Τρομακτική άγνοια νόμων - Ναι, συνάδελφε, απαγορεύονται οι πολιτικές συζητήσεις προς τους μαθητές! Επιβάλλεται όμως η δημοκρατική μας στάση.

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Τρομακτική άγνοια νόμων - Ναι, συνάδελφε, απαγορεύονται οι πολιτικές συζητήσεις προς τους μαθητές! Επιβάλλεται όμως η δημοκρατική μας στάση.

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Σεπ 09, 2012 2:25 am

Όλους μας θλίβει βαθύτατα η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε ως χώρα. Υπάρχει έστω και ένας που να μην προβληματίζεται για το τι ακόμη μας περιμένει, που δεν αγχώνεται για το αύριο; Και πολλοί είναι εκείνοι που αναζητούν τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ. Όπως και το μίτο εξόδου από το τούνελ.

Στα πολλά που λέγονται θα προσθέσω και την τρομακτική άγνοια των νόμων και μάλιστα από τους καθ' ύλην αρμόδιους για την τήρησή τους ή τους άμεσα υπόχρεους για την εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας.

Θα διευκρινίσω εξαρχής πως δεν ανήκω σε εκείνους που ιδεολογικά συμφωνούν με πολλούς από τους νόμους. Σίγουρα όμως ανήκω - και με επιλογή μου - σε εκείνους που ορκίστηκαν υπακοή στο Σύνταγμα και στους νόμους. Και οπωσδήποτε ανήκω σε αυτούς που εννοούν να τηρούν τους όρκους τους. Δε θα αναλύσω εδώ το γιατί, θα περιοριστώ να επισημάνω ότι είναι αδύνατον κατά τη γνώμη μου να λειτουργήσει η κοινωνία χωρίς τους θεσμούς της και δη εκείνους που εκπορεύονται από το δημοκρατικό πολίτευμα. Ανεξάρτητα λοιπόν αν διαφωνώ με ένα νόμο, η προσήλωση στη δημοκρατία μου επιβάλλει να τον εφαρμόζω και βεβαίως ως ελεύθερος άνθρωπος διατηρώ το δικαίωμα να εκφράζω την αντίθετη γνώμη μου ή και να παλεύω στα πλαίσια που επιτρέπει το σύνταγμα της χώρας μου για αλλαγή του όποιου νόμου θεωρώ λάθος και άδικο.

Για να συμβαίνουν όμως όλα αυτά ο καθένας μας χρωστά να γνωρίζει τη νομοθεσία και αν αυτό είναι πολύ δύσκολο, παρά τη ρητή προειδοποίηση του νομοθέτη πως άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται, τουλάχιστον να γνωρίζω τη νομοθεσία που με αφορά προσωπικά. Ως άτομο, ως πολίτη, ως εργαζόμενο κλπ.

Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τους δημοσίους υπαλλήλους. Πώς είναι δυνατόν να είσαι δημόσιος υπάλληλος και να αγνοείς τους νόμους που αφορούν την άσκηση των καθηκόντων σου; Πώς μπορεί έτσι να λειτουργήσει το κράτος; Με αδαείς υπαλλήλους που δεν ξέρουν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν; Ψάχνουμε μετά να μάθουμε τι φταίει για το σημερινό μπάχαλο;

Έτσι με οδυνηρή έκπληξη παρακολούθησα πρόσφατα στιχομυθία που αφορούσε το αν υπάρχει νόμος για την απαγόρευση πολιτικών συζητήσεων προς τους μαθητές. Ο ένας ρωτούσε και αμφισβητούσε την ύπαρξη τέτοιου νόμου και ο άλλος υποστήριζε μεν την απαγόρευση αλλά αγνοούσε ποιος νόμος το λέει.

Κι αν αυτό ισχύει για τους υπαλλήλους, ακόμη και για στελέχη της δημόσιας διοίκησης, να αγνοούν βασικές νομικές διατάξεις που αφορούν το έργο τους, τότε τι να περιμένουμε από τον χι πολίτη; Να τα βάλουμε πχ με γονείς που καρφώνουν δασκάλους ότι κάνουν πολιτικές συζητήσεις μέσα στην αίθουσα και δήθεν νοιάζονται να κάνει ο δάσκαλος το μάθημά του και μόνο! αφού κανείς ποτέ δεν τους ενημέρωσε ούτε για την κείμενη νομοθεσία ούτε και για το τι περιλαμβάνει ακριβώς το μάθημα; Κι άλλο να το λες αυτό θεωρητικά και άλλο να το αντιμετωπίζεις ως κόλαφο και ενώπιον συναδέλφων. Εσύ που ουδέποτε εξέπεσες σε συζητήσεις πολιτικού περιεχομένου με τους μαθητές σου. Να σου προσάπτουν τέτοια κατηγορία χωρίς αποδείξεις και χωρίς να σου αναφέρουν ποιος το είπε και τι ακριβώς αφορά αυτή η καταγγελία. Πότε έγινε το αδίκημα, τι περιλάμβανε... βασικά και αυτονόητα δικαιώματα οιουδήποτε κατηγορείται για κάτι.

Έλα όμως και στη θέση μου να ακούω στη συνέχεια τη στιχομυθία που ανέφερα. Την αμφισβήτηση πως ισχύει τέτοιος νόμος. Και την άγνοια ποιος νόμος το λέει.

Δεν είναι θέμα αξιολόγησης γνώσεων. Αλλά πώς θα αλλάξει προς το καλύτερο η κοινωνία αν δεν ξέρει ο πολίτης ποιο ακριβώς είναι αυτό που θέλει να αλλάξει;

Κι όμως. Για το θέμα αυτό, τις συζητήσεις πολιτικού περιεχομένου εντός του σχολείου, έγινε τον περσινό Σεπτέμβρη ο χαμός. Καθώς κάποιες διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ανέσυραν την παλιά εγκύκλιο και την υπενθύμισαν στους υπαλλήλους τους.

http://www1.rizospastis.gr χαρακτηριστικό το άρθρο αυτό του Ριζοσπάστη και που για ευνόητους λόγους ήταν ιδιαίτερα λάβρος για το περιεχόμενο της εγκυκλίου αυτής.

Της εγκυκλίου 240/5/Γ2/1519/1985 του υπουργείου Παιδείας:

Παρακαλούμε να γνωρίσετε στους διευθυντές των σχολείων της αρμοδιότητας σας ότι απαγορεύεται κάθε ομιλία πολιτικού περιεχομένου προς μαθητές ή εκπαιδευτικούς μέσα στο χώρο του σχολείου από εκπροσώπους κομμάτων, φορείς συλλογικών οργάνων ή άλλα πρόσωπα.

ΠΗΓΗ http://1grpe.kyk.sch.gr/EISODOS%20TRITON%20STA%20SXOLEIA.pdf

Και από άλλο χώρο του διαδικτύου βρήκαμε και φωτοτυπία του σχετικού εγγράφου που κοινοποίησε πέρυσι το Σεπτέμβρη μία από τις διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η διεύθυνση του Πειραιά:


ΠΗΓΗ ΕΓΓΡΑΦΟΥ http://www.antinews.gr/2011/09/13/121965/

Δεν έχει καμία σημασία αν κάποιοι από μας διαφωνούμε με αυτή την απαγόρευση. Προσωπικά διαφωνώ στο σκέλος που αναφέρεται σε πολιτικές ομιλίες προς ενηλίκους. Γιατί πολιτική κουβέντα με ανήλικους τη θεωρώ αδιανόητη και ηθικά ανέντιμη. Ειδικά από το δάσκαλο, τον έμπιστο της κοινωνίας και της πολιτείας για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Εκμεταλλεύεσαι το κύρος σου, τη δύναμη πειθούς που σου δίνει η ηλικία και οι γνώσεις σου. Και παραβαίνεις τη βασική σου υποχρέωση ως πολίτης δημοκρατικής χώρας, να τηρείς τις αποφάσεις της πλειοψηφίας.

Άλλο βέβαια αυτό και άλλο η ελευθερία που έχεις ακόμη και από τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα να συμμετέχεις ως πολίτης σε όσα σε αφορούν:

http://dipe.lak.sch.gr/anfiles/N_3528-07.pdf

Ν. 3528/07 (ΦΕΚ 26 Α/9-2-2007)
Κύρωση του Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και
Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄- ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Άρθρο 45
Ελευθερία της έκφρασης


1. Η ελευθερία της έκφρασης των πολιτικών, φιλοσοφικών και θρησκευτικών
πεποιθήσεων, όπως και των επιστημονικών απόψεων και της υπηρεσιακής κριτικής
των πράξεων της προϊσταμένης αρχής, αποτελεί δικαίωμα των υπαλλήλων και
τελεί υπό την εγγύηση του Κράτους. Δεν επιτρέπονται διακρίσεις των υπαλλήλων
λόγω των πεποιθήσεων ή των απόψεων τους ή της κριτικής των πράξεων της
προϊσταμένης αρχής.

2. Η συμμετοχή των υπαλλήλων στην πολιτική ζωή της Χώρας επιτρέπεται
σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις.

Άρθρο 46
Συνδικαλιστική ελευθερία και δικαίωμα απεργίας

1. Η συνδικαλιστική ελευθερία και η ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών με αυτήν
δικαιωμάτων διασφαλίζονται στους υπαλλήλους.

2. Οι υπάλληλοι μπορούν ελεύθερα να ιδρύουν συνδικαλιστικές οργανώσεις, να
γίνονται μέλη τους και να ασκούν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα.

3. Η απεργία αποτελεί δικαίωμα των υπαλλήλων και ασκείται από τις
συνδικαλιστικές τους οργανώσεις ως μέσο για τη διασφάλιση και προαγωγή των
οικονομικών, εργασιακών, συνδικαλιστικών, κοινωνικών και ασφαλιστικών
συμφερόντων τους και ως εκδήλωση αλληλεγγύης προς άλλους εργαζόμενους για
τους αυτούς σκοπούς. Το δικαίωμα της απεργίας ασκείται σύμφωνα με τις διατάξεις
του νόμου που το ρυθμίζει.

4. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν δικαίωμα να διαπραγματεύονται με τις
αρμόδιες αρχές για τους όρους, την αμοιβή και τις συνθήκες εργασίας των μελών
τους.

Αυτά μου τα δικαιώματα είναι γνωστό τοις πάσι ότι τα εφαρμόζω στο ακέραιο. Απόδειξη και τούτο το φόρουμ αλλά και η πολυετής μου θητεία σε συνδικαλιστικά όργανα. Κι άλλο τόσο η συμμετοχή μου στους αγώνες του κλάδου αλλά και σε άλλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Δίνει αυτή μου η επιλογή στον οιοδήποτε το δικαίωμα να χαλκεύει κατηγορίες και δη αστήρικτες σε βάρος μου πως παραβιάζω την κείμενη νομοθεσία για τις ομιλίες πολιτικού περιεχομένου και μάλιστα προς τους μαθητές μου εντός σχολείου;

Εκφράζω την πικρία μου. Για την κατάφωρη αδικία και μάλιστα τη μη τήρηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων κάθε κατηγορούμενου. Πχ το τεκμήριο της αθωότητας...

Αρκεί δηλαδή κάποιος να μας κοτσάρει μια κατηγορία και να μας την επισυνάψουν ως δεδομένη και αληθή;

Και την ίδια ώρα να ακολουθεί και η στιχομυθία που ανέφερα. Η σχετική με την άγνοια των διατάξεων για το θέμα. Πλήρης σχιζοφρένεια δηλαδή. Να σε κατηγορούν χωρίς να ξέρουν ποιος νόμος το λέει το αδίκημα αυτό...

Ε, λοιπόν, και γνωρίζω πολύ καλά το νόμο και τον εφαρμόζω στο ακέραιο και θλίβομαι βαθύτατα για την άγνοια που έχουν κάποιοι. "Χωριό" και χώρα δεν μπορούμε έτσι να κάνουμε. Είναι σαν να περπατάμε σε κινούμενη άμμο. Κι όχι στο στέρεο έδαφος των θεσμών του τι ισχύει και τι όχι. Και όποιος περπατά σε κινούμενη άμμο, βουλιάζει.

Μην ψάχνουμε λοιπόν τις αιτίες για τα σημερινά μας χάλια. Κι ας ξεκινήσουμε μελετώντας τουλάχιστον εκείνο το τμήμα της νομοθεσίας που μας αφορά ως ανθρώπους, πολίτες, εργαζομένους...

Και αλήθεια. Θα το πω και αυτό. Τι κολοκύθια πολιτική συζήτηση κοκορεύεται πως θα κάνει με τους μαθητές του όποιος έχει άγνοια των νόμων; Να τους στραβώσει τελείως μπορεί. Και να τους κάνει το ίδιο επικίνδυνους με τον εαυτό του. Να κατακρίνουν κάτι που αγνοούν! Και κυρίως τούτο. Να τους υποβάλει με τη στάση του συμπεριφορά που αντιστρατεύεται το δημοκρατικό πολίτευμα.

Γιατί συζήτηση για την πολιτική θα γίνει μέσα στην τάξη. Αλλά στα πλαίσια που ορίζουν τα αναλυτικά προγράμματα. Πχ στις ώρες της Πολιτικής και Κοινωνικής Αγωγής. Ο δάσκαλος θα μιλήσει τότε και για τα κόμματα και για τους άλλους θεσμούς και διαδικασίες την πολιτικής ζωής της χώρας. Για τη νομοθεσία, για τα όργανα που την αποφασίζουν, ελέγχουν την τήρησή της, τιμωρούν στην αντίθετη περίπτωση.

Και πες δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν κρατούσες πως εκείνη την ώρα σηκώνεται ένα χεράκι μαθητή. Και σε ρωτά αυτό που εσύ ρώτησες προχτές. Τι θα του απαντήσεις; Με την προσωπική σου γνώμη ή όσα λέει ο νόμος; Τι θα του πεις; Πως αν και ενήλικος και δάσκαλος αγνοείς τη νομοθεσία και μάλιστα εκείνη που αφορά το έργο σου; Είναι στάση δημοκρατική αυτή; Είναι στάση υπεύθυνου πολίτη;

Εν κατακλείδι. Θεωρώ αδιανόητο να εξέλθει η χώρα μας από τη σημερινή κρίση χωρίς τήρηση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Μόνο που για να το τηρήσουμε χρωστάμε και να το γνωρίζουμε. Αλλιώς είναι σαν να θέλουμε να φτιάξουμε παστίτσιο χωρίς να γνωρίζουμε τη συνταγή. Και πως γίνεται να το γνωρίσουν οι πολίτες αυτό το πολίτευμα αν το αγνοούν οι καθ' ύλην αρμόδιοι να το διδάξουν; Κι ακόμη χειρότερα όταν ακυρώνουν τη δημοκρατία με τη στάση τους;

Ναι, ξέρω. Τις δικαιολογίες. Πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Και οι πολιτικοί μας ετούτο και το άλλο. Και τα αμέτρητα σκάνδαλα. Και η ατιμωρησία. Και τόσα άλλα. Μα είναι δικαιολογίες φτηνές. Και δε συνάδουν με τη δημοκρατία. Το λάθος του άλλου δε μου δίνει το δικαίωμα να το επαναλάβω κι εγώ. Αντίθετα η ακρογωνιαία διάταξη του συντάγματος επιβάλλει να παλέψεις ως πολίτης για την επαναφορά της δημοκρατίας και την εφαρμογή του συντάγματος.

Όλα τα άλλα είναι κουβέντες καφενείου και χαβαλές και στο γάμο του Καραγκιόζη.

Μπορεί δηλαδή εγώ να σεβαστώ άνθρωπο που πουλάει θεωρίες και όταν έρχεται στο προκείμενο, όταν προκηρύσσεται πχ απεργιακός αγώνας του κλάδου του, είναι απών; Κι όχι μία και δύο φορές. Που μπορεί για πολλούς λόγους, πχ οικονομικούς ή διαφωνίας με μια συγκεκριμένη απεργία να αναγκάσει κάποιον να μην απεργήσει. Αλλά μονίμως απών. Γιατί είναι πιο βολικό με τα λόγια να χτίζεις ανώγεια και κατώγια.

Οι μαθητές μας όμως έχουν την τάση να διδάσκονται κυρίως από τα έργα μας. Από την προσωπική μας στάση.

Να λοιπόν γιατί δεν αισθάνομαι καν την ανάγκη να κάνω πολιτικές συζητήσεις πέρα από όσες επιβάλλει το μάθημα με τους ανήλικους μαθητές μου. Δεν τις χρειάζομαι. Κι ας ανήκω στη μειοψηφία και στους διαφωνούντες με πολλά.

Και να γιατί είναι λόγια του αέρα να τα χώνεις στους πολιτικούς μέσα στην τάξη και να λες το μακρύ σου και το κοντό σου για τη διαφθορά των πολιτικών όταν τη μέρα που γίνεται απεργία για όλα αυτά εσύ εμφανίζεσαι φάντης μπαστούνι στην τάξη και σαν να μην τρέχει τίποτε κάνεις το μαθηματάκι σου.

Βλέπουν, συνάδελφε, οι μαθητές. Τις άδειες διπλανές αίθουσες. Και δεν είναι κορόιδα να μην καταλαβαίνουν. Πως άλλα τους λες και άλλα εφαρμόζεις... Άσε που με την άγνοια που σε δέρνει, θα καταλάβουν μεγαλώνοντας και πως δεν ξέρεις καν τι εφαρμόζεις...

Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά, συνάδελφε; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!

Εσύ μόνο επιμένεις να αγνοείς. Τι κόσμο έχουμε ετοιμάσει να τους παραδώσουμε. Και δεν ντρέπεσαι μέρα απεργίας που καταγγέλλει αυτή την άθλια εικόνα να μπαίνεις στην τάξη και να κοιτάς τα παιδιά στα μάτια.

Κι επειδή όλα αυτά δεν είναι απλώς αντιδημοκρατικά, καταντούν και γελοία, ερωτώ. Μπορεί μια χώρα με τέτοιες γελοιότητες να ελπίζει σε κάτι καλύτερο;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης