Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Σεπ 12, 2012 1:06 pm


Σ' αγαπώ

Ποίηση: Ράινερ Μαρία Ρίλκε απόδοση στα Ελληνικά Κωστής Παλαμάς
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνεία: Φωτεινή Δάρρα

Κλείσε τα μάτια μου
Μπορώ να σε κοιτάζω
Τ' αυτιά μου σφράγισ΄ τα
Να σ' ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα
Και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ

Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σε σφιχταγκαλιάσω
Σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά

Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

Τίτλος ¶λμπουμ: Δελτίο Ανέμων

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Σεπ 12, 2012 1:22 pm

Μπορείς να είσαι δάσκαλος αν δεν είσαι και άνθρωπος;

Μπορείς να διδάξεις τι στα παιδιά αν εσύ ο ίδιος δε ζεις μια πλέρια ζωή;

Ο δικός μου Δάσκαλος ο Δημήτρης Λιαντίνης, μας δίδαξε πως δυο είναι οι μεγαλύτεροι νόμοι που κυβερνούν τον κόσμο, ο έρωτας και ο θάνατος! Κι αυτά τα δυο οριοθετούν τη ζωή μας.

Κι αν ο θάνατος είναι το τέρμα της διαδρομής και το τέλος (με τη διπλή σημασία της λέξης "τέλος" υπογράμμιζε ο Λιαντίνης), ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή μας. Και ο παιδαγωγικός που λένε τα κιτάπια της παιδαγωγικής αλλά και ο άλλος, ο γνήσιος και ο αυθεντικός. Σαν αυτόν που περιγράφει το πρώτο τραγούδι της συλλογής μας, σε στίχους του μεγάλου Ράινερ Μαρία Ρίλκε, (έχετε αλήθεια διαβάσει τις ελεγείες του Ρίλκε; ) και σαν αυτόν που θα αφήσουμε πολλά ακόμη τραγούδια να υμνήσουν.

Ο έρωτας. Το αντίδοτο στο θάνατο. Το αντίδοτο και στη μαυρίλα του σήμερα και στην απόγνωση και στην απελπισία που θέλουν να μας βουλιάξουν.

Έχουμε υποχρέωση, έλεγε σήμερα στο καφεδάκι που ήπιαμε στην πλατεία λόγω απεργίας, να κρατήσουμε το χαμόγελό μας. Συμφωνώ. Αλλά να είναι αληθινό το χαμόγελο, όχι ψεύτικο και προσποιητό. Να ξεκινά από την καρδιά μας. Να ξεχειλίζουμε θετική ενέργεια, να ξεχειλίζουμε ζωή. Κι αυτό μόνο ένας ερωτευμένος άνθρωπος μπορεί να το πετύχει. Αυτός δηλαδή που εφάρμοσε τη θεωρία του Πλάτωνα για το άλλο μισό και βιώνει την προσωπική του ολοκλήρωση.

Ξέρω. Δεν είναι πάντα εφικτό. Να είναι ερωτευμένοι. Αλλά τουλάχιστον ας το προσπαθήσουμε. Ας μην κλείνουμε με τα δικά μας χέρια τον έρωτα έξω από τη ζωή μας.

Δε μιλάω φυσικά για τις άρρωστες μορφές του έρωτα και τις αναυθεντικές. Αλλά για τις γνήσιες και εκείνες που σε ανεβάζουν ως άνθρωπο. Ο έρωτας, έλεγε ο Λιαντίνης, είναι η πηγή της γνώσης. Και μας παρέπεμπε στη Βίβλο και στον Αδάμ που "έγνω την εαυτού γυναίκα"...

Μπορείς λοιπόν να είσαι δάσκαλος αν δεν είσαι ερωτευμένος; Αν δεν μεταλαμβάνεις από την πηγή της γνώσης;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Σεπ 12, 2012 1:47 pm


Μπορούμε και στα παιδιά να μιλήσουμε για τον έρωτα; Οι μεγάλοι παιδαγωγοί λένε πως στα παιδιά μπορούμε να μιλήσουμε για τα πάντα αρκεί να προσαρμόσουμε τη διδασκαλία στην ηλικία τους.

Έτσι και τα παιδιά της χορωδίας Τυπάλδου τραγουδούν εδώ τον έρωτα. Με την αθωότητα της ηλικίας τους. Και μαθαίνοντας την έμορφη πλευρά του έρωτα. Αυτήν που μπορούν ακόμη και τα παιδιά να αισθανθούν. Και να τη βιώσουν κοιτώντας τα λουλούδια και τα αστέρια... την απλή και καθημερινή χαρά της ζωής!

Συνήθως όμως δεν το κάνουμε. Προτιμούμε να διδάσκουμε πως κλείνονται τα ρήματα, τα κριτήρια διαιρετότητας, το Βασιλάκη το Βουλγαρόκτονο να τυφλώνει τους εχθρούς του στο Κλειδί και τους νόμους της ανάκλασης του φωτός. Και κλείνουμε τον έρωτα έξω από τα σχολειά, είναι ντροπή λέμε να μιλάμε για τέτοια ζητήματα! και διαιρούμε τον κόσμο σε κομματάκια, επιλέγοντας δίχως ενδοιασμό εκείνα που σπέρνουν το μίσος και το φανατισμό ενίοτε, και εμποδίζοντας με κάθε τρόπο το φως να μπει στην αίθουσα διδασκαλίας...

Αντί για τον έρωτα διδάσκουμε στα παιδιά το θάνατο. Αυτό κάνουμε στην πραγματικότητα και μετά απορούμε για τα αποτελέσματα. Τς τς τς, έπεσε στα ναρκωτικά το παιδί του τάδε! Τς τς τς η κόρη του άλλου ετούτο και εκείνο... Για να μην πούμε για όλους εκείνους τους συνανθρώπους μας που βρίσκουν λύση στη σημερινή κατάσταση αυτοκτονώντας. Είναι γιατί αφήσαμε όλοι μας το πεδίο ελεύθερο στο θάνατο. Και επιχειρήσαμε να κλείσουμε τον έρωτα στο μπουκάλι...

Αλλά και γιατί βρομίσαμε το ωραιότερο δώρο της ζωής μας, τον έρωτα. Και τον κάναμε φτηνό και ψεύτικο και έρωτα από συμφέρον και άλλα ποταπά.

Κι ακόμη γιατί ξεχάσαμε πως είμαστε Έλληνες. Απόγονοι εκείνων των σοφών ανθρώπων που έκαναν συμπόσια για τον έρωτα. Και τον είχαν για θεό. Κι όχι εξόριστο και μίασμα και ντροπή.

Ας ανοίξουμε λίγο το Συμπόσιο του Πλάτωνα. Κι ας αφήσουμε το Σωκράτη και τη Διοτίμα να μας μυήσουν στον αληθινό έρωτα. Και να μας μιλήσουν για την Πενία και τον Πόρο. Αλλά και για τους αναβαθμούς του έρωτα...

που μείναμε να διδάσκουμε ιωνικό και δωρικό ρυθμό και αγνοούμε εμείς οι ίδιοι πως εκείνος ο λαμπρός πολιτισμός γεννήθηκε ακριβώς γιατί οι Έλληνες κατάφεραν μέσα από τον έρωτα να νικήσουν το θάνατο...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Σεπ 12, 2012 1:56 pm


Μαζί σου θα πέταγα στα ουράνια
ΜΆ αετίσια περηφάνια και με όνειρο τρελό
Μαζί σου θα μύριζε ο κόσμος
Όπως σΆ αυλή ο δυόσμος και ο βασιλικός

Μακριά σου κοίτα με δεν χωράω
Στο ουρανό δεν πάω μαζί σου μόνο ζω
Μακριά σου αγάπη δεν φοράω
Με τις σκιές μιλάω για σένα και ρωτώ

Μαζί σου θα έμοιαζε μΆ αγάπη
Ο κόσμος κι όχι κάτι που απλά αδιαφορώ
Μαζί σου θα είχαν χρώμα οι νύχτες
Τώρα σαν τους ξενύχτες την μέρα καρτερώ

Μακριά σου κοίτα με δεν χωράω
Στο ουρανό δεν πάω μαζί σου μόνο ζω
Μακριά σου αγάπη δεν φοράω
Με τις σκιές μιλάω για σένα και ρωτώ.

Κοίτα τι μπορεί να κάνει ο ερωτευμένος! Να πετάξει στον ουρανό. Να αποκτήσει νόημα ο κόσμος. Και χρώματα και αρώματα... Εσύ όμως μην ακούς, είσαι σοβαρός άνθρωπος εσύ. Δεν είσαι για έρωτες...

Εντάξει, για ελόγου σου ας είσαι ό,τι θες. Για δάσκαλος όμως δεν κάνεις. Γιατί ζεις στο σκοτάδι και ο κόσμος από το δάσκαλο περιμένει το φως...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Σεπ 12, 2012 2:17 pm


Μη με κοιτάς με μάτια που δεν κλαίνε
Μη μου μιλάς με λόγια που δεν καίνε
Μη μ' αγαπάς αν δεν μπορείς να πληγωθείς , να προδοθείς
Να φτάσεις ως το θάνατο για μένα
Να γίνεις παρανάλωμα της νύχτας μου το μπάλωμα
Σταγόνα μες στο ίδιο μου το αίμα!

Δεν έχει νόημα η αγάπη όταν δεν μοιάζει με φωτιά
Όταν η ρίζα της δε φτάνει ως το κόκαλο βαθιά
Δεν έχει νόημα η αγάπη όταν δεν τρέμει το κορμί
Όταν δε φτάνει ένα χάδι για να κοπεί η αναπνοή!

Μη με φιλάς με χείλη που δεν κόβουν
Με χέρια που ποτέ δε θα φοβόμουν
Μη μ' αγαπάς αν δεν μπορείς απ' την αρχή να γεννηθείς
Και μάνα σου να είναι η αγάπη!
Τα πρώτα σου τα βήματα να κάνεις μες στα κύματα
Τον ίσκιο μου να ψάχνεις για κρεβάτι!

Δεν έχει νόημα η αγάπη όταν δεν μοιάζει με φωτιά
Όταν η ρίζα της δεν φτάνει ως το κόκαλο βαθιά
Δεν έχει νόημα η αγάπη όταν δεν τρέμει το κορμί
Όταν δεν φτάνει ένα χάδι για να κοπεί η αναπνοή!

Μουσική: Γρηγόρης Πολύζος Στίχοι: Γιώργος Σταυλιώτης Ερμηνεία: Μαρία Κρασοπούλου Δίσκος: Σε τόπους που δεν ξέρω (Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012)

Ο απόλυτος ύμνος στον έρωτα. Με την απίστευτη ερμηνεία της Κρασοπούλου και στίχους που ξαφνιάζουν μιλώντας για έναν έρωτα που δε λογαριάζει το θάνατο. Μα αυτός είναι ο έρωτας. Ο αντίποδας του θανάτου. Πώς να φοβηθεί ο ερωτευμένος το θάνατο;

Ποιος όμως έρωτας; Όχι βέβαια ο νερόβραστος. Αλλά αυτός που μοιάζει με φωτιά. Κι αυτός που με ένα χάδι του κόβει την αναπνοή. Κι αυτός που μιλάει με μάτια δακρυσμένα... Αλήθεια, το δακρυόεν γελάν του Ομήρου το γνωρίζουμε; Τι είναι το δακρυσμένο γέλιο των Ελλήνων; Και τι η χαρμολύπη;

Τουλάχιστον έχουμε προσέξει ότι όλα τα ηπειρώτικα πανηγύρια ξεκινούν με μοιρολόι;

Αν ούτε και αυτό το γνωρίζουμε μάλλον αγνοούμε πως χωρίς θάνατο δε θα υπήρχε ζωή και το φως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το σκοτάδι.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Σεπ 17, 2012 8:37 am


Ο μεγάλος ερωτικός


Επίκαιρος στα πρωτοβρόχια που ζήσαμε.

Επίκαιρος σε όλα τα άλλα που τραυματίζουν την ψυχή και την απογοητεύουν και αφήνουν μοναχούλη τον έρωτα να ομορφαίνει τη ζωή μας και να έχει νόημα στο διάβα των χρόνων.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Σεπ 17, 2012 1:43 pm

Ὠς χαρίεν ἔστʹ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾗ.

Μένανδρος

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Σεπ 18, 2012 2:38 pm


Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας, Νίκος Βελιώτης
Ερμηνεία: Γιάννης Αγγελάκας


Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Δεν μπορώ να πω ότι με ξετρελαίνει αυτό το τραγούδι. Ο στίχος όμως; το έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές; Είναι όλα τα λεφτά!!!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Σεπ 18, 2012 2:48 pm

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις

Κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή


Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις


Έχει μια πίκρα ανυπόφορη αυτό το τραγούδι. Ή κάνω λάθος; Για όσα αφήσαμε να φύγουν χωρίς να μιλήσουμε. Χωρίς να παραδεχτούμε το πόσο πολύ αγαπούσαμε. Ξέρεις, είναι εύκολο να έχεις μέσα σου παράπονο για τον άλλο. Να τον κατηγορείς. Πως σε πρόδωσε, σε πλήγωσε, σε ξέχασε. Κάποια στιγμή έρχεσαι στα συγκαλά σου, υποχωρεί ο μαζοχισμός ας είναι και μεγατόνων, και συνεχίζεις τη ζωή σου παρακάτω.

¶ντε τώρα το κρίμα να είναι δικό σου. Και να αντέξεις τον εαυτό σου. Τις νύχτες. Που πεισμώνουν και μένουν κολλημένοι οι δείχτες στο ρολόι. Και τα μάτια σου ορθάνοιχτα. Να βλέπουν ξανά και ξανά την ίδια βλακεία. Και ο χρόνος βεβαίως να μη γυρίζει πίσω. Τίποτε να μην μπορείς πια να αλλάξεις και να κερδίσεις το χρόνο που χάθηκε. Λες και τον έχουμε και μπόλικο.

Και οι στιγμές που σου έδωσε αξίζουν μια ζωή. Γι' αυτό και αφήνεσαι και χάνεσαι και δε σε ενδιαφέρει τίποτε. Γιατί εσύ τη δική σου ζωή την έζησες και άλλα να σου δώσει η ζωή δεν έχει πια. Έτσι λες...

Κι έπειτα όλα σε μια στιγμή ανατρέπονται. Ο χρόνος μηδενίζεται. Κι ακούς το πόσο πολύ σε αγάπησα και δεν είναι πια η δική σου φωνή. Κι έρχονται τα πάνω κάτω κι εσύ δεν ξέρεις πού πηγαίνεις. Μόνο πόσο πολύ τον αγάπησες μα ξέχασες να του το πεις.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Σεπ 19, 2012 7:10 am

Και μια περί έρωτος ο λόγος, ένα απίστευτα όμορφο ερωτικό γράμμα. Από τον ποιητή της θάλασσας και τον τροβαδούρο των θαλασσινών. Το Νίκο Καββαδία, τον Κόλια, για όσους πολύ τον αγάπησαν!

Ν ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ "Ἐρωτικὸ γράμμα"

Πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς τοῦ ὁ Νίκος Καββαδίας ἐρωτεύτηκε μία κοπέλα, τὴ Θεανὼ Σουνᾶ.
Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐρωτικὰ γράμματα τὰ ὁποῖα ἔστειλε ὁ ποιητὴς στὴν κοπέλα.


Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο ἀπόψε τὸ Αἰγαῖο.
Τὸ ἴδιο κι ἐγώ.
Χθὲς δὲν πρόλαβα νὰ καθίσω στὸ τραπέζι κι ἕνα τηλέφωνο
μὲ κατέβασε στὸ λιμάνι. Στὶς ἑφτὰ ποὺ σαλπάραμε, δὲν
μποροῦσα νὰ περπατήσω ἀπὸ τὴν κούραση. Ἡ παρηγοριά μου
ἦταν ἡ «ὥρα» σου. Ἡ λύπη μου ὅτι δὲν κυβέρνησα οὔτε στιγμὴ
τὸ καταπληκτικὸ Θαλασσινὸ σκαρί, τὸ κορμί σου.
Ἀπὸ δείλια καὶ ἀτζαμοσύνη σήκωσα τὸ κόκκινο σινιάλο τῆς Ἀκυβερνησίας.
Εἶδα χθές, πολλὲς φορὲς τὴν κοπέλα τῆς πλώρης:
Τὴ λυσίκομη φιγούρα νὰ σκοτεινιάζει, νὰ θέλει νὰ κλάψει.
Σὰ νά ῾χε πιστέψει γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι πέθανε, ὁ Μεγαλέξανδρος,
ὅμως τὸ καρχηδόνιο ἐπίχρισμά του ἔμενε τὸ ἴδιο λαμπρό.
Μὲ τὸ αὐτοκρατορικὸ κάλυμμά του. Κόκκινο της Πομπηίας
Rosso romano, πορφυρὸ τῆς Δαμασκός.
Βελοῦδο ποὺ σκεπάζει ἱερὸ δισκοπότηρο.
Ὄστρακο ὠκεάνιο ἁλμυρό. Κρασὶ βαθυκόκκινο ποὺ δίνει
δόξα στὸ κρύσταλλο. Πληγὴ ἀπὸ κοπίδι κινέζικο.
Ἀστραπή. Βυσσινὶ ἡλιοβασίλεμα.
Λαμπάδα τῆς πίστης μου.
Ἀνοιχτὸ σημάδι τοῦ ἔρωτά μου
Ὄνειρο καὶ τροφὴ τῆς παραφροσύνης μου
Σὲ ἀγκαλιάζω.

ΚΟΛΙΑΣ

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Γιατί οι δάσκαλοι είναι (και πρέπει να είναι) και άνθρωποι: συλλογή ερωτικών τραγουδιών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Οκτ 02, 2012 1:32 pm



___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης