ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΧΑΜΕΝΗ...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΧΑΜΕΝΗ...

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Οκτ 10, 2012 6:48 am

Μέσα στη μεγάλη αίθουσα του 1ου Δημοτικού Ηγουμενίτσας οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί κάνουν συνέλευση. Σε αντίθεση με τις αίθουσες συνελεύσεων της Αθήνας εδώ ο κόσμος έρχεται. Οι καρέκλες γεμίζουν. Και σε αντίθεση και πάλι με τα αστικά κέντρα εδώ στην επαρχία την ακριτική περισσεύουν οι νέοι. Ειδικά στα πίσω καθίσματα. Μπροστά οι ασπρομάλληδες, οι γκριζομάλληδες, οι συνδικαλιστές...

Έξω στην αυλή μια μαρίδα παιδιών παίζει ποδόσφαιρο. Οι χαρούμενες φωνές τους σπάνε το μουντό κλίμα της αίθουσας. Και δημιουργούν την αντίθεση στην κατήφεια των δικών μας προσώπων.

Στο βήμα παρελαύνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι. Κι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια. Οι πασκίτες τα δικά τους, οι δακίτες τα δικά τους, οι αριστεροί τα δικά τους. Προσπαθώ να τους προσέξω και νιώθω να κινδυνεύει ο εγκέφαλός μου. Κάθε τους λέξη την ξέρω από πριν, από την προηγούμενη συνέλευση.

Είναι κι εκείνο το μαύρο πάνω στη σκηνή. Τοίχοι κατάμαυροι και στη μέση η έδρα του προεδρείου. Με τον ίδιο πάντα πρόεδρο συνέλευσης λες και πρόκειται για αξίωμα ισόβιο.

Πλησιάζω την πόρτα, να πάρω λίγο καθαρό αέρα και φως. Η μπάλα τρέχει δαιμονισμένα και τα παιδιά, τα περισσότερα περσινοί μου μαθητές, τρέχουν πάνω κάτω και προσπαθούν για το αυτονόητο. Να βάλουν γκολ! Να νικήσουν! Όλα αγόρια και ένα κορίτσι. Ξανθό. Με βλέπουν, με χαιρετάνε. Το κορίτσι έρχεται προς το μέρος μου και ρωτάει. Τι κάνουμε; Συνέδριο; Τι θα αποφασίσουμε;

Τι της λένε;

Θυμάμαι το προχτεσινό μάθημα. Στα Πρωτάκια. Με το δαίμονα του τυπογραφείου να έχει αλλάξει το κείμενο για το πού είναι το παπί. Και να ρωτάει πού είναι το τόπι. Και την απάντηση με ερώτηση: Είναι πάνω στο τόπι; Το τόπι πάνω στο τόπι!

Όχι, δε λάθεψε ο δαίμων. Την αλήθεια κατέγραψε. Και το λέω και από το βήμα σε λιγάκι. Πως την μπάλα την έχουμε χάσει. Δεν ξέρουμε πια τι κάνουμε εκεί μέσα. Τι κυνηγάμε. Τι θέλουμε.

Όπως δεν ξέρει κι εκείνη η συναδέλφισσα της ΠΑΣΚ που θέλει να το παίξει καλή δασκάλα προς την κοινωνία και υποστηρίζει την αξιολόγηση. Την καλή αξιολόγηση! Γιατί οι κομματικές παρωπίδες δεν την αφήνουν να δει πως η αξιολόγηση σήμερα ένα στόχο έχει και μόνο, να τσακίσει τους εργαζόμενους.

Όπως δε βλέπει και το στέλεχος εκπαίδευσης ότι δεν έχει θέση στη δική μας συνέλευση. Δεν είναι ένας από μας. Αυτός σε λίγο θα κληθεί να αξιολογήσει εμάς. Τι νόημα έχει να μας καλεί σε κάθε συνέλευση να αντιδράσουμε στην αξιολόγηση; Τρέμει την ώρα που θα πρέπει να αναλάβει χρέη αξιολογητή; Τη σύγκρουση με το όποιο αριστερό του παρελθόν; Ας πρόσεχε!

Οι καρέκλες έχουν τώρα αδειάσει. Μένουν μόνο οι συνδικαλιστές, οι εκπρόσωποι της ΔΟΕ που μας κουβαλήθηκαν εξ Αθηνών, οι υποψήφιοι αιρετοί...

Φεύγω κι εγώ. Αυτό δεν είναι πια συνέλευση ούτε κατ' επίφαση. Η ζωή είναι αλλού...

Οι μετρημένοι στα δάχτυλα παραμένουν. Αργότερα μαθαίνω πως αποφάσισαν να κάνουν και απεργία! Στις 18!

Ε, ναι. Τέτοιες αποφάσεις δεν τις παίρνεις με γεμάτες αίθουσες... Μόνο με άδειες καρέκλες.

Και μετά δεν ξέρουμε τι φταίει. Και όλα καταλήγουν μια τρύπα στο νερό. Ένα γήπεδο λασπωμένο που βουλιάζουμε κάθε μέρα και περισσότερο. Κι έχουμε ξεχάσει ακόμη και το σκοπό του αγώνα. Να βάλουμε γκολ!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΧΑΜΕΝΗ...

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Οκτ 10, 2012 1:02 pm

Η "ΑΘΩΑ" ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ


Αρθρογράφος: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ

04/09/2012

Περισσότερο έντονα από ποτέ το τελευταίο χρονικό διάστημα το Υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να παρουσιάσει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού σαν την κίνηση που θα λύσει πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα είδος «πρώτων βοηθειών» στη ρημαγμένη εκπαιδευτική γη.

Χέρι χέρι με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας οι μόνιμοι προσηλυτιστές της κοινής γνώμης, δημοσιογράφοι, τεχνοκράτες και «ειδικοί», εγχαράσσουν στο «σκληρό δίσκο» της κοινής γνώμης, ως αυτονόητο, ότι «η κακοδαιμονία του Ελληνικού σχολείου είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αξιολόγησης-ελέγχου των εκπαιδευτικών».

Το έδαφος, βεβαίως, είναι εύφορο για την υποδοχή του «αυτονόητου», κοντολογίς, για την άκριτη υιοθέτηση, ως φυσικής και εύλογης, της απαίτησης «να ξεκαθαρίσει επιτέλους το εκπαιδευτικό τοπίο από την κόπρο του Αυγεία». Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των γονέων που αναγκάζονται να «τραυματίζουν» τους οικογενειακούς τους προϋπολογισμούς πληρώνοντας ακριβά -σε καθεστώς «Δημόσιας και Δωρεάν εκπαίδευσης»- το κόστος του εισιτηρίου για την πολυπόθητη είσοδο των παιδιών τους στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση, σε συνδυασμό με την κατακόρυφη πτώση της αποδοτικότητας της «επένδυσης», πριμοδοτεί την οικοδόμηση πεποιθήσεων σύμφωνα με τις οποίες, αν ένας μαθητής δεν μαθαίνει γράμματα στο σχολείο, ή αναγκάζεται να πληρώνει φροντιστήριο ή το απολυτήριό του δεν του εξασφαλίζει μια θέση στην αγορά εργασίας, για όλα αυτά και γι΄ άλλα πολλά ευθύνεται ο εκπαιδευτικός, ο οποίος είναι «αναποτελεσματικός ή άπειρος ή τεμπέλης ή ανίκανος» τόσο όσο και ένας υδραυλικός που δεν μπορεί να επισκευάσει μια βρύση ή ένας γιατρός που δεν είναι ικανός να θεραπεύσει μια γρίπη!

Την τελευταία περίοδο στην αξιολογική πίστα έρχονται να προστεθούν μοντέλα αξιολόγησης που προσπαθούν να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση των εκπαιδευτικών ως επιστημονικά, αντικειμενικά, δίκαια, χρήσιμα για τη βελτίωση τους. Η «αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου», η «διαφορική επίδοση», η «αυτο-αξιολόγηση», η «αξιολόγηση της σχολικής μονάδας», «οι δείκτες ποιότητας της εκπαί¬δευσης», είναι το νέο εννοιολογικό οπλοστάσιο του εκσυγχρονισμένου επιθεωρητισμού.

Οφείλουμε να το ξεκαθαρίσουμε: Η αξιολόγηση δεν είναι ένα απλό μεταρρυθμιστικό μέτρο που κάποια στιγμή θα «έρθει» και θα «μάθουμε να ζούμε με αυτή», όπως και με τόσα άλλα. Στη λογική αυτή, της «soft αξιολόγησης», έχουν εγκλωβισθεί σήμερα και πολλοί εκπαιδευτικοί αλλά και δυνάμεις της αριστεράς που αφήνουν να καλλιεργηθεί η άποψη – ή και οι ίδιοι την καλλιεργούν – ότι μέσα στη γενική ακαταστασία και ανοργανωσιά του «ρωμαίικου» η αξιολόγηση θα καταντήσει απλή γραφειοκρατική διαδικασία, ένας ατέλειωτος σωρός χαρτιών και αξιολογικών εκθέσεων όπου «αλλού θα είναι ο παπάς και αλλού τα ράσα του», ο «ένας θα βλογάει τον άλλο» στο … λίκνο της «δημοσιοϋπαλληλικής θαλπωρής», υπό το φόβο της εναλλαγής κυβερνήσεων και της αποφυγής «κομματικών ρεμβασισμών». Αυτή η άποψη είναι επικίνδυνη γιατί χαλαρώνει συνειδήσεις, αφήνει ρωγμές συμβιβασμού με την αξιολόγηση καθώς αποδιοργανώνει τις γραμμές της αντίστασης σε αυτήν. Είναι το ίδιο επικίνδυνη με τη διάκριση ανάμεσα σε «καλή» και «κακή» ή «κακόφημη» αξιολόγηση, ανάμεσα σε αξιολόγηση που μπορεί να βοηθήσει το σχολείο και τον εκπαιδευτικό να βελτιωθούν και σε εκείνη που έρχεται να τιμωρήσει τον εκπαιδευτικό, να μετακυλίσει πάνω του όλη την ευθύνη για τη λειτουργία του σχολείου, αφήνοντας τις δομές του κοινωνικού συστήματος και της εξουσίας στο απυρόβλητο.

Δεν υπάρχει «κακή» και «καλή» αξιολόγηση, αξιολόγηση που «βοηθάει» και αξιολόγηση που «δεν βοηθάει». Η αξιολόγηση έχει «βαθιές ρίζες» στο κοινωνικό σύστημα που ζούμε, είναι οργανικό μέρος της φυσικής και συμβολικής του βίας, κατάγεται από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και ταυτόχρονα την εκφράζει, την ισχυροποιεί και την νομιμοποιεί. Η αξιολόγηση μεταμορφώνει την εκμετάλλευση και την ταξική ανισότητα σε «φυσικούς» και «ορθολογικούς» δείκτες, περιορίζοντας σε βαθμό εξαφάνισης τις αντίθετες φωνές. Στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης όπου η εκπαίδευση γίνεται εμπόρευμα, όπως ο καφές και τα καλλυντικά, η αξιολόγηση περνάει από τον παραδοσιακό ρόλο του τυπικού κοινωνικού ελέγχου των εκπαιδευτικών στην «τιμαριθμοποίηση» της εκπαιδευτικής διαδικασίας, προκειμένου αυτή να έχει «ανταλλακτική αξία» για να κινηθεί στα διεθνή χρηματιστήρια των αξιών.

Για αυτούς τους λόγους είναι το σημαντικότερο πολιτικό διακύβευμα στην εκπαίδευση. Το «πέρασμα» και η «επιβολή» της -μέσω του δούρειου ίππου της λεγόμενης αυτοαξιολόγησης- θα αλλάξει δραματικά τόσο το χάρτη των συσχετισμών στο σχολείο όσο και την καθημερινή εργασία του εκπαιδευτικού, σε όλες της τις πτυχές: από την εργασιακή του σχέση με την εκπαίδευση (μονιμότητα) μέχρι το κλίμα που θα βιώνει καθημερινά στο σχολείο και τις σχέσεις με τους συναδέλφους του. Στο τέλος του νήματος υπάρχει το άχαρο συνοικέσιο με τα ήθη της αγοράς και την περιφερειοποίηση των σχολείων.

http://www.alfavita.gr/artro.php?id=72207

Αφιερωμένο το άρθρο στην "αθώα" συναδέλφισσα της ΠΑΣΚ που βγήκε σήμερα στη συνέλευση να υποστηρίξει την καλή αξιολόγηση! Λες και δεν ξέρουμε πως η βασική αποστολή της ΠΑΣΚ εδώ και χρόνια δεν είναι να σώσει το δάσκαλο από τα δεινά που τραβάει αλλά τους ίδιους τους πασκίτες να τους ανεβάσει σε καρέκλες και να τους μοιράσει οφίτσια και επιδόματα. Όσο για το ανέκδοτο με τον επιθεωρητισμό, που τον κατάργησε λέει το ΠΑΣΟΚ (δοξάστε το!) όσοι το λένε στα σοβαρά προφανώς έχουν πλήρες διαζύγιο με τη λογική. Αφού ο πάλαι ποτέ επιθεωρητισμός θα ωχριά μπρος στο μοντέλο αξιολόγησης που εισηγούνται οι πασόκοι...

Βεβαίως η πρόταση της "αθώας" συναδέλφισσας της ΠΑΣΚ δεν πέρασε. Με συντριπτική πλειοψηφία οι συνάδελφοι είπαν βροντερό ΟΧΙ σε κάθε μορφή αξιολόγησης και σε όλους τους φερετζέδες που προσπαθούν να της φορέσουν τα διάφορα λαμόγια...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης