ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιουν 17, 2012 1:48 am


του Αλέξανδρου Λαμπρίδη*


την πρωτοπρόσεξα τη νύχτα που καιγόταν το "ΆΤΤΙΚΟΝ". ήταν απέναντι, σε μια υπόστεγη γωνιά της Σταδίου κι ενώ τριγύρω της έπεφταν μολότοφ και δακρυγόνα, εκείνη είχε διπλώσει το σώμα της στα δύο και με τα χέρια για σκούπα, καθάριζε το πεζοδρόμιο από τα χαλάσματα των επεισοδίων. ορδές ροπαλοφόρων και λπθκουλοφόρων πηγαινοέρχονταν μπροστά της, οι μάνικες προσπαθούσαν να σβήσουν τη φωτιά στο "COSTA BODA" αλλά εκείνη, εκεί, ατάραχη, τελείως απορροφημένη από τα δρομικά οικοκυρικά της. κατάλαβα ότι εκεί έστρωνε και κοιμόταν, εκεί ήταν το "σπίτι" της. ένιωσα σαν ένας από τους πολλούς διαρρήκτες του ύπνου της κι απομακρύνθηκα προς το "ΑΣΤΥ"...

την ξαναείδα προν λίγες μέρες στη γειτονιά της, στην Πανεπιστημίου αυτή την φορά. είχε συγκέντρωση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο κόσμος ήταν σχετικά λίγος και, λίγο πολύ, όλοι γνωστοί μεταξύ τους. λίγοι κάθονταν κάπου ξέχωρα κι εκείνη, για να μην ξεχωρίσει σαν εκείνους, κοιτούσε από αρκετά μακριά, με την πλάτη στον τοίχο. το βλέμμα της ήταν πλήρως εστιασμένο στους εναλασσόμενους ομιλητές. ό,τι κι αν γινόταν μπροστά της, η εστίαση του βλέμματος δεν άλλαζε.

τρεις μέρες μετά, την είδα ξανά, στη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στον Ομόνοια αυτή τη φορά. μόλις είχα τελειώσει την περιδιάβαση της συγκέντρωσης που ήταν παραδόξως λιγάκι μικρότερη από την αντίστοιχη πριν από τις εκλογές της 6ης Μάη. μολις είχα ανταμώσει και έναν άλλον περιπατητή του κέντρου και του κόσμου, τον και περιηγητή και συγγραφέα και φίλο Ηλία Πρ. που μόλις με είδε αναφώνησε: "καλά, αυτοί ούτε εξοχικά ανάκτορα δεν μπορούν να καταλάβουν! μα είναι κόσμος αυτός για συγκέντρωση κόμματος που χτυπάει την πρωτιά;".

είχα απογοητευτεί κι εγώ από το θέαμα και αποτραβήχτηκα σε μια γωνιά από όπου μπορούσα να παρακολουθώ και τον Αλέξη απευθείας και, στην ίδια γωνία του βλέμματος, την εικόνα του πάνω στην γιγαντοοθόνη. αυτή η αναλογία του πραγματικού με το εικονικό είδωλο του Αλέξη αποτύπωνε στο βλέμμα μου την σκέψη μου για τα τεκταινόμενα γύρω μου. μικρός στο βάθος φαινόταν κάθε τόσο να ηλεκτρίζει και ηλεκτρίζεται, στην οθόνη όμως φαινόταν ξεκάθαρα η έλειψη σιγουριάς για την διατυμπανιζόμενη ελπίδα της ανατροπής. είχε σχεδόν αγωνία, φόβο και λύπη εκείνο το βλέμμα. ίσως είχε να κάνει και με το ότι εκείνη τη μέρα, το Χρηματιστήριο είχε ανέβει ξαφνικά 500 μονάδες, αποκαλύπτοντας έμμεσα ότι η πλάστιγγα στις δημοσκοπήσεις είχε για τα καλά γείρει προς τον απέναντι πόλο. όταν εστίασα στον λόγο η απογοήτευση έγινε μεγαλύτερη. μου θύμιζε εκείνη την φοβερή ατάκα του Νάνι Μορέτι σε μια πολιτική του έκρηξη προς έναν εκπρόσωπο της ανάλογης Αριστεράς στην Ιταλία: "μα, πες μας επιτέλους κάτι Αριστερό!".

αυτά σκεφτόμουν όταν την αντιλήφθηκα δίπλα μου. και πάλι με τα νώτα στον τοίχο. με όλη την πραμάτεια της σε τρεις νάυλον σακούλες στα χέρια της. και πάλι το βλέμμα καρφωμένο στον ομιλητή. ασάλευτη.ξέχασα την ομιλία και όσο μπορούσα διακριτικότερα, άρχισα να την παρατηρώ. μια πρόδηλη ευγένεια και μια περηφάνια στο ύφος της δήλωνε μια τελείως αλλιώτικη προέλευση. πρόσωπο με χαρακτηριστικά λαϊκής αριστοκρατίας που, λίγο να το δεις, νιώθεις αδιάκριτος και ότι ξαφνικά η παρουσία σου πλεονάζει στη σιωπή της και, όπως και στην Σταδίου αρχικά, αποτραβιέσαι από σεβασμό!

την επόμενη μέρα ολοκλήρωσα την μικρή μου περιδιάβαση στις συγκεντρώσεις της τριχοτομημένης Αριστεράς. η συγκέντρωση του ΚΚΕ κι αυτή λιγάκι πιο μικρή από την αντίστοιχη των τελευταίων εκλογών. εδώ όλοι μίλαγαν μεταξύ τους σε πηγαδάκια, οι υπόλοιποι φώναζαν οργανωμένα συνθήματα, λίγοι πρόσεχαν την Αλέκα και το τι ακριβώς έλεγε. ίσως το κατατονικό ύφος της ομιλίας, βέβαια, να πλειοδοτούσε σε άλλοθι για τους απρόσεκτους, όπως επίσης αυτή η αίσθηση ότι όλα αυτά τα έχεις ξανακούσει πολλές φορές και ότι, έτσι κι αλλιώς, με τον ίδιο τρόπο ακριβώς, δεν γίνεται να μην τα ξανακούσεις...

ασυναίσθητα την αναζήτησα γύρω μου. ένιωθα την παρουσία της χωρίς να την βλέπω. ένα τέτοιο βλέμμα, έτσι εστιασμένο και αγέρωχο, άμα το δεις έστω και μια φορά, νιώθεις ότι μετά σε κοιτάει διαρκώς κατάματα! ένα βλέμμα αμείλικτα εστιασμένο σε εποχές τόσο φλου... ένα βλέμμα που δικάζει σαν καθρέφτης του χρόνου και της αλήθειας. ένα βλέμμα κυκλοφορεί μέσα στην πόλη, ανάμεσά μας, ένα βλέμμα που διαρκώς μας βλέπει κατάματα, καλοσυνάτο, ανέκφραστο και σοβαρό, δείχνοντας να περιμένει κάτι από εμάς, να περιμένει όχι για το ίδιο αλλά για εμάς! μας κοιτάει έτσι που για να το αποφύγουμε το μόνο που τολμάμε να αντικρίσουμε είναι ο εαυτός μας. ένα βλέμμα που δικάζει αμείλικτα σαν φως σ' άγρυπνα μάτια...

ένα βλέμμα λεύτερο και άστεγο. το βλέμμα μιας άστεγης Αριστεράς; το βλέμμα μιας άστεγης Ελλάδας; το σίγουρο είναι ότι αυτό το βλέμμα θα το νιώθω αύριο πίσω από το παραβάν. κι ελπίζω να το νιώσετε κι εσείς την ώρα που θα στεγάζετε κάπου την ψήφο σας...

κι ίσως έτσι κρατήσετε άστεγη την ελπίδα σας, άστεγο και λεύτερο το όνειρό σας. να το κρατήσετε μακριά από τα υπόστεγα του φόβου και των αυταπατών. όχι στα υπόστεγα αλλά στη μέση του δρόμου, εκεί όπου θα συναντηθούμε όλοι πάλι και, ελπίζω τότε μαζί, στις μέρες που έρχονται. τις πιο μεγάλες μέρες της πιο μεγάλης νύχτας. όσο κι αν λαχταρήσουμε ως τότε, οι μέρες που λαχταρήσαμε θαρθούν...

μην λιποψυχήσετε ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν μας συμβεί. θυμηθείτε αυτή την άστεγη κυρά αγέρωχη μέσα στα αποκαΐδια. όσες φλόγες και αν έκαψαν τη ζωή της - ίσως ακριβώς για αυτό - το βλέμμα της είναι πυρακτωμένο και φλογοβόλο. νιώστε αυτό το άστεγο, πυρακτωμένο βλέμμα. δεν το έχετε ακόμη δει αλλά αυτό ίσως σας κοιτάει. νιώστε το σαν την σκιά σας. κι ίσως έτσι, προσέχετε καλύτερα τα βήματά σας...

τα λόγια είναι του Λάμπρου Λιαρόπουλου από την ταινία "ΤΟ ΑΛΛΟ ΓΡΑΜΜΑ" και θάθελα να σας τα αφιερώσω: "Ο ΦΟΒΟΣ ΣΟΥ ΜΟΝΟ ΚΙ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗ ΣΤΑΧΤΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ". σας το αφιερώνω, ναι. για σήμερα. και για αύριο! κυρίως για αύριο Smile

* Το κείμενο αυτό γράφτηκε πρώτες πρωινές ώρες της σήμερον. Την ώρα που το αστρί της νύχτας ετοιμαζόταν να δώσει τη θέση του στο φως της μέρας που εκατομμύρια Έλληνες θα οδεύσουν στα εκλογικά κέντρα. Από τον Αλέξανδρο Λαμπρίδη, στο προφίλ του στο face book. Το αναδημοσιεύουμε στο φόρουμ γιατί είναι ό,τι καλύτερο διαβάσαμε για τούτες τις εκλογές. Που η υπόσχεση για κυβέρνηση της αριστεράς έχει συσκοτίσει το σύμπαν, κι άλλους εξοργίζει, άλλους ενθουσιάζει, άλλους (τους λίγους) τους κάνει περισσότερο σκεπτικούς από ποτέ. Μια χαραμάδα φως το κείμενο αυτό που εμείς και από όσα διαβάσαμε το τιτλοφορήσαμε ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ. Είναι μια άλλη ματιά στα πράγματα. δεν τα προσπερνά, δεν εγκλωβίζεται σε αυτά. τα περιτρέχει σαν κινηματογραφικός φακός θα έλεγα. ένα βλέμμα που συλλαμβάνεται από ένα άλλο βλέμμα. μια απόκρυφη επικοινωνία ψυχών. κι εμείς παρατηρητές των δύο βλεμμάτων. κι οιονεί "συνομιλητές" αυτής της παράξενης συνάντησης βλεμμάτων.

Ο Αλέξανδρος Λαμπρίδης είναι σκηνοθέτης, εργάστηκε σε πολλές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου ως βοηθός του, δημιουργός της εταιρείας ΑΠΕΙΡΟΣ (δωρική ονομασία της Ηπείρου, εξηγεί ο ίδιος) που ανάμεσα στα άλλα έργα της προωθεί τα πολυφωνικά τραγούδια του τόπου μας. Κατάγεται από τη Θεσπρωτία, παιδί δύο εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας, του Θεόφιλου Λαμπρίδη και της Σπυριδούλας Διώχνου. Είναι εκλεγμένος στην Πανηπειρωτική και έχει τα καθήκοντα του Έφορου πολιτισμού. Συχνά μοιράζεται με τους φίλους του κείμενα σαν το παραπάνω. στο διαδίκτυο. κι εμείς του λέμε πως πρέπει να διαβεί το Ρουβίκωνα και να γράψει σε πιο επίσημες μορφές. είτε με τη γραφίδα του είτε με την κάμερα. γιατί πολλά του κείμενα τα διαβάζεις και νιώθεις πως βλέπεις ταινία. όπως και αυτό που διαβάσατε παραπάνω...


- "Το άλλο γράμμα" του Λιαρόπουλου (άρθρο στην Αυγή)

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιουν 17, 2012 2:04 am

Από το Ριζοσπάστη για το Λάμπρο Λιαρόπουλο (που αναφέρεται στον επίλογο του άρθρου του Αλέξανδρου Λαμπρίδη):

Η ταινία του, αλλά και η ζωή του Λάμπρου Λιαρόπουλου, μας θυμίζουν πάντα γιατί πρέπει να μισούμε τον καπιταλισμό, που είτε αναγκάζει ανθρώπους στη μετανάστευση είτε τους περιθωριοποιεί και τους απελπίζει.

Ως επεξήγηση και ερμηνεία...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιουν 17, 2012 2:13 am

το σχόλιο που άφησα στην αρχική δημοσίευση του Αλέξανδρου:

Ό,τι καλύτερο διάβασα για τούτες τις εκλογές που σε δύο μόλις ώρες ξημερώνουν. Το βλέμμα της κυράς σου θα το κρατήσω ενθύμιο, και στο παραβάν και μετά. Όταν το σκοτάδι θα αρχίζει να πήζει στις φρούδες ανταύγειες της όποιας νέας κυβέρνησης. Ένας ακόμη "διαρρήκτης του ύπνου της" στην αγωνιώδη προσπάθεια του "μη κοιμηθείτε θα σας πω μωρές"...

Κράτα κι εσύ το δικό μου "βλέμμα" στο κείμενο. Κάποτε τέτοια σου κείμενα θα πρέπει να αποτελέσουν βιβλίο, να μη μένουν μόνο για τους λίγους περαστικούς του διαδικτύου. Αν και το συγκεκριμένο κείμενο το είδα μπροστά μου να παίζει κινηματογραφικά. Ίσως γιατί κι εσύ έτσι το ταξίδεψες...

Τώρα, που φτάσαμε στο μεσημέρι, και οι πολλοί αγωνιούν για τους αριθμούς των αποτελεσμάτων, θέλησα να το μοιραστώ και με τους δικούς μου φίλους. που θέλω να πιστεύω ότι αρέσκονται να παρακολουθούν τέτοια βλέμματα... και ίσως ίσως και να βλέπουν και οι ίδιοι με αυτά τα μάτια τον κόσμο.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιουν 17, 2012 2:28 am

μη κοιμηθείτε, θα σας πω μωρές...


οφείλω να εξηγήσω τους λόγους:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ:



Ο ΟΡΚΟΣ: «ΠΑΝΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΑΓΡΥΠΝΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ!»

Δε λέω ένα παιδί είκοσι και εικοσιπέντε χρονών. Δε λέω μια θαλερή κυρία από σας, που είναι πλήρως λειτουργική και ζει την ομορφιά και τα μεγαλεία. Ή ένας έφηβος. Θα ζήσουμε τη ζωή. Η ζωή είναι προσφορά, η ζωή είναι απόλαυση, η ζωή είναι ευφροσύνη, ευλογία!

Αλλά, σιγά σιγά και καθώς περνούν τα χρόνια, να το ‘χουμε υπόψη μας αυτό το πράγμα, ότι σε ένα άλλο πλαίσιο είμαστε κι εμείς και θα ‘ρθει μια μέρα που θα πεθάνουμε. Εκείνη η ώρα να μας βρει να ‘χουμε εξισωθεί με την αναγκαιότητα της σκληρής στιγμής. Τότε κάπως... αν δε συμφιλιωθούμε… θα 'ρθουμε σε μια κατανόηση όμως. Να πεθάνουμε αξιοπρεπώς που λέει ο Καβάφης. Καταλάβατε; Αυτό το πράγμα όμως είναι ένα αγώνισμα ολυμπιακό δια βίου.

Είναι εκείνο που λέει ο Χριστός, «μη κοιμηθείτε, παρθένες, θα σας πω μωρές. Μη κοιμηθείτε!» Τι θα πει αυτό; Είναι φοβερή αυτή η εντολή, η παραβολή των δέκα παρθένων, οι μωρές. Μιλάμε για υπαρκτικό ύπνο. Σε παρέσυρε η ζωή και ξεχνάς ποια είναι η ουσία; Να ‘σαι πάντα άγρυπνος, «Πάντα ανοιχτά» πέστε το, «πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», λέει ο Σολωμός. Να ‘τοι οι στίχοι του Σολωμού που σας λέω ο καθένας αξίζει για δέκα τόμους. Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα. Να τη ζω, να τη ρουφάω, να τη χαίρομαι, όσο μπορώ πιο έντιμα, γιατί λάθη θα κάνουμε όλοι αγαπητοί μου φίλοι. Όσο μπορώ πιο έντιμα όμως, πιο ηθικά, πιο ενάρετα, πιο όμορφα. Υπάρχει ομορφιά μέσα στην ηθική.

(ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΕΔΩ. ΚΙ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ )

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιουν 17, 2012 4:19 am

την πρωτοπρόσεξα τη νύχτα που καιγόταν το "ΆΤΤΙΚΟΝ". ήταν απέναντι, σε μια υπόστεγη γωνιά της Σταδίου κι ενώ τριγύρω της έπεφταν μολότοφ και δακρυγόνα, εκείνη είχε διπλώσει το σώμα της στα δύο και με τα χέρια για σκούπα, καθάριζε το πεζοδρόμιο από τα χαλάσματα των επεισοδίων. ορδές ροπαλοφόρων και λπθκουλοφόρων πηγαινοέρχονταν μπροστά της, οι μάνικες προσπαθούσαν να σβήσουν τη φωτιά στο "COSTA BODA" αλλά εκείνη, εκεί, ατάραχη, τελείως απορροφημένη από τα δρομικά οικοκυρικά της. κατάλαβα ότι εκεί έστρωνε και κοιμόταν, εκεί ήταν το "σπίτι" της. ένιωσα σαν ένας από τους πολλούς διαρρήκτες του ύπνου της κι απομακρύνθηκα προς το "ΑΣΤΥ"...

Κρατώ την πρώτη παράγραφο του Αλέξανδρου. Τον πρόλογο. Τι βάθος λόγου. Τι πυκνότητα νοημάτων. Και πόσες αδιόρατες σκιές στα κενά των λέξεων και πίσω απ' αυτές. Τα "δρομικά οικοκυρικά" έξω από το φλεγόμενο COSTA BODA. Τι είναι το COSTA BODA; Μαγαζί με πανάκριβα είδη σπιτιού... κρύσταλλα βαρύτιμα και άλλα πολυτελή αντικείμενα για τους έχοντες και κατέχοντες. Εκείνη όμως, η ηρωίδα της ιστορίας, ατάραχη και απορροφημένη από τα "δρομικά οικοκυρικά της"! Το δικό της "σπίτι" δε χωράει τους βαρύγδουπους θησαυρούς των αστών. Και προσέξτε εδώ το κρυμμένο λογοπαίγνιο του σκηνοθέτη - συγγραφέα της ιστορίας. Ενώ μας ξεκινά από τις φλόγες του ΑΤΤΙΚΟΝ απομακρύνεται μετά αυτή την πρώτη συνάντηση με την ηρωίδα του προς το ΑΣΤΥ. Τι είναι η Αττική; είναι ο μαγεμένος τόπος που η φύση του χάρισε ένα απίστευτο φως. Άλλο που εμείς το κάναμε πίσσα σκοτάδι. Κι ήρθε η φωτιά, " Ίνα πληρωθεί το ρηθέν Ηρακλείτου: «Πάντα γαρ το πυρ επελθόν κρινεί και καταλήψεται»." όπως θα έλεγε και ο Δάσκαλός μου ο Λιαντίνης (δες περισσότερα ΕΔΩ) Ήρθε η φωτιά ως άλλος Ηρακλής να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία.

Η Αθήνα καίγεται εκείνο το βράδυ που ο Αλέξανδρος περιδιαβαίνει τους δρόμους της πόλης. Υπάρχει, υπήρξε; πραγματικά αυτή η κυρά που περιγράφει; Ρωτώ και ας μας την έδωσε και σε φωτογραφία. Ίσως γιατί προέβλεψε την απορία. Ή ήταν ένα πλάσμα του νου; Μια οπτασία, μια ψευδαίσθηση, ένας αντικατοπτρισμός από τις φλόγες... Έτσι κι αλλιώς ο συγγραφέας βιάζεται από τις πρώτες γραμμές να μας μεταφέρει στον κινηματογράφο. Τόσο το ΑΤΤΙΚΟΝ όσο και το ΑΣΤΥ είναι κινηματογράφοι. Στην καρδιά της Αθήνας. Κι ανάμεσά τους ξετυλίγεται η διαδρομή του. Και μοιάζει η συνέχεια της ιστορίας, οι άλλες παράγραφοι που ακολουθούν, ταινία, δρώμενο κινηματογραφικό και όχι υπαρκτό.

Και δείτε εκείνη την παράξενη λέξη δίπλα στους ροπαλοφόρους, τους ληθκουλοφόρους. Ομολογώ ότι στην πρώτη ανάγνωση τους προσπέρασα τους ληθκουλοφόρους του Αλέξανδρου, με την απλοϊκή σκέψη πως πρόκειται για κάποιο λαθάκι λεκτικό. Είναι; Τους κανονικούς κουκουλοφόρους, αυτούς τους γνωστούς άγνωστους, όλοι τους γνωρίζουμε. Ποιοι είναι όμως, Αλέξη, οι ληθκουλοφόροι σου; Τυχαία έσμιξες τη λήθη στις κουκούλες τους; Και μας έβαλες να ψάχνουμε την α-λήθεια που κρύβεις;

Ο Δάσκαλος Λιαντίνης εξηγεί τούτα για την αλήθεια, πως είναι το αντίθετο της λήθης...

«Η αλήθεια είναι το έξω από τη λήθη, που μέσα της μας βυθίζει συνέχεια η μέριμνα να πραγματώσουμε τους στόχους μας. Ζώντας μέσα στην οντολογική λήθη ζούμε σαν πεθαμένοι.

Τούτη τη ζοφερή πραγματικότητα οι ποιητές την ιστόρησαν ανάγλυφα και ζαλιστικά. Θυμηθείτε τον Έλιοτ της Έρημης Χώρας.

Κάθεται σ' ένα γιοφύρι του Τάμεση, παρατηρεί όλους αυτούς που τρέχουν στη δουλειά τους με τη φροντίδα της, και βλέπει νεκρούς να περπατάνε. Για την Αθήνα μας, λ.χ., με το ανάλογο μάτι θά 'βλεπες στην οδό Πανεπιστημίου μέρα νύχτα στρατιές από κυλιόμενα φέρετρα.

Ανύπαρχτη Πολιτεία,
Μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικης αυγής,
Χύνονταν στο Γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος, τόσοι πολλοί,
Δεν τό ' χ α σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς.

Είναι γνωστό ότι ο Έλιοτ αυτή την εικόνα των νεκρών στο γιοφύρι της Λόντρας τη δανείστηκε από το Δάντη. Ο μεγάλος φλωρεντινός φτάνει σε μια κοιλάδα στην Κόλαση, και βλέπει τόσες σκιές πεθαμένων, που παγώνει το αίμα του. Το στόμα του γίνεται παπούτσι με γλώσσα.

Όταν τον συνεφέρνει ο Βιργίλιος, καταφέρνει να αρθρώσει: πόσοι νεκροί, θεέ μου! δεν είχα σκεφτεί ότι ο θάνατος έχει ξεκάνει τόσους πολλούς.

Πάνω σ' αυτή την άλλη όψη της πραγματικότητας δεν έχουμε εικόνα. Γιατί η μελέτη της ιστορίας κακόμαθε τη σκέψη μας να σταματάει σε πρόσωπα που μετριούνται. Λέμε, για παράδειγμα, Κάννες ίσον ο ανόητος ύπατος Τερέντιος Ουάρρων. Στάλινγκραντ ίσον ο τραγικός στρατάρχης φον Πάουλους και ο Γκαίρινγκ που τον πήρε στο λαιμό του.

Για προσπάθησε όμως να ιδείς έναν-έναν τους πενήντα χιλιάδες ρωμαίους λεγεωνάριους και ιππείς που έπεσαν στις Κάννες, ή τους ενενήντα χιλιάδες στρατιώτες που πάγωσαν στο Στάλινγκραντ; Και που ο καθένας τους σαν ύπαρξη βαραίνει όσο ο Ουάρρων και ο φον Πάουλους! Και κατά προέκταση, για προσπάθησε να αντικρύσεις όλους τους ανθρώπους της γης που έχουν πεθάνει από την εποχή των τελευταίων παγετώνων μέχρι σήμερα;

Και βέβαια που θα παγώσει το αίμα σου, σαν του Δάντη.

Όταν, λοιπόν, κάτω από την πίεση της μέριμνας ζούμε σ' αυτή την οντολογική λήθη, είμαστε στην ουσία πεθαμένοι και ανύπαρκτοι.

Όπως ουσιαστικά είμαστε ανύπαρκτοι ο κάθε έλληνας για τους κατοίκους της Γουατεμάλας.

Και για να το ειπώ αντίστροφα. Σε ρωτώ, αναγνώστη μου, ποιόνε ξεύρεις από τα είκοσι εκατομμύρια της Πόλης του Μεξικού; Ποιόνε ξεύρεις από τη χώρα του Πακιστάν με τα εκατόν δέκα εκατομμύρια της; Κανέναν.

Έξω από τις πέντε δέκα εκατοντάδες ανθρώπους που γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν, ο καθένας από μας για τους άλλους κι ο καθένας από τους άλλους για μας είναι ο κανένας.

Και ταχιά θα λείψουν κι αυτές οι πέντε δέκα εκατοντάδες. Λίγο ακόμη και θα τα ξεχάσεις όλα. Λίγο ακόμη και θα σε ξεχάσουν όλα, που έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος.»

Δημήτρης Λιαντίνης, Γκέμμα

Ο Αλέξανδρος δεν κάθεται σε ένα γιοφύρι του Τάμεση. Έχει όμως κι αυτός μπροστά του μια Έρημη Χώρα. Οι δικοί του πεθαμένοι, οι δικοί του νεκροί, είναι οι ληθκουλοφόροι. Έχουν ντυθεί τη λήθη. Ζούνε κουκουλωμένοι απ' αυτήν και μη μου τον ύπνο τάραττε...

Και η μόνη παραφωνία είναι εκείνη. Η ηρωίδα. Που κάνει τα χέρια της σκούπες! Και καθαρίζει τα χαλάσματα των επεισοδίων! Τα καθαρίζει; Τα χαλάσματα; Ποια είναι τα χαλάσματα; Με φόντο τους καπνούς της φωτιάς; Ο Έλιοτ μιλάει για καταχνιά μιας Ανύπαρχτης Πολιτείας, ο Αλέξανδρος για τη δική μας αφανισμένη πολιτεία. Και εκεί, στο θολό τοπίο, ως μαθητής του Αγγελόπουλου, βλέπει με άλλο βλέμμα την αλήθεια, διπλωμένη στα δυο... Το περίεργο είναι που και ο δικός μου Δάσκαλος, ο Λιαντίνης, μας μεταφέρει στο κείμενό του από τη Λόντρα στην Πανεπιστημίου, εκεί που ο Αλέξανδρος ορίζει τη γειτονιά της παράξενης γυναίκας.

Σας λέω. Είναι τόσο βαθιά τα ρεύματα του λόγου του που χάνομαι και αποσταίνω και νιώθω τις δυνάμεις μου να μην επαρκούν να τον ακολουθήσω. Βγαίνω για λίγο και πάλι στην επιφάνεια, να πάρω ανάσα. Κι έπειτα ξαναβουτώ και βλέπω και άλλα και άλλα. Η Σταδίου, παραπομπή ευθεία θα έλεγα στο αρχαίο κλέος της πόλης. Και η Πανεπιστημίου του τώρα. Με την πανεπιστημιακή κοινότητα απούσα τραγικά στα δεινά του τόπου. Και στη θέση της ο άυλος φακός του Αλέξανδρου καταγράφει την παρουσία μιας απίστευτης γυναίκας. Με ένα βλέμμα που δικάζει. Με κ. Όχι με χ. Δικάζει όχι διχάζει...

Κάποτε που λες είχαν ένα μικρό σε ένα σχολείο που δούλευα. Δεν ήταν στην τάξη μου. Τη γνώρισα στην αυλή. Όπως μου αρέσει να κάνω με όσα πιτσιρίκια μου κάνουν εντύπωση. Ρώτησα πώς τη λένε. "Βλάντα" μου αποκρίθηκε. Και συμπλήρωσε σοβαρή σοβαρή: Με ντ όχι με κάπα! Έμεινα άλαλη να την κοιτώ εκείνη τη μικρή, Ρωσίδα όπως έμαθα στη συνέχεια, που ποιος ξέρει τι προσβολές είχε ακούσει στα 8 της χρόνια για το ξενικό της όνομα από τους "πανέξυπνους" συμμαθητές της... Θα μου πεις τα παιδιά εμάς μιμούνται. Ε, ας μιμηθώ κι εγώ τη Βλάντα. Το θεωρώ πιο έξυπνο. Και ξαναλέω για το βλέμμα που δικάζει, με κάπα, όχι με χι!

Έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πανθ’ ορά, έλεγαν οι παλαιοί. Ο Αλέξανδρος μας μιλά για "ένα βλέμμα που δικάζει σαν καθρέφτης του χρόνου και της αλήθειας". Θέλοντας και μη ξαναθυμάμαι εδώ το Λιαντίνη και το δικαστή του χρόνου όπως τον αναφέρει στο βιβλίο του Homo Educandus και στο απόσπασμα για τον αρχαίο Αναξίμανδρο:

[...] ο δικαστής που προεδρεύει σε μια τέτοια Δίκη – σ’ ένα(ν) τέτοιο Prozess θα λέγαμε στη γλώσσα του Κάφκα – είναι ο χρόνος. [...]

Και η νομοθεσία σύμφωνα με την οποία δικάζει ο χρόνος είναι η τάξη των πραγμάτων. Ένα βιβλίο, δηλαδή, που στέκεται επίσης πολύ πιο μακρυά από τις πλάκες του Μωυσή, τις κύρβεις του Σόλωνα, ή τη ρωμαϊκή Δωδεκάδελτο.

Ο χώρος του δικαστηρίου είναι το άπειρο. Μια έννοια με την οποία ο Αναξίμανδρος απασχολεί τη σύγχρονη μακροφυσική όχι λιγότερο απ’ όσο απασχολεί τη σύγχρονη μικροφυσική ο Δημόκριτος με την έννοια του ατόμου.

Ολόκληρο το απόσπασμα είναι το ακόλουθο:

Α ... αρχήν ... είρηκε των όντων το άπειρον... εξ ων δε η
γένεσίς εστι τοις ούσι, και την φθοράν εις ταύτα γίνεσθαι
κατά το χρεών. Διδόναι γαρ αυτά δίκην και τίσιν αλλήλοις
της αδικίας κατά την του χρόνου τάξιν.

Είναι φανερό ότι η παράσταση της δικαιοσύνης του Αναξίμανδρου μπορεί να εφαρμοστεί στην περιοχή της ανθρώπινης πράξης, όταν ο άνθρωπος κατανοήσει ότι αποτελεί μικρογραφία του σύμπαντος.

Όσο περισσότερο μπορούμε να υπερβαίνουμε το περίγραμμα της ατομικής μας κατασκευής και να απλώνουμε την προσωπική μας ύπαρξη στην έκταση του κόσμου, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε το λόγο της αναξιμάνδρειας δικαιοσύνης.

Τόσο, που τέρμα αυτής της ροπής θα βρίσκαμε την ταύτιση του ενός υποκειμένου με τα πολλά αντικείμενα. Αδειάζοντας η ατομική μας λήθη, θα μας γέμιζε η φυσική αλήθεια. Ο άνθρωπος θα γινόταν ένα με τα δέντρα, με τα φύκια, και με τα χρώματα. Στο στίχο

Λέω: να γίνει αληθινή σα δέντρο η ωραία Μυρτώ,

η λέξη «αληθινή» είναι ό,τι για τα ζωντανά το μυστικό σημείο που τα κάνει ζωντανά.

Κατάλαβες πού γυρίζουμε και πάλι; Στους νεκρούς και τους ζωντανούς του Έλιοτ. Και οι ληθκουλοφόροι αναλαμβάνουν και πάλι δράση. Να τολμήσω όμως μια νέα "βουτιά" εδώ; Να εστιάσω στο τι αφαιρείται από τη λέξη την αρχική; του "κουκου"... Ποιοι είναι τελικά οι ληθκουλοφόροι σου, Αλέξανδρε; Αυθαίρετα δε θέλω να προβώ σε ερμηνείες, σκέψεις μόνο κάνω και απορίες εκφράζω... Πάντως στη συνέχεια βλέπουμε να παρελαύνουν διάφοροι συγκεντρωμένοι σε προεκλογικές συγκεντρώσεις της Αριστεράς. Της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρώτα, του ΣΥΡΙΖΑ μετά, τέλος το ΚουΚουΕ. Και η κατατονική ομιλία της Αλέκας. Το άλλοθι...

Για τον Αλέξη όμως ο Αλέξανδρος δεν αφήνει κανένα άλλοθι. Τον δικάζει αμείλικτα. Μέσα από τα λόγια του φίλου που εμφανίζεται ξαφνικά: "καλά, αυτοί ούτε εξοχικά ανάκτορα δεν μπορούν να καταλάβουν! μα είναι κόσμος αυτός για συγκέντρωση κόμματος που χτυπάει την πρωτιά;". Και μέσα από "την φοβερή ατάκα του Νάνι Μορέτι σε μια πολιτική του έκρηξη προς έναν εκπρόσωπο της ανάλογης Αριστεράς στην Ιταλία: "μα, πες μας επιτέλους κάτι Αριστερό!"."

Εγώ αυτή τη φορά δεν πήγα στη συγκέντρωση του Τσίπρα. Όπως πήγα στις 3 του Μάη. Τότε τον ψήφισα. Τώρα γιατί να πάω; Πάντως τον είδα το πρωί στα τελεβίζια. Που πήγε να ψηφίσει. Και να κόσμος και ντουνιάς με κάμερες από τα πέρατα της γης. Να καταγράψουν όλοι τον Αλέξη. Μη χάσουν. Και ήταν και εκεί όπως τον περιγράφει ο Αλέξανδρος: " στην οθόνη όμως φαινόταν ξεκάθαρα η έλειψη σιγουριάς για την διατυμπανιζόμενη ελπίδα της ανατροπής. είχε σχεδόν αγωνία, φόβο και λύπη εκείνο το βλέμμα." Ναι, τα είχε όλα αυτά. Και δεν ήταν ιδέα μου. Ούτε επηρεάστηκα από την περιγραφή του Αλέξανδρου που έτσι κι αλλιώς αφορούσε την προεκλογική συγκέντρωση, όχι το σημερινό περιστατικό. Αυτό που υπογράμμισε η ρεπόρτερ με την εξήγηση της καθυστέρησης να ψηφίζει ο Αλέξης. Είχε λέει ξεχάσει την ταυτότητα στο σπίτι! Καταλαβαίνεις τι συμβολισμό διάλεξε εδώ να παίξει η μοίρα και το τυχαίο; Αναζητείται ταυτότης...

Η κυρά όμως του άλλου Αλέξανδρου δεν αναζητά ταυτότητες, τα βλέμματα μας ψάχνει. Και δικάζει.

Δίκασε δεόντως και εμένα. Και τώρα με το βλέμμα της παραμάσχαλα θα οδεύσω στο εκλογικό μου τμήμα. Να κλειστώ στο παραβάν και να εγχειρίσω εντός του σφραγισμένου από την εφορευτική φακέλου όσο από το βλέμμα της κατάφερα να δω...

Με πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου, κατά που παράγγειλε ο ποιητής και με δίδαξε ο Λιαντίνης. Και "ένα βλέμμα που δικάζει αμείλικτα σαν φως σ' άγρυπνα μάτια..." που φωνάζει στ' αυτιά μου ο Αλέξανδρος. Αγρυπνώντας και ο ίδιος όλη τη νύχτα χτες όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες... οιονεί διαρρήκτες όλοι τους του μεγάλου ύπνου...

Καλό μας ξημέρωμα!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΙ (το καλύτερο κείμενο που διαβάσαμε για τις σημερινές εκλογές)

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Ιουν 17, 2012 5:53 am

Μου το θύμισε το κείμενο του Αλέξανδρου. Κι όχι για το όνομα, κι ας πλεονάζουν οι Αλέξηδες και οι Αλέκες ακόμη. Μα για εκείνη την εικόνα της άγνωστης γυναίκας. Που στο υπόστεγο της Σταδίου τοιμάζει τα δρομικά της οικοκυρικά στρώνοντας για να κοιμηθεί. Κι ενώ ο κόσμος δίπλα της καίγεται. Εκείνη ατάραχη. Κι έτοιμη για τον ύπνο της στη μέση του δρόμου! Αυτή μπορεί να κοιμάται. Σε ώρες που εμάς ύπνος δε μας κολλάει. Και γινόμαστε διαρρήκτες του ύπνου της για να αποκωδικοποιήσουμε το μυστικό της αταραξίας της...

Από την Καντάτα για τη Μακρόνησο και τον Αλέξη που όταν ξάπλωνε κοιμόταν αμέσως. Όπως αυτός που έχει κάμει το καθήκον του!


O Aλέξης

O Aλέξης ήταν ήσυχος
όπως εκείνος που 'χει κάνει το καθήκον του.
Όταν πλάγιαζε κοιμόταν αμέσως,
όπως εκείνος που 'χει κάνει πάντα το καθήκον του.

Δυό χονδρές χωματένιες πατούσες
έμεναν έξω απ'την κουβέρτα
Και τότε μεγάλα πλατάνια κι ευκάλυπτοι
Φύτρωναν μες τη νύχτα

Τί ήσυχος ήσουνα, Αλέξη -
νύχτα νύχτα σε ξύπνησαν, σύντροφε
δεν πρόφτασες καλά καλά να δέσεις τις αρβύλες σου
Προσέχαμε
σα δρασκελούσες την πόρτα του αντίσκηνου
το 'να σου κορδόνι λυμένο σέρνονταν στο χώμα.
Φοβηθήκαμε
μη και σκοντάψεις, σύντροφε. Κατάλαβες
και χαμογέλασες. Χαμογελάσαμε.

Σε πήρανε για το Στρατοδικείο
κι από 'κεί για το θάνατο, σύντροφε
κι από 'κεί για να γυρίσεις πίσω, σύντροφε, σ'όλες τις καρδιές
σ'όλη τη ζωή, σ'όλα τα μάτια, σ'όλα τα δέντρα
σύντροφε.
Γι'αυτό είσαι τόσο πικραμένος,
τόσο χαρουμένος,
τόσο σίγουρος.
Ένα άστρο αναβοσβήνει μέσ' τα μάτια σου
αυτό το κόκκινο άστρο που ποτέ δε μας ξεχνάει.

Σήμερα γίνηκες πιο σύντροφος, σύντροφε.

Τέτοιοι οι Αλέξηδες του τότε. Οι Αλέξηδες της Μακρονήσου. Κατόπι κύλησε ο καιρός και η ιστορία κι αφού πέρασε από τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτοξεύοντας στα ύψη τους αλαλαγμούς κατέληξε το Δεκέμβρη του 8 να κηδέψει ένα Αλέξη μόλις στα 15 του. Τι έζησε τότε η Αθήνα. Τι έζησε! Κι έπειτα, πίσω από τις λέξεις και τις φωνές ήρθε ο άλλος Αλέξης. Αυτός που σήμερα ευελπιστεί να γίνει ο νέος πρωθυπουργός της χώρας.

Γίνει δε γίνει εκεί έξω θα συνεχίσει να κυκλοφορεί μια γυναίκα. Που ατάραχη θα στρώνει στο δρόμο να κοιμηθεί. Κι έπειτα θα σηκώνεται και θα συνεχίζει αμείλικτα να μας δικάζει με το βλέμμα της. Όπως εκείνο το ζευγάρι με το παιδάκι τους. Που η φωτογραφία τους έκανε χτες το γύρο του κόσμου. Ενόψει των ελληνικών εκλογών που απασχολούν τον κόσμο όλο...


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 1

ΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

και με υπότιτλο η αρχική δημοσίευση:

The financial crisis continued in Greece where banking officials announced that people are withdrawing money from bank accounts ahead of elections on 17 June, amid fears that the country may leave the euro.

Ιδέα δεν έχουν εκεί στας Ευρώπας και στο BBC που ανέβασε τη φωτογραφία πως στην Αθήνα κυκλοφορεί και μια παράξενη άστεγη που δικάζει με το βλέμμα της όλους εμάς που σήμερα ψηφίζουμε. Ας ελπίσουμε να το μάθουν απόψε το βράδυ... για να μπορέσουμε εμείς επιτέλους να κοιμηθούμε ήσυχοι και εκείνοι να χάσουν τον ύπνο τους.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης