα.

Να μην ξεχνάτε λοιπόν κι εσείς το παιδί που κάποτε ήσασταν. Ειδικά όσοι ασχολείστε με παιδιά...

Να σκέφτεστε ότι αυτά τα παιδιά αύριο θα είναι άντρες και γυναίκες. Και δε θα ξεχάσουν ποτέ. Θα τα ξαναβρείτε μπροστά σας και θα σας πουν: Θυμάσαι, δάσκαλε, τότε που ...

Φροντίστε αυτό που θα θυμούνται να σας γεμίσει περηφάνια. Κι όχι να σας κάνει να σκύψετε το κεφάλι...

Πέρα όμως από το ξύλο είναι κι εκείνη η μηχανή του κιμά... και είναι πολύ χειρότερη. Είναι η πολτοποίηση του μυαλού. Ξέρω πως δε θα ήθελες ποτέ να κάνεις κάτι τέτοιο. Δάσκαλος σπούδασες. Όχι χασάπης. Μα αυτό που κάνεις στην τάξη σου είναι πράγματι αυτό που σπούδασες; Αυτό που θέλει η παιδαγωγική; Ή οι εντολές που σου δίνουν άνωθεν άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν με σχολείο και παιδαγωγική;

Κι αν το ψάξουμε βαθύτερα το ζήτημα θα ανακαλύψουμε πως ίσως ίσως και δε σου δίδαξαν ποτέ τον καιρό που σπούδαζες δάσκαλος τι αληθινά πρέπει να κάνεις... Πως δεν ξέρεις δηλαδή τον αληθινό ρόλο του δασκάλου. Κι εύκολα αναπαράγεις λάθη και ψέματα. Δίχως καν να έχεις επίγνωση. Κι όμως, αν σκύψεις στην καρδιά σου θα βρεις τι είναι αυτό που πρέπει να κάνεις και τι δεν πρέπει. Αν δηλαδή έχεις πάντα ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σου, που λέει ο ποιητής. Τα έχεις; Τα έχουμε;

Ξέρω πως σε μια εποχή που σε πνίγουν τα προβλήματα δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις και τέτοια πράγματα... Έχεις όμως σκεφτεί πως όλα αυτά τα προβλήματα δεν είναι καθόλου τυχαίο που στα φόρτωσαν; Πως είναι μέρος του σχεδίου για να εξαθλιωθεί η παιδεία; Εξαθλιώνοντας πρώτα το δάσκαλο...

Βρες χρόνο να σκεφτείς. Βρες τρόπο να αντιδράσεις. Γιατί στα χέρια σου κρατάς το μέλλον και τις τύχες του λαού και της χώρας.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 7:52 am

Διάβασε τώρα το άρθρο που ακολουθεί. Αυτό που μου έδωσε το ερέθισμα να ανοίξω αυτό το τόπικ. Σε κάποια ίσως συμφωνήσεις, σε κάποια άλλα όχι. Κι εγώ το ίδιο. Μα δεν παύει να αποτελεί μια άποψη. Αξίζει να την ακούσουμε και να προβληματιστούμε:

Εκπαιδευτικά άρθρα και απόψεις

Παιδεία σίγουρα όχι, Σύστημα παραγωγής τούβλων μπορεί

Συντάχθηκε από τον Στρατή Μαζίδη

ΠΗΓΗ ΑΡΘΡΟΥ


Ανοίγει πάλι το ζήτημα της παιδείας με τη συζήτηση / παζάρεμα του πόσα ΑΕΙ- ΤΕΙ θα κλείσουν ή αν θα επανέλθει η βάση του 10 ως απαραίτητη προϋπόθεση για την... εισαγωγή σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα.

του Στρατή Μαζίδη

Όπως θα έλεγε κι η Γλυκερία, εξαρτάται. Αν θέλουμε απλά ανθρώπους που θα φέρουν τον τίτλο του φοιτητή στο πανεπιστήμιο και να τα έχουμε καλά με όλους, τότε ας μην κλείσει κανένα τμήμα και ας εισάγονται όλοι κανονικά στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Και εδώ που τα λέμε όχι μόνο να μην κλείσει αλλά να ανοίξουν καινούρια με το ίδιο νοσηρό καθεστώς λειτουργίας.

Αν όμως θέλουμε να μιλήσουμε για Παιδεία, τότε αλλάζει το ζήτημα. Στη χώρα μας εδώ και αρκετά χρόνια δεν υπάρχει Παιδεία αλλά εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτή είναι τεράστια διαφορά.

Εμείς απλά έχουμε ένα βιομηχανοποιημένο σύστημα παραγωγής τούβλων, όχι Παιδείας. Αλλά προσέξτε, τέλειων τούβλων ώστε να μπορεί να ζήσει και η παραπαιδεία.

Θα γυρίσω στα μαθητικά μου χρόνια για να θυμηθώ ορισμένα πράγματα. Αν εξαιρέσουμε τους δασκάλους μας στο δημοτικό, η συνέχεια ήταν πολύ πιο ψυχρή.

Απλοί καθηγητές με ένα και μόνο σκοπό. Την παράδοση της ύλης. Και τι ήταν η ύλη; Απορώ μετά από τόσα χρόνια, σε τι μου χρειάστηκε η άλγεβρα, η γεωμετρία και η τριγωνομετρία; Όπως άλλοι απορούν τι στην ευχή τους χρειάστηκαν τα αρχαία ελληνικά. Εμένα το μόνο που μου χρειάστηκαν τα πρώτα βιβλία ήταν να βγάλω το άχτι μου το καλοκαίρι του 1995 όταν τα ξεφορτώθηκα. Και τα έσκισα και τα έκαψα!

Σήμερα κατανοώ ότι τα πρακτικά μαθήματα για μένα ή τα θεωρητικά για άλλους δε μας διδάχθηκαν όπως έπρεπε. Αντί να μυηθούμε στο μαθηματικό τρόπο σκέψης, απλά παραδιδόταν η ύλη. Και δόξα τω Θεώ υπήρχε το λυσσάρι. Αντί τα αρχαία να διδαχθούν ως τρόπος έκφρασης και γλωσσικού πλούτου, κατήντησαν ένα περίπλοκο σύστημα σύνταξης και ανάλυσης.

Θυμάμαι ακόμη το περιβόητο μάθημα της έκθεσης ιδεών. Μα για ποιες ιδέες μιλάμε όταν μας έλεγαν τι πρέπει να γράψουμε. Π.χ. θανατική ποινή, ρατσισμός, ναρκωτικά. Εκεί δεν υπήρχαν ιδέες αλλά σκελετοί με δανεισμένες παραγράφους άλλων.

Γ’ Δέσμη όπου έπρεπε να ξέρεις που είναι και το σημείο στίξης του βιβλίου της ιστορίας. Ακόμη απορώ πως καταφέραμε να το παπαγαλίσουμε.

Μόνο που έτσι δε διαπλάθεις ανθρώπους, δεν αναδεικνύεις χαρακτήρες. Απλά προετοιμάζεις ένα διαγωνιζόμενο να κερδίσει σε ένα πρωτάθλημα λίγων ωρών. Έκθεση ιδεών όπου όμως πρέπει να γράφεις σκέψεις άλλων, ιστορία όπου αν τα πεις με άλλα λόγια τα κοκκινάδια θα γεμίσουν το γραπτό σου κ.ο.κ.

Και φυσικά το μεγάλο έγκλημα των προαγωγικών εξετάσεων που επανήλθε το 1992. Και λέω έγκλημα διότι οι εξετάσεις δημιουργούν άγχος και στρες. Αν θέλουμε Παιδεία πρέπει να απαλλάξουμε τα παιδιά από το άγχος του να μην περάσουν την τάξη ή να μείνουν μεταξετεστέοι.

Πρέπει εμείς να δημιουργήσουμε στη χώρα των επιστημών και του πολιτισμού το ελκυστικό – γοητευτικό σχολείο. Με την αποστήθιση για τεστ και διαγωνίσματα δεν καταφέρνεις τίποτε και την επόμενη στιγμή οι μαθήτες τα έχουν ξεχάσει όλα.

Οι εργασίες, η προσοχή στην παράδοση, το μάθημα με συμμετοχή των διδασκομένων αυτά είναι που χρειάζονται. Αυτά θα κάνουν το σχολείο από αγγαρεία σε μέρος όπου τα παιδιά θα πηγαίνουν με χαμόγελο. Γιατί το σχολείο πλέον είναι ταυτισμένο με το μπελά και την επιπλέον φόρτωση των παιδιών με την παραπαιδεία.

Με τα παιδιά απαλλαγμένα από τους βραχνάδες και το διδακτικό προσωπικό σε πιο ελεύθερο ρόλο από τις εγκυκλείους ενός υπουργείου θα περιορίσουμε την παραπαιδεία. Όταν το παιδί δε θα κινδυνεύει να μείνει ή όταν θα μπορεί να μπαίνει στο πανεπιστήμιο άνευ εξετάσεων δε θα χρειάζεται να χαλάς μια μικρή περιουσία στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα.

Τι είναι πιο θελκτικό αλλά και ουσιαστικό για ένα παιδί στη σημερινή εποχή της πληροφορίας; Να βαθμολογηθεί με βάση την παρουσία του και ένα διαγώνισμα ή την παρουσία του και μια εργασία που επιμελώς θα αναλάβει ο ίδιος;

Και όσο για τα πανεπιστήμια ήρθε η ώρα να σπάσει πια αυτό το ταμπού των εξετάσεων. Στη Γερμανία θυμάμαι ότι δεν υπήρχαν εξετάσεις ει μη μόνο μια γραπτή δοκιμασία για τις ιατρικές σχολές. Οι ενδιαφερόμενοι συμπλήρωναν σε ένα μικρό βιβλιαράκι τα προσόντα τους πχ γνώση της γλώσσας, βάθμος απολυτηρίου και 5 ιδρύματα της επιλογής του ενώ είχαν και τη δυνατότητα να αναπτύξουν σε λίγες γραμμές σε ποια από τις 5 επιθυμούν να εισαχθούν και γιατί. Το συμπλήρωνες, το έστελνες στο Ντόρτμουντ αν θυμάμαι καλά και τέλος.

Άραγε οι Γερμανοί είναι ηλίθιοι ή έχουν κατώτερα πανεπιστήμια από τα δικά μας; Τραβούν όμως όλο τον κόσμο.

Πρέπει άμεσα να οργανώσουμε καλές σχολές, με υποδομές, όπου θα αποφασίζουν οι καθηγητές και όχι οι κομματικές νεολαίες, όπου το μέρος θα παραπέμπει σε σχολή και όχι καφενείο και να ανοίξουμε την πρόσβαση σε αυτά, καθώς:

. θα σταματήσουμε αυτό το έγκλημα να πιέζουμε τα παιδιά να μη ζουν τη ζωή τους για να εμπλακούν σε μια διαδικασία όπου θα παίξουν τη ζωή τους σε λίγα 3ωρα όπου το παραμικρό μπορεί να συμβεί.

. θα απαλλάξουμε την κοινωνία από την παραπαιδεία δίνοντάς της ανάσες και με αποτέλεσμα η τελευταία να διορθώσει τις τιμές της

. αυτοί που θέλουν να σπουδάσουν θα το κάνουν είτε στην Αθήνα είτε στο Λονδίνο είτε στο Βουκουρέστι. Γιατί λοιπόν να φεύγει το συνάλλαγμα; Όλοι λοιπόν εδώ και γιατί όχι, όταν πραγματικά θα βλέπουμε έργο και όχι σχολές κλειστές, απεργίες και παιδιά να χάνουν τις χρονιές τους και τα χρόνια τους, ναι να δίνουμε και ένα 50αρι το μήνα αφού θα πιάνει τόπο.

Και όπως τα σχολεία, θα πρέπει και τα πανεπιστημία να γίνουν πιο θελκτικά με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τον παπαγάλο, τουλάχιστον σε αυτό που εγώ είχα περάσει.

Όπου και εδώ θα πρέπει να αποσυνδεθεί το πτυχίο από τις εξετάσεις. Ο βαθμός του μαθήματος να είναι μια συνάρτηση των παρουσιών του φοιτητή, της συμμετοχής του, του ενδιαφέροντός του και των πιθανών εργασιών είτε κατά μόνας είτε ομάδες. Έτσι και τον υγιή συναγωνισμό θα ενισχύσουμε και πτυχιούχους που θα έχουν πραγματικά ασχοληθεί με το αντικείμενό τους θα έχουμε. Το όποιο ξεκαθάρισμα μπορεί να γίνεται μέσα στη σχολή με την πρόοδο των σπουδών.

Στη δική μου τη σχολή υπήρχαν 44 μαθήματα εκ των οποίων πάνω από τα μισά ήταν εντελώς άχρηστα. Πολλά δε τα ίδια. Τόμοι βιβλίων, ποιος ήταν, πότε γεννήθηκε, πότε πέθανε, που έζησε. Μέχρι να γυρίσεις σελίδα είχες ξεχάσει τι διάβασες γιατί πολύ απλά ο εγκέφαλός σου αρνιόταν πεισματικά αυτό το βιασμό. Αντίστοιχα θυμάμαι όμως μια εργασία γιατί τότε δεν υπήρχε ίντερνετ και έτρεχα σε βιβλιοθήκες, αντέγραφα με το χέρι κτλ. Άχρηστα μαθήματα που ήταν όμως “απαραίτητα” αν ήθελες να γίνεις πτυχιούχος. Όταν αντίθετα δεν υπήρχε μάθημα ξένης γλώσσας ή υπολογιστών ώστε και ο φοιτητής που δεν είχε την ευχέρεια ως μαθητής, να τα διδαχθεί στην ακαδημαϊκή του ζωή.

Δεν επιθυμώ να ξεφύγω περισσότερο. Αν θέλουμε ένα σύστημα παραγωγής πτυχίων με ανθρώπους τούβλα που δε σκέπτονται, απόδειξη η κατάντια της χώρας, τότε μένουμε ως έχουμε αυξάνοντας τους εισακτέους.

Αν επιδιώκουμε μια διαφορετική Ελλάδα, ελεύθερη και ακμάζουσα τότε χρειαζόμαστε Π Α Ι Δ Ε Ι Α. Δηλαδή ολοκληρωτικό γκρέμισμα των σημερινών δομών και εξαρχής ανοικοδόμηση προσέχοντας και το παραμικρό λιθαράκι με ένα σοβαρό και εμπνευσμένο από τον μακραίωνο πολιτισμό μας σύστημα που θα ξεκινά από τα πρώτα στάδια της εκπαίδευσης και θα καταλήγει στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Σε μια τέτοια βάση θα μπορούσε η χώρα μας να καταστεί πόλος έλξης χιλιάδων φοιτητών του εξωτερικού που θα προτιμήσουν να διδαχθούν τις επιστήμες στη χώρα που τις γέννησε.

Για την ώρα όμως τα παιδία παίζει…

πηγή: freepen.gr

Σας είπα. Είναι μια άποψη. Σε άλλα θα συμφωνήσετε και σε άλλα όχι. Πάντως είναι η άποψη ενός συνανθρώπου...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 7:59 am

Μια ακόμη άποψη. Που βλέπει το θέμα από άλλη οπτική. Δε μιλά για μαθήματα, βιβλία, φροντιστήρια. Και σίγουρα δεν την απασχολεί το συνάλλαγμα και αν το πανεπιστήμιό μας θα προσελκύσει ξένους φοιτητές. Είναι η άποψη του Δημήτρη Λιαντίνη στηριγμένη σε όσα είπε ο Ρουσό:

«Η ζωή του ανθρώπου είναι μία Εγνατία, που από το Δυρράχι της Αδριατικής που ξεκινά ως τα Κύψελα του Έβρου που τελειώνει είναι γιομάτη αγώνες, ατυχίες, βάσανα, αδικημούς, απάτες, αρρώστιες, μέριμνες, κινδύνους. Ο άνθρωπος την τραβά από την αρχή ως το τέλος ωσάν να περπατά στρωμένο ναρκοπέδιο.

Κι όσο φτάνει προς το τέλος, τόσο πλησιάζει στα πιο φοβερά από τα φοβερά. Στα άθλια γερατειά δηλαδή και στον ανεξίλαστο θάνατο.

Και το τέλος; O άνθρωπος πεθαίνει αναίτια, άχρηστα, ανώφελα. Πεθαίνει άδικα, κριματισμένα, παράλογα, μουγγά. Σαν το σκυλί που λέει ο Κάφκα.

Καθώς πέφτει, η αυλαία σβήνει το φως, όπως η νύχτα σβήνει την αστραπή.

Πολύ κοντά στο ακρότατο άκρο έρχεται η τρίτη πρόταση του Ρουσσώ, να συμπληρώσει την προηγούμενη:

«Ο άνθρωπος φυσιολογικά μαθαίνει να υποφέρει συνεχώς, και πεθαίνει ειρηνικά.»

Έχω την ιδέα ότι αυτή η πρόταση είναι ο πιο μεστός παιδαγωγικός λόγος που ξεστόμισε η ανθρώπινη σοφία. Όποιος ημπορεί να τον εφαρμόσει στη ζωή του, αυτός νικάει τη μοίρα. Το κομμάτι, δηλαδή, που του μοιράζει η φύση.

Γίνεται το πλάσμα που δεν υπερβαίνει βέβαια, αλλά οπωσδήποτε υψώνεται στην περιωπή του πλάστη του. Τον άνθρωπο τούτο δεν ημπορεί να τον βλάψει ούτε η τύχη, ούτε ο καιρός, ούτε ο θεός. Πώς να τον πούμε; που λέει ο Πίνδαρος. Άνθρωπο να τον πούμε, ή να τον πούμε ήρωα;

Για να καταλάβεις το λάμπος και το «γάρμπος» ετούτης της πρότασης, θα την ζωγραφίσω στο παράδειγμα:

Πες πως ο θάνατος, που περιμένει τον καθένα μας στη στροφή, είναι ένα άγριο λιοντάρι. Όταν ζήσει κανείς βολεμένα και μαλακά, εγκλωβισμένος στα αγαθά της κοιλιάς και αποζητώντας την άνεση μόνο, και την εύκολη διολίσθηση, σαν έρθει η ώρα του, θα τον συντύχει ο θάνατος και θα τον σπαράξει, όπως το λιοντάρι σπαράζει τον ανήμπορο.

Εκείνος όμως που ζει μέσα στην τραχύτητα και την απειλή, που ανεβαίνει το κακό κι από το κακό πατάει το χειρότερο, θα επιπέσει απάνου στο θάνατο, όπως ο Ηρακλής στο λιοντάρι της Νεμέας. Ετούτος είναι ο Διγενής, που τον φθονάει ο Χάρος. Και τον παλεύει με το δόλο μόνο. Και με τη χωσιά.

Λέγοντας ο Ρουσσώ πως εκείνος που μαθαίνει να υποφέρει πεθαίνει ειρηνικά, εννοεί ακριβώς ένα είδος εγκαρτέρησης μπροστά στο θάνατο που είναι ικανή να μας χαρίσει μόνο η συνειδητή θητεία μας στη δυσχέρεια της ζωής. Η συνεχής επανατροφοδότηση με λύπη μας κάνει ισοσθενείς με τη λύπη του θανάτου.

Ωστόσο οι δάσκαλοι και η τρέχουσα αγωγή ό,τι μαθαίνουν στους νέους είναι ακριβώς το αντίθετο.»

Από την ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΡΟΥΣΟ και του Λιαντίνη. Για όλους τους ανθρώπους και ειδικά για τους Δασκάλους...

http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.gr/2010/02/blog-post_3582.html


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 8:42 am

Αν διαβάσετε προσεκτικά τις δύο προηγούμενες απόψεις θα δείτε ότι όχι μόνο δε συμφωνούν μεταξύ τους αλλά και βρίσκονται σε αντιδιαστολή. Η μία ευαγγελίζεται ένα σχολείο που τα παιδιά δε θα έχουν εξετάσεις, στρες, πίεση ύλης και θα πηγαίνουν με το χαμόγελο... Η άλλη μας λέει ευθέως ότι πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να υποφέρουν! Έλα Χριστέ και απόστολε, πού ξανακούστηκε τέτοιο πράγμα;

Ξαναδιαβάστε όμως τον πρόλογο της δεύτερης άποψης και θα καταλάβετε γιατί υποστηρίζει αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται παλαβό:

Η ζωή του ανθρώπου είναι μία Εγνατία, που από το Δυρράχι της Αδριατικής που ξεκινά ως τα Κύψελα του Έβρου που τελειώνει είναι γιομάτη αγώνες, ατυχίες, βάσανα, αδικημούς, απάτες, αρρώστιες, μέριμνες, κινδύνους. Ο άνθρωπος την τραβά από την αρχή ως το τέλος ωσάν να περπατά στρωμένο ναρκοπέδιο.

Η άποψη αυτή ξεκινά από την ίδια τη ζωή και από την πραγματικότητα. Βλέπει κατάματα την αλήθεια που περιμένει αύριο τους μαθητές μας. Σε τι κόσμο θα ζήσουν. Κι αν δεν μπορέσουμε να δούμε αυτή την αλήθεια πώς θα μπορέσουμε να προετοιμάσουμε σωστά τα παιδιά; Διαπαιδαγωγώντας τα μέσα στο ψέμα ότι τα καρτερεί ο παράδεισος;

Το θέμα όμως είναι πώς. Πώς θα τα προετοιμάσουμε για να μπορούν αύριο να διασχίσουν το ναρκοπέδιο που τα περιμένει. Θα μετατρέψουμε σε ναρκοπέδιο και το σχολείο; Ε, όχι βέβαια... Δε λέει κάτι τέτοιο ο Λιαντίνης και δεν το είπε και ο Ρουσό. Αυτό που λένε είναι να μη γεμίζουμε τα κεφάλια των παιδιών με ψέματα. Να τους διδάσκουμε την αλήθεια.

Και ίσως κάπου εδώ να υπάρχει και ένα κοινό σημείο με την προηγούμενη άποψη. Αυτό που μιλούσε για τις εκθέσεις ιδεών που μόνο ιδέες δεν έχουν αλλά τυφλοσούρτη βασισμένο στις απόψεις άλλων:

Θυμάμαι ακόμη το περιβόητο μάθημα της έκθεσης ιδεών. Μα για ποιες ιδέες μιλάμε όταν μας έλεγαν τι πρέπει να γράψουμε. Π.χ. θανατική ποινή, ρατσισμός, ναρκωτικά. Εκεί δεν υπήρχαν ιδέες αλλά σκελετοί με δανεισμένες παραγράφους άλλων.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το ρατσισμό. Θέμα καυτό στην εποχή μας και στη χώρα μας. Θέμα που απασχόλησε και απασχολεί και τον τόπο μας, τη Θεσπρωτία. Και σε ρωτώ. Ποιο είναι το σημαντικότερο, το πόσα θα διδάξουμε στα παιδιά ή το τι θα διδάξουμε; Είναι δηλαδή η ποσότητα της ύλης ή η ποιότητα;

Αλλά και το πώς. Θα παραγεμίσουμε το κεφάλι των παιδιών με έτοιμες σκέψεις και απόψεις ή θα τα μάθουμε να σκέφτονται; Θα διαπαιδαγωγήσουμε ελεύθερους ανθρώπους ή θα βάλουμε τα μυαλά τους στη μηχανή του κιμά;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 8:53 am

Διαβάστε τώρα την παρακάτω ιστορία. Οι περισσότεροι σίγουρα την ξέρετε ήδη γιατί κυκλοφορεί εδώ και καιρό στο διαδίκτυο:


Ο καθηγητής μπήκε στην αίθουσα κάνοντας την εξής ερώτηση:

-Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 50 ευρώ;

Πολλά χέρια υψώθηκαν, αλλ΄ ο καθηγητής είπε:

-Πριν το δώσω, υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω.

Αμέσως το τσάκισε και ξαναρώτησε:

-Ποιός θέλει τώρα αυτό το χαρτονόμισμα;

Τα χέρια συνέχισαν να ΄ναι υψωμένα.

- Κι αν κάνω αυτό;

Το τσαλάκωσε, το ΄κανε μια μπάλα και το πέταξε στον τοίχο, αφήνοντάς το να πέσει στο πάτωμα.Ύστερα το κλώτσησε, το πάτησε και πάλι, το σήκωσε βρώμικο και τσαλακωμένο.

Επανέλαβε την ερώτηση και τα χέρια παρέμειναν υψωμένα.Στη συνέχεια το βούτηξε σ΄ ένα ποτήρι με βρώμικο νερό κι επανέλαβε την ίδια ερώτηση.Τα χέρια των μαθητών του ήταν ακόμα υψωμένα.Τότε ο καθηγητής τους είπε:

-Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσετε αυτήν τη σκηνή. Ό,τι κι αν κάνω μ΄ αυτό το χαρτονόμισμα, θα συνεχίσει ν΄ αξίζει 50 ευρώ. Πολλές φορές στις ζωές μας μας τσακίζουν, μας πατάνε, μας κλωτσάνε, μας κακομεταχειρίζονται, τσαλακώνουν το εγώ μας, μας προσβάλλουν, αλλά-παρόλα αυτά-εμείς εξακολουθούμε ν΄ αξίζουμε το ίδιο! Ψηλά λοιπόν το κεφάλι μ΄ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Γιατί παρέθεσα αυτή την ιστορία; Όχι μόνο για το μήνυμα που περνά αλλά και για τον τρόπο. Και για το σημείο που λέει "να μην ξεχάσουν ποτέ αυτή τη σκηνή". Θέλω να πω ότι τελικά αυτό που μένει στους μαθητές μας είναι τα βιώματα. Οι σκηνές που θα ζήσουν ως μαθητές... Πόσο φροντίζουμε όμως η διδασκαλία μας να είναι βιωματική; Και όχι βερμπαλιστική και μπλα μπλα μπλα;

Επίσης θα υπογραμμίσω ότι διδάσκουμε κυρίως με τις πράξεις μας. Τι σημασία έχει αν διδάσκεις ωραία λόγια στους μαθητές σου αν δεν φροντίζεις η πράξη σου να τα υποστηρίζει; Τους διδάσκεις για παράδειγμα ελληνική ιστορία. Πχ τον ξεσηκωμό των ραγιάδων στα 1821. Και όμως εσύ ο ίδιος ζεις το ζοφερό σήμερα με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν επαναστατείς, δεν ξεσηκώνεσαι. Τι θαρρείς πως τελικά θα διδάξεις στους μαθητές σου; Το ελευθερία ή θάνατος ή τον προσωπικό σου ραγιαδισμό;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 9:23 am


Και τώρα δείτε αυτό το βίντεο. Είναι δεν είναι καλά στημένο ή και "κλεμμένο" όπως διάβασα στα σχόλια από κάποια σχετική διαφήμιση. Η ουσία δεν είναι εκεί. Αλλά σε όσα παρουσιάζει και που μπορείτε να τα διαβάσετε και σε κείμενο:

Ο πατέρας γέμισε μπροστά στα δύο του παιδιά ένα βάζο με πέτρες.

Tα παιδιά του, τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός πήρε ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός τότε, πήρε ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να τον αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» τα παιδιά δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πήρε δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και τα παιδιά γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Τώρα, λέει ο πατέρας, θέλω να θεωρήσετε το βάζο αυτό ότι αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.

Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στην ζωή σας, η οικογένεια, ο σύντροφός σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές , η εργασία , το σπίτι, το αυτοκίνητό. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα πιο μικρά πράγματα της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.

Το βάζο είναι η ζωή σας.

Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά.

Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας…..

Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας , το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τον δήμο και το τηλέφωνο

Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.

Τα παιδιά έμειναν άφωνα.

Ο Γιώργος ρώτησε: «Γιατί έβαλες την μπύρα Μπαμπά;»

Ο πατέρας γέλασε και απάντησε:

«Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι:

«ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΙΓΟΣ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΠYΡΙΤΣΕΣ!»

Εντάξει, αν το κάνετε αυτό στην τάξη ίσως σας κατηγορήσουν πως προωθείτε τον αλκοολισμό! Βάλτε λοιπόν πορτοκαλάδα.

Και το σημαντικό. Αφήστε τον εαυτό σας να σκεφτεί με βάση αυτό το παράδειγμα και άλλους παρόμοιους τρόπους να περάσετε στους μαθητές σας τις σημαντικές και μεγάλες αλήθειες της ζωής. Μην αναλώνεστε με την άμμο και μόνο!!!

Και βρείτε πάντα χρόνο και για λίγο παιχνίδι, για τις "πορτοκαλαδίτσες" δηλαδή... όσο γεμάτο και αν είναι το πρόγραμμα και όσο και αν σας πιέζει η ύλη.

Θυμάμαι που ένας εξαιρετικός συνάδελφος από Νέα Σμύρνη, μου είπε κάποτε το εξής:

Αν τύχει και την ώρα που φτάνω στο σχολείο χτυπήσει το κουδούνι, δεν επιταχύνω με τίποτα το βήμα μου. Εξακολουθώ να βαδίζω με τον ίδιο ρυθμό. Δε θέλω στους μαθητές μου να περάσει το μήνυμα ενός ανθρώπου που τρέχει να προλάβει.

Ναι, ξέρω, θα βρεθούν εδώ αρκετοί να πούνε πως πρέπει ο δάσκαλος να είναι στην ώρα του. Να μην αργεί και μπλα μπλα μπλα. Από την άλλη όμως όλοι είμαστε άνθρωποι. Και μπορεί κάποτε να αργήσουμε. Μπορεί μέσα στο πρεσάρισμα της καθημερινής ζωής να μην προλάβουμε να κάνουμε τα πάντα στην ώρα μας. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε; Να τρέχουμε όλο και πιο γρήγορα γιατί έτσι είναι σήμερα ο ρυθμός της ζωής;

Να σημειώσω πάντως ότι ο συγκεκριμένος συνάδελφος ήταν ένας πατέρας πολύτεκνος με 8 παιδιά! που αγωνιζόταν από το πρωί ως το βράδυ για να τα μεγαλώσει. Και ήταν ταυτόχρονα και ένας πολύ καλός δάσκαλος. Αυτό μάλιστα που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν η στάση που κράτησε στη μεγάλη απεργία του 2006. Θυμάμαι είχαμε συγκεντρωθεί να κάνουμε συνέλευση και να αποφασίσουμε για την απεργία. Ο Γιώργος, έτσι τον έλεγαν, πήρε πρώτος το λόγο μόλις το προεδρείο έθεσε το ερώτημα. Και είπε:

- Έχω οκτώ παιδιά. Και ακριβώς γι' αυτό θα κάνω απεργία.

Αμέσως μετά θυμάμαι πως πήρε το λόγο και ένας ακόμη συνάδελφος πολύτεκνος. Ο Γιάννης. Και είπε το ίδιο.

Δε χρειάστηκε άλλη συζήτηση. Ομόφωνα πέρασε η απόφαση για συμμετοχή στην απεργία.

Όταν κάποτε πέρασαν οι έξι βδομάδες και γυρίσαμε στα σχολειά μας, ο Σύλλογος θέλησε να μοιράσει κάποια χρήματα από το ταμείο αλληλοβοήθειας που είχε στο μεταξύ δημιουργήσει. Πρώτους που θέλησαν να ενισχύσουν ήταν ο Γιώργος και ο Γιάννης. Αρνήθηκαν και οι δύο! Ας τα πάρουν, είπαν, άλλοι που τα έχουν περισσότερη ανάγκη!

Θέλω δηλαδή να πω ότι χρειάζεται ο άνθρωπος να έχει μια γενικότερη φιλοσοφία ζωής για να σταθεί στην έδρα ως δάσκαλος. Να στοχάζεται πάνω στις καταστάσεις και να διδάσκει με την ίδια τη στάση του. Τότε έχουν και νόημα να κάνει τέτοια πειραματάκια σαν αυτό που παρουσίασα παραπάνω. Αλλιώς είναι δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν κρατούσε...

Να το πω και αλλιώς; Παίρνοντας αφορμή από τον τίτλο του θέματος; Αν είσαι ο ίδιος τούβλο, τούβλα θα φτιάξεις και τους μαθητές σου. Δεν μπορείς να τους προσφέρεις αληθινή παιδεία. Γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να δώσεις κάτι που δεν έχεις. Άρα. Προσπάθησε την κάθε στιγμή να βελτιώνεις τον εαυτό σου. Να αλλάξεις τον κόσμο όλο δεν μπορείς. Μπορείς όμως να αλλάξεις εσένα...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Another Brick In The Wall ή αληθινή παιδεία;

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιαν 13, 2013 10:00 am

Κι επειδή πολλά είπαμε παραπάνω θα προσπαθήσω να τα συμπτύξω σε δυο μόνο φράσεις:

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

ΚΑΙ ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Η ΠΡΑΞΙΣ
(και όχι ο λόγος)

Τα είπε, αλλά κυρίως τα εφάρμοσε, και τα δύο ο Δημήτρης Λιαντίνης.

Το ερώτημα δηλαδή περί παιδείας είναι παγίδα... η ουσία είναι ποιος είσαι εσύ, ο δάσκαλος. Όποιο και αν είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, να ξέρεις και να θυμάσαι ότι εσύ αποτελείς την ασφαλιστική δικλείδα. Μην το ξεχνάς. Μην αφήνεις το σύστημα να σε κάνει να το ξεχάσεις. Όσο και αν σε τσαλακώνει και σε πατάει χάμω...

Συ λοιπόν, αγαπητέ μου συνάδελφε, που σήμερα γονατίζεις και κλαις, σήκω και φώναξε:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Το χρωστάς στον εαυτό σου. Μα κυρίως το χρωστάς στους μαθητές σου.

Και το χρωστάς και στο αύριο αυτού του τόπου.


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης