ΤΟ ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΑΝΟΙΞΕ... ΚΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΑΝΟΙΞΕ... ΚΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ!

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 11, 2012 12:02 pm


Από προχτές αυτό το βίντεο παίζει διαρκώς σε διαδίκτυο και τηλεοράσεις. Από προχτές, αν δεν το καταλάβατε, η πολιτική ζωή της χώρας μπήκε σε νέες περιπέτειες. Σήμερα μάλιστα ενημερωθήκαμε πως ο δράστης του επεισοδίου κατέθεσε και μηνύσεις! Να γελάς; Ή να κλαις;

Συνειδητά όλες αυτές τις μέρες δεν ανέβασα την είδηση στο φόρουμ. Έτσι κι αλλιώς δεν έμεινε Έλληνας να μη τη μάθει. Αφήστε που γίναμε ρεζίλι και διεθνώς. Έλεγαν που έλεγαν σε βάρος μας τα μύρια όσα, τώρα δικαίως μας παρομοιάζουν με χώρες του τρίτου κόσμου. Εμάς. Τους Έλληνες. Που δώσαμε κάποτε τα φώτα του πολιτισμού στην ανθρωπότητα. Και την Ελλάδα μας. Που γέννησε τη δημοκρατία...

Πονάει η ψυχή μου αφόρητα. Γιατί το άδικο δεν είναι μόνο από τη μια μεριά. Και το ψέμα στην αναμετάδοση της είδησης νιώθω να υποτιμά βάναυσα τη νοημοσύνη μου.

Το βέβαιο είναι πως κανείς νοήμων άνθρωπος δεν επικροτεί τη βάρβαρη χειροδικία ενός νέου ανθρώπου και υποψήφιου στις εκλογές σε βάρος τόσο της υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ όσο και πολύ περισσότερο σε βάρος της Λιάνας Κανέλλη. Αλλά και κανείς νοήμων άνθρωπος δεν προσπερνά λόγω της βαρβαρότητας του Κασιδιάρη, βαρβαρότητα όχι μόνο γιατί ξυλοφόρτωσε μια πολύ μεγαλύτερή του σε ηλικία και γυναίκα, και γιατί κατάβρεξε μια άλλη, μα γιατί όλα αυτά συνέβησαν εν γνώσει του δράστη μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες και σε ζωντανή εκπομπή. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πως οι περισσότερο μάθαμε το γεγονός στο χώρο εργασίας μας και πριν προλάβουμε να γυρίσουμε σπίτι να ανοίξουμε τηλεόραση ή ίντερνετ...

Η βαρβαρότητα του Κασιδιάρη είναι απείρως μεγαλύτερη στις ψυχές των ανθρώπων που είδαν το γεγονός από εκείνη που προκάλεσε στα σώματα των θυμάτων του. Μια βαρβαρότητα που ενισχύθηκε από τις μετέπειτα αντιδράσεις του, τις θρασύτατες δηλώσεις του και ακόμη περισσότερο από τη μήνυση που κατέθεσε!

Στην αρχή, το είπα ήδη, δεν ήθελα να μιλήσω για το γεγονός. Έμεινα κι εγώ ... Παυλόπουλος, κατά την ατάκα που κυκλοφόρησε στο face book, επιτιμώντας τη στάση του άλλου υποψήφιου που ήταν παρών στο επεισόδιο. Που έμεινε απαθής να παρακολουθεί τα δρώμενα. Που δε σηκώθηκε να καθαρίσει ως άντρας!

Αντίθετα η Κανέλλη, αν και γυναίκα, ανέλαβε δράση. Να εκδιώξει τον μαινόμενο Κασιδιάρη. Που τόλμησε να καταβρέξει την άλλη κυρία της παρέας, αν και η κυρία είναι υποψήφιος του μισητού για το ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ... Και σε αντίθεση με την ίδια την παθούσα, την κ. Δούρου, που έφαγε το νερό και παρέμεινε ψύχραιμη και γελαστή!

Όπως όμως ακούμε στο βίντεο έχει προηγηθεί του πετάγματος του νερού στην κ. Δούρου και φραστικό επεισόδιο ανάμεσα στη Λιάνα Κανέλλη και στον Κασιδιάρη. Εκείνη μιλάει για φασισταριά κι εκείνος την αποκαλεί παλιοκουμμούνι. Ο παρουσιαστής, ο Γιώργος Παπαδάκης, αφήνει όλο αυτό τον απαράδεκτο διάλογο και εξελίσσεται. Γιατί; Τι περίμενε να συμβεί; Με τέτοιες αντεγκλήσεις; Αναμενόμενο δεν ήταν να προκύψουν και οι χειροδικίες; Και να πεις ότι είναι άπειρος...

Πάνε πολλά χρόνια που ένας φίλος και γνωστός συνδικαλιστής βρέθηκε σε εκπομπή του Παπαδάκη. Και δεν ξεχνώ το κάζο που έπαθε. Μετά από διάλειμμα γύρισε ο Παπαδάκης στον αέρα και του είπε πως κατά την ώρα του διαλείμματος του είχε δηλώσει κάτι που ο φίλος μου, ο Αντώνης Νταλακογιώργος, πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και τότε και τώρα, δεν είχε δηλώσει. Καθώς μάλιστα ο Αντώνης ήταν τότε στα πρώτα συνδικαλιστικά του βήματα, τα έχασε. Δεν περίμενε τέτοια συμπεριφορά εκ μέρους του δημοσιογράφου. Έβραζε για πολύ καιρό από το πάθημα και πώς του την έφερε... Από τότε βλέπω κι εγώ με καχυποψία τον Παπαδάκη. Ξέρω πως άλλα πουλάει στους τηλεθεατές και άλλα γίνονται πίσω από τις κάμερες. Και δεν μπορώ να μην το λαμβάνω υπόψη πως σε δική του εκπομπή συνέβη και το τωρινό άθλιο από κάθε άποψη γεγονός. Κι ουδόλως με πείθουν όσα εκ των υστέρων είπε ως δικαιολογίες. Την εκπομπή έπρεπε να την διακόψει από την ώρα που ακούστηκαν οι πρώτες ύβρεις.

Ας ελπίσουμε πως το ραδιοτηλεοπτικό θα του ρίξει καμπάνα και του ίδιου και του σταθμού που να το φυσάνε και να μην κρυώνει.

Από κει και πέρα. Θα συμφωνήσω με την Κανέλλη πως με ανθρώπους σαν τον Κασιδιάρη δεν αξίζει να ασχολείσαι. Χάνεις τα λόγια σου. Ούτε ο ίδιος είναι σε θέση να καταλάβει ούτε και όσοι τον επικροτούν.

Θα ασχοληθώ όμως με τη Λιάνα. Που κάποτε την ψήφιζα και ως βουλευτή. Και θα τολμήσω να την επικρίνω για τον τρόπο που αντέδρασε. Που έδωσε την ευκαιρία στον κάθε Κασιδιάρη να προσποιείται πως βρέθηκε και σε άμυνα!

Θα μου πεις πως μια τέτοια στιγμή δεν ελέγχεις τις αντιδράσεις σου. Δεκτό. Μα είναι έμπειρη πολιτικός και δημοσιογράφος επίσης. Δεν είναι κανένα κοριτσόπουλο. Για ποιο λόγο να ρίξει λάδι στη φωτιά; Να οδηγήσει την κατάσταση στο μη περαιτέρω;

Και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Λιάνα, που κάποτε χαιρόμασταν τον ωραίο της λόγο, ακολουθεί αυτή την τακτική:


Μαγκιά και νταηλίκι. Ένα στιλάκι που η Λιάνα δεν είχε παλιά. Το απέκτησε στην πορεία.

Ενώ παράλληλα το ίδιο νταηλίκι βλέπαμε να πλασάρει και ολόκληρο το ΚΚΕ. Θυμίζω εδώ τα γεγονότα του Οκτώβρη στην πλατεία Συντάγματος. Τα κατακρίναμε και εδώ στο φόρουμ:

http://paideia.forumotion.com/t460-topic

ΗΡΞΑΤΟ ΧΕΙΡΩΝ ΑΔΙΚΩΝ ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΜΕ. ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ...

Τότε και έγραψα μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

Σε τι διαφέρουν από τους ασφαλίτες ή τους χούλιγκανς αυτοί οι άνθρωποι που τόσο βάρβαρα χτυπάνε αυτοί οι πολλοί τον ένα και πεσμένο συνάνθρωπό τους;

Ντρέπομαι ειλικρινά που ως τώρα ψήφιζα ΚΚΕ. Να μου κοπεί το χέρι αν το ξανακάνω.

Γιατί αν ένα πράγμα μισώ στον κόσμο περισσότερο είναι τη βία και μάλιστα απέναντι σε έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος. Και μάλιστα τη βία από τους πολλούς στον ένα.

Σιχαίνομαι και αηδιάζω μπρος στις αθλιότητες αυτές. Φέρνω στο μυαλό μου τα βιβλία του Λουντέμη. Και τις σκηνές βίας που περιγράφει κατά των αθώων. Αυτά που ως έφηβη με έκαναν να πάρω το δρόμο μου και τις αποφάσεις μου. Έχοντας νωπές τις μνήμες από τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο.

Πίστεψα πως ψηφίζοντας αυτό το κόμμα, βοηθούσα να σταματήσει η βία και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ομολογώ πως έσφαλα.

Και δεν είναι τυχαίο που κατάφεραν με τη στάση τους να αποσπάσουν τους επαίνους ακόμη και του ¶δωνι Γεωργιάδη! Να τους κρατήσουν για παράσημο. Μαζί και όλους τους άλλους. Από τα τελεβίζια και τις φυλλάδες του κεφαλαίου και των αστών.

Τόσους μήνες μετά δυστυχώς ο τίτλος εκείνης της ανάρτησης επιβεβαιώνεται με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. ¶νοιξε ο ασκός του Αιόλου. Με το ήρξατο χειρών αδίκων του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ.

Έναν ασκό που μια χαρά εκμεταλλεύτηκε το σύστημα και η Λιάνα Κανέλλη αντί με την εμπειρία της να βάλει φρένο στο τεράστιο λάθος έδωσε νέα "γκαζιά" προχτές.

Βλέπεις, κυρία μου, έναν εκτός ελέγχου άνθρωπο. Που έχει χάσει πλέον την ψυχραιμία του. Και σηκώνεσαι και τον κοπανάς με την εφημερίδα που κρατάς. Τι περιμένεις να συμβεί; Να σε φοβηθεί ίσως και να το βάλει στα πόδια; Να σας αδειάσει τη γωνιά; Με τα αυτιά πεσμένα;

Πιστεύω λοιπόν και δεν μπορεί κανείς να μου αλλάξει γνώμη ότι η Κανέλλη ήξερε καλά τι θα ακολουθήσει. Το περίμενε και το επιδίωξε.

Αποτέλεσμα να έχουμε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλη τη χώρα. Γεγονότα στο Πάντειο, γεγονότα στη Βέροια. Και το χειρότερο να βλέπουμε εμετικά σχόλια από τους διάφορους ανεγκέφαλους που στον Κασιδιάρη είδαν - τρομάρα τους - τον ήρωά τους!

Πού θα οδηγήσει όλη αυτή η έκρυθμη κατάσταση; Είναι κοντά η Κυριακή των εκλογών και θα πάρουμε μια πρώτη γεύση...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5282
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΑΝΟΙΞΕ... ΚΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ!

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 11, 2012 2:03 pm


Δεν είναι η εκπομπή του Παπαδάκη, δεν είναι ο Κασιδιάρης που κρατά το ρόπαλο και ετοιμάζεται να το κατεβάσει πάνω σε κεφάλια...


Είναι στο Σύνταγμα, Οκτώβρης του 2011 και είναι πρωτοκλασσάτο στέλεχος του ΠΑΜΕ από το χώρο των ναυτεργατών.


Και τότε το ΚΚΕ το θύμα παρίστανε. Και τότε προσπαθούσε να μας πείσει ότι βρισκόταν σε θέση άμυνας.

Φωνάζαμε εμείς πως είναι επικίνδυνα τέτοια τερτίπια, αλλά ποιος άκουγε;

¶ντε να δούμε τώρα που επωάστηκε το αβγό του φιδιού και έσπασε το τσόφλι. Τι ομελέτα θα φτιάξουμε...

Περισσότερα εδώ: http://paideia.forumotion.com/t460-topic

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5282
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΑΝΟΙΞΕ... ΚΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ!

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 11, 2012 2:16 pm


Κι εδώ δεν είναι καν Σύνταγμα. Είναι η πλατεία Δημαρχείου της Ηγουμενίτσας. Οκτώβρης του 2011 και πάλι. Και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν ζυγιστεί πέριξ της εξέδρας με τα σημαιάκια - ροπαλάκια ανά χείρας. Μην αφήνοντας να πλησιάσει μικρόφωνο ουδείς άλλος διαδηλωτής πλην των δικών τους...

http://paideia.forumotion.com/t454-topic#1411 ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ Η ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΜΕ

Τελικά η ψυχραιμία των άλλων δεν άφησε τη μέρα εκείνη να γίνει θερμό επεισόδιο. Κάτι που το ΠΑΜΕ φρόντισε να συμβεί λίγες μέρες αργότερα στα ΤΕΙ της Ηγουμενίτσας:

http://paideia.forumotion.com/t466-topic ΘΛΙΒΕΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟ ΤΕΙ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ

Εκεί δαρθήκαν οι Παμίτες με αναρχικούς του Κελιού της Ελευθερίας.

Και πάλι στις ανακοινώσεις τους θύματα το έπαιζαν. Μόνο που είναι απορίας άξιον τι δουλειά είχαν οι ενήλικες στο χώρο της σπουδάζουσας. Και συγκεκριμένα ο πρόεδρος του εργατικούς κέντρου Θεσπρωτίας, κ. Σ. Γκίκας, και ο πρόεδρος του συνδικάτου οικοδόμων Θεσπρωτίας, κ. Γ. Δημητρίου, που κατέληξαν και τραυματίες μετά τη σύρραξη.

Πήγαν μας είπαν να σώσουν τα παιδιά της ΚΝΕ που κινδύνευαν. Όπως τώρα η Κανέλλη αμάρτησε για τη Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ...

Μας δουλεύουνε; Πλέον όπου ξύλο και καβγάς και το ΚΚΕ μέσα. Νομιμοποίησε τη βία στην πολιτική ζωή και την επίλυση των διαφορών με τα χέρια και τώρα δεν ξέρουμε από πού μας προέκυψε η Χρυσή Αυγή.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5282
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΤΟ ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΑΝΟΙΞΕ... ΚΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ!

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Ιουν 12, 2012 9:34 am

Όσο για τον Κασιδιάρη; Συνεχίζει να δίνει σόου:

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4728898

Θλίβομαι και λυπάμαι βλέποντας πού οδηγούμαστε. Και θυμάμαι το Δάσκαλό μου, το Δημήτρη Λιαντίνη, και δακρύζω:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.gr/2010/02/blog-post_20.html

τέλος

Τέλος σημαίνει δύο πράγματα στην ελληνική γλώσσα. Το ένα είναι αυτό που λέμε κι εμείς που έχει φτάσει μέχρι σε μας. Τέλος, τέρμα. Παύλα. Τέλος σημαίνει το σκοπό. Κι εμείς που ΅χαμε μάθει τα παλιά γράμματα, μαθαίναμε στο συντακτικό «τελικές προτάσεις» και «τελικοί σύνδεσμοι». Τελικοί σύνδεσμοι να, όπως, ως. Τελικές προτάσεις, οι προτάσεις του σκοπού. Κάνω κάτι για να. Μελετάω για να πετύχω στις εξετάσεις. Εργάζομαι για να προοδεύσω. Προσέχω την υγεία μου για να μην αρρωστήσω. Το αποτέλεσμα.

Αυτές οι δύο διαφορετικές σημασίες συναντιούνται με τον εξής περίεργο και θαυμαστό τρόπο για τους έλληνες. Όλα όσα κάνουμε στη ζωή μας, όλη μας η ζωή σαν μία πορεία, σαν μία δυναμική, σαν μία δυνατότητα, σαν μία σάρκωση, σαν μία πραγμάτωση, αποβλέπουν στο τέλος. Στο θάνατό μας.

Ο θάνατός μας, το τέλος, θάνατος. είναι και ο σκοπός της ζωής μας. Όλα δηλαδή ό,τι κάνουμε είναι μία ανοιχτή δυνατότητα που θα προσδιοριστεί, θα αξιολογηθεί, θα δικαιωθεί, θα αποκατασταθεί από τη στιγμή του θανάτου μου, το πώς θα πεθάνω.

Τίποτα δεν μπορούμε να πούμε για τη ζωή μας εάν δε δούμε το τέλος μας. Και σας θυμίζω μια ωραία ιστορία απάνω σΆ αυτό, πάντα από την κλασική Ελλάδα, οι έλληνες τα ΅χουν πει όλα. Σε σπερματικούς λόγους. Τίποτα δεν είπε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Απλώς αναπτύξανε αυτά που σαν σπερματικούς λόγους είπαν οι έλληνες.

Σας θυμίζω την ωραία εκείνη ιστορία που μας γράφει στο βιβλίο των ιστοριών του ο Ηρόδοτος. Η περίφημη εκείνη συνέντευξη τύπου. Press room λέμε σήμερα… Που έδωσε ένας μεγάλος έλληνας, και πόσο μεγάλος! Ο Σόλων ο Αθηναίος.

Σοφός. Στους εφτά σοφούς. ¶λλο σοφός, άλλο φιλόσοφος στους αρχαίους έλληνες. Ένας μεγάλος ποιητής, ελεγοποιός και προπαντός ένας μεγάλος νομοθέτης. Ο Σόλων. Έφτιαξε τη δημοκρατία. Ένα πολίτευμα που το κυνηγάνε δυόμισι χιλιετίες οι άνθρωποι σαν τη «ράρα άβις», σαν το σπάνιο πτηνό, και δεν μπορούν να το πιάσουν. Αυτό το τέλειο πολίτευμα, που εφαρμόστηκε για δυόμισι μόνο γενεές στην αρχαία Αθήνα, μαζί με τον Κλεισθένη βέβαια… Λοιπόν...

Αυτός, λέει ο Ηρόδοτος, είχε πάει κάτω εκεί … αυτοί ξέρετε ταξιδεύανε Ανατολή, Αίγυπτο κτλ Είχε πάει εδώ στη Λυδία, στις Σάρδεις, και συναντήθηκε… η γνωστή ιστορία με τον Κροίσο. Ο βασιλιάς Κροίσος, κροίσος, σύμβολο του πλούτου. Του ΅δειξε λοιπόν τα μεγαλεία του.

Κοίτα του λέει τα κάστρα μου, κοίτα το στρατό μου, κοίτα τα καράβια μου, κοίτα τους κήπους μου. Κοίτα το λαό μου, την οργάνωση, την πόλη μου. Κοίτα τα διαμάντια μου, τις αποθήκες, κοίτα τις γυναίκες μου με τα σηρικά περιζώματα, τα μετάξια και τις πορφύρες. Ξέρεις κάναν άνθρωπο πιο ευτυχισμένο από μένα;

- Ξέρω, βασιλιά, του λέει ο Σόλων. Και αναφέρει… γνωστή ιστορία.
- Ποιον;
- Αυτόν…
- Τι ήταν αυτός;

Ε, ένας απλός άνθρωπος ήταν, λέει, στην Αθήνα. Γέννησε ωραία παιδιά, τα μεγάλωσε. Ζούσε μέσα σε τιμή και υπόληψη. Έγινε κι ένας πόλεμος, λέει, στη χώρα του. Οι Μεγαρείς κήρυξαν… και πήγε στην πρώτη γραμμή… Όπως ο Μαβίλης μας, εξήντα χρονών, Γαριβάλδης εθελοντής στο Δρίσκο, και έπεσε, σκοτώθηκε και του φτιάξαν και ένα ηρώο και ζει μέσα στην υπόληψη… η μνήμη του κτλ.

- Α, τότε είμαι δεύτερος, λέει.
- Α, όχι. Δεν είσαι δεύτερος. Είναι κι άλλος.
- Ποιος;
- Ο τάδε…
- Τι έκανε αυτός;
- Αυτό…

Τον κοίταξε. Περίεργα.

- Ε, τότε είμαι τρίτος.
- Δεν είσαι τρίτος. Ξέρω κι άλλον.
- Ποιον;
- Αυτόν…

Μα τώρα, λέει, ζεύτηκε το άρμα σαν τα βόδια και θα μου πεις ότι ήταν πιο ευτυχισμένος… ¶ντε πάαινε από δω. Πάαινε από δω, του λέει, ανόητε άνθρωπε, που σε λένε και σοφό.

Εκείνη λοιπόν τη στιγμή απάντησε ο Σόλων και λέει:

- Βασιλιά, μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Στάσου να ιδώ το τέλος σου, να ιδώ πώς θα πεθάνεις, κι από κείνη τη στιγμή θα κρίνω και τη ζωή σου και θα σου πω αν ήσουν ευτυχισμένος ή όχι.

Και βέβαια ξέρουμε πώς πέθανε ο Κροίσος. Όταν τον αιχμαλώτισε ο Κύρος με τους Μήδους και τον έβαλε πάνω στη φωτιά και φούντωσε η φωτιά σαράντα πήχες, ψήλωσε και άρχισε και φώναζε:

- Σόλων, Σόλων!

- Τι βατταρίζει, λέει, ο βάρβαρος, κατεβάστε τον.

Τότε τον θυμήθηκε τον Σόλωνα.

ΜΆ αυτή την έννοια λέμε ότι «Φιλοσοφία εστί μελέτη θανάτου» κατά την έννοια ότι προβληματιζόμαστε συνεχώς, έχουμε μπροστά μας μέσα από το καλειδοσκόπιο του θανάτου, βλέπουμε τη ζωή μας για να την κάνουμε πιο σωστή.


Η δημοκρατία. Το τέλειο πολίτευμα.

Μα δε μιλάμε για την καρικατούρα που σήμερα έχουν το θράσος να αποκαλούν με το ίδιο όνομα.

Μια καρικατούρα που βασίστηκε στην παραλλαγή του Περικλή, κι όχι στη γνήσια μορφή που δημιούργησε ο Σόλωνας.

Περισσότερα για το θέμα αυτό μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο του Δημήτρη Λιαντίνη: ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Σελ. 159, κεφάλαιο ΣΟΛΩΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΚΛΕΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εξίσου σημαντική η αναφορά του στο θέμα της παραχαραγμένης δημοκρατίας της εποχής μας υπάρχει στο κύκνειο άσμα του Λιαντίνη, τη Γκέμμα (σελ 209 - 213):

Έφηβος γέρων εβδομήντα τέσσερω χρονώ ο Φρόυντ μπήκε στον πειρασμό να επιχειρήσει μια κριτική του πολιτισμού της Αμέρικας. Τελικά απέφυγε να το κάμει. Για να μη δώσει την εντύπωση ότι στην κριτική του μεταχειρίζεται αμερικάνικες μεθόδους. Ich will nicht den Eindruck hervorrufen, είπε, als wollte ich mich selbst amerikanischer Methoden bedienen. Όχι δηλαδή δικαστής και εισαγγελέας, αλλά ούτε μάρτυρας και ακροατής σε τέτοιο δικαστήριο.

Τι θά 'γραφε άραγε στη λαγαρή του γλώσσα, και με το σταράτο χαρακτήρα της γραφής του; Χωρίς τη "λειτουργία του ονείρου" του, θα δοκιμάσω να ονειρευτώ την προβληματική του.

Η Αμερική σήμερα, με τη μπακιρένια λάμψη του βίου και του πολιτισμού της, είναι η Ρώμη της εποχής του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου.

Ο πρόεδρος της Αμέρικας σήμερα, ο πλανητάρχης όπως τον λένε μετά την περεστρόικα των μπολσεβίκων, είναι ο καίσαρας στην ίδια εποχή της Ρώμης. Μια εποχή, δηλαδή, που το κύριο γνώρισμά της ήτανε η άκρα ακράτεια ούρων και κοπράνων.

Οι αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες σήμερα, που στο φανερό δορυφορούν την Αμέρικα αλλά στο κρυφό φιλούν το χέρι που δεν ημπορούν να δαγκάσουν, είναι οι πιο ζωτικές επαρχίες της Ρώμης στην εποχή του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου, που συνουσιαζότανε μέσα στα ιερά των ναών με τη μάνα του. Τη "γριά Ιοκάστη", όπως την εγιουχάιζε στο Κολοσσαίο η πλέμπα της Ρώμης. Ήγουν:

Γερμανία επαρχία Μακεδονίας, Ρωσία επαρχία Ακουϊτάνιας, Ιαπωνία επαρχία Αφρικής, Βρεττανία επαρχία Σικελίας και Κρήτης, Ιταλία επαρχία Κοίλης Συρίας και Παλαιστίνης, Γαλλία επαρχία Ασίας, Ολλανδία επαρχία Αιγύπτου, Σουηδία επαρχία Αχαΐας και διάταζε ανάλογα, όσο να βρεις όλους τους παράλληλους βίους των σημαντικών εθνών του ΟΗΕ με τις είκοσι πέντε συγκλητικές και αυτοκρατορικές επαρχίες της Ρώμης.

Και η πόλη Σινσιννάτη της Αμέρικας φέρνει το όνομα του αστραφτερού Κιγκινάτου. Στέμμα χωρίς κεφάλι.

Και οι πόλεις Ίτακα και ¶θενς της Αμέρικα σήμερα φέρνουν το όνομα της Ιθάκης και των Αθηνών της παλαιάς Ελλάδας. Κιονόκρανα στο φωταγωγό της πολυκατοικίας.

Για τους πληθυσμούς και τα σχολειά της Αμέρικας σήμερα η πολιτική ιστορία του ανθρώπου αρχίζει με το Τζέφερσον. Και η ιστορία της φιλοσοφίας ξεκινά με το Τζων Λοκ. Μα ποιες μωρές παρθένες είπανε ότι τα δέντρα χρειάζονται τις ρίζες, και θεμέλια τα σπίτια;

Στα 1992 η Αμέρικα γιόρτασε με επισημότητα τα δυόμισυ χιλιάδες χρόνια της δημοκρατίας του ανθρώπινου γένους, με την ήρεμη συνείδηση ότι μόνη αυτή είναι ο απαραχάρακτος συνεχιστής του νου και των έργων του Σόλωνα και του Κλεισθένη.

Αλλά σε ποιες "κύρβεις" του δήμου της Αθήνας, και σε ποιες ελεγείες του Σόλωνα διαβάσανε οι αμερικανοί ότι δημοκρατία σημαίνει να πίνεις μαζί με τα βαμπύρ το αίμα των λαών της γης, και από πάνω να υποχρεώνεις τα σκελετωμένα έθνη να σου λένε και "σπολάτη";


Σήμερα οι κακές γλώσσες της στατιστικής μας λένε ότι τα απορρίμματα της Αμέρικας θα φτάνανε να θρέψουν ολόκληρη την πειναλέα Αφρική. Ότι ένας μέσος αστός της Αμέρικας σπαταλάει αγαθά ζωής, που αν ζούσε στην εποχή του Σόλωνα θα χρειάζουνταν πεντακόσιοι δέκα δούλοι να δουλεύουνε από ήλιο σε ήλιο για να τα παραγάγουν. Ότι ο κάθε αμερικανός εξοδεύει ενέργεια για τετρακόσιους ινδούς.

Όλα ετούτα θα ήσαν κατανοητά, και έγκριτα ίσως, εάν δεν υπήρχε εκείνο το αμείλικτο άρθρο στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, που ορίζει ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη είναι ίσοι, και δικαιούνται τα ίδια δικαιώματα. Και εάν οι αμερικανοί δεν έπαιζαν το ρόλο του κοινωνικού παιδονόμου για την τήρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τα κράτη της Οικουμένης.

Κάθε μέρα κόβεται ένα μικρό δάσος από δέντρα και τυπώνουνται τα φύλλα των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Για να διαβάζουν οι εναλφάβητοι αμερικανοί τι; Κίτρινη πληροφόρηση, ανία του καθημερινού, προπαγάνδα, διαφήμιση, αποκριάτικο μασκαραλίκι της αλήθειας. Και γνώση του τύπου: οι φιλισταίοι της Παλαιάς Διαθήκης ήσαν έλληνες, και ο ¶ι - Γιάννης ο Νηστικός φιλόσοφος.

Στα πανεπιστήμια της Αμέρικας σήμερα εκείνοι που κατά πλειονότητα σπουδάζουν κλασικές επιστήμες είναι οι επιρρεπείς στον ουρανισμό και στην ομοφυλοφιλία. Γιατί στην κλασική Ελλάδα, έτσι λένε και έτσι μαθαίνουν αυτά τα ξουράφια στην έρευνα του Θουκυδίδη και του Αισχύλου, η κύρια επίδοση και η κύρια καλλιέργεια ήταν το πνεύμα των κιναίδων και των αρσενοκοιτών.

Στα γραφεία κηδειών της Αμέρικας σήμερα κάποιοι "υψηλοί" πελάτες πληρώνουν μυθικά ποσά για να ενοικιάσουν, εν κρυφώ και παραβύστω, ωραία κορίτσια στο φέρετρο προκειμένου να ικανοποιήσουν τις νεκροφιλικές τους διαστροφές. Περίλυποι οι νεκροθάφτες φορούν τα λευκά τους χειρόκτια και εξηγούν στις πενθούσες οικογένειες ότι η άτυχη νέα τους φυλάγεται ακόμη στο ψυγείο σε λίστα αναμονής ενταφιασμού.

Και μία ντιρεκτίβα των κέντρων απόφασης στην Αμέρικα σήμερα, που φροντίζουν μαζί με τις ακτίνες του Αγάλματος της Ελευθερίας να σκορπίζεται στις πέντε ηπείρους και στους πέντε ωκεανούς, ορίζει ότι όλα τα έθνη της γης βαραίνουν το ίδιο βάρος στη ζυγαριά των αξιών και της ποιότητας, ανεξάρτητα από την ιστορική κληρονομιά και την πνευματική παράδοση που συνοδεύει το καθένα.

Ελλάδα του Ομήρου και Ουγκάντα του χθες, για παράδειγμα 1 - 1. Γαλλία του Ρουσσώ και του Ροβεσπιέρου και Φιννοτουρκομογγόλοι 2 - 2. Ρωσία του θωρηκτού Ποτέμκιν και φαλαινοθηρικά της Αλάσκας 3 - 3. Ιαπωνία Αμέρικα; Περλ Χάρμπορ και Ναγκασάκι. Ποιος Αρμαγεδώνας προόδου ισοπέδωσε στην τοπογραφία της ιστορίας όρη και λόφους, Νείλους και ρύακες, Νεκρά θάλασσα και Έρημη Χώρα;

Ο πολιτισμός της Αμέρικας σήμερα διαπλάθει μαζικούς αριθμούς ανθρώπων απανταχού του πλανήτη με "δείκτη ύπαρξης" τόσο βλαμμένο και τόσο βλαπτικό για το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων, που αναγκάζεσαι να παραδεχθείς ότι τέτοιοι άνθρωποι σαν κοινωνικές μονάδες υπολείπουνται συντριπτικά σε σύγκριση με τα αθώα μικρά ζώα. Αιτία που αρκεί να ερμηνέψει το παράλογο φαινόμενο της εποχής, ν' αγαπούν πολλοί ένα σκύλο ή μια οικόσιτη μαϊμού περισσότερο από τους ανθρώπους.

Η Αμέρικα σήμερα στην ιστορία του ανθρώπου καταγράφει μία επιδημία λέπρας απάνου στο δέρμα της γης. Η αρρώστια της είναι η ψυχολογική αθλιότητα των μαζών, όπως την ονόμασε ο Φρόυντ. Das psychologische Elend der Massen.

Τέτοια βαριά πανούκλα κανείς δεν ημπορεί να προβλέψει, πώς θα τελειώσει. Όσο σοφός και νά 'ναι. Και όσο και να ταράζει την ακοή του η βουή των πλησιαζόντων γεγονότων, που είπε ο Απολλώνιος Τυανέας και ο Καβάφης. Ο πρώτος στον καιρό του Πλούταρχου, και ο δεύτερος στον καιρό του Νίτσε. Των δύο σπουδαίων ανδρών, που κήρυξαν το θάνατο του θεού στην ιστορία.

Τη χιλιόχρονη και παντοδύναμη Ρώμη του Βαλεριανού και του Ηλιογάβαλου την ξεθεμέλιωσαν τέσσερες άνθρωποι. Ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος, η Μαρία. ¶οπλοι όλοι, και ανίδεοι για το πού τράβαγαν την ιστορία. Μαζί με τη Ρώμη όμως καταποντίστηκε και ολόκληρη η Αρχαιότητα. Η Antike.

Τι θα καταποντίσει την τραγική στην άτη και στην τύφλα της Αμέρικα σήμερα με τις πλούσιες επαρχίες δορυφόρους της, συνεργούς στο παγκόσμιο έγκλημα; Θρησκευτικό, οικολογικό, πυρηνικό, σάψη οκνηρίας και αποζώωσης, η αδικία τους που σωρεύεται γενεές τώρα στους αδύνατους, η ηλεκτρονική ασυδοσία, aids, δρόγες; Ή;

Όποιο και νά 'ναι το εργαλείο μετριέται έλασσον. Γιατί το μείζον είναι ότι μαζί με την Αμέρικα θα καταβουλιάξει ολόκληρος ο πολιτισμός του πλανήτη.

Ο καλός θεός όταν βρέχει, βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Και ο αγνός κεραυνός με τον οίακα όταν χτυπά, χτυπά αδιάκριτα κυπαρίσσια, στάνες, και βοσκούς. Και τον τάφο του Μαβίλη στο Δρίσκο.

Πάνου από τις πολιτείες μας έρχεται ο θάνατος μ' ένα δρεπάνι πελώριο και κοφτερό, ίδια η μήνη του φεγγαριού. Μ' εκείνην την άρπην καρχαρόδοντα του Ησίοδου. Που έκοψε τα γεννητικά μόρια του θεού Ουρανού. Τα αίματα που στάξανε στη γης, εγέννησαν τις Ερινύες.

Δημήτρης Λιαντίνης, Γκέμμα, σελ. 209 - 213

Όσο για την άλλη δημοκρατία, την αυθεντική, τη δημοκρατία δηλαδή που εγκαθίδρυσε ο Σόλων ο Αθηναίος, ο Λιαντίνης γράφει στα Ελληνικά του (σελ 167):

Μ΄ ένα λόγο, η δημοκρατία του Σόλωνα είναι το πιο τίμιο πολίτευμα που δημιούργησε ο άνθρωπος, γιατί ο κάθε πολίτης της Αθήνας έταξε στην πρώτη γραμμή τη σχέση του με τον εαυτό του σα μερίδιο της φύσης (μοίρα το λέγανε τότε), και σε δεύτερη γραμμή τη σχέση του με τους συμπολίτες σα συμβίωση και αφορμή σύγκρισης.

Με ενδιαφέρει λιγότερο, δηλαδή, αν ο τάδε πολίτης είναι πιο ακουστός από μένα, απ' όσο μ' ενδιαφέρει να με κοιτάξει ευφρόσυνα ένα κορίτσι μέσα στους μπαχτσέδες, ή να κοιτάξω λυπημένα ένα άστρο που βασιλεύει και να συλλογιστώ ότι έτσι ταχιά θα βασιλέψω κι εγώ.

Αυτή η φρόνιμη ιεράρχηση να προτάξεις τον εαυτό σου σαν ερώτημα υπαρκτικό, και ύστερα να ρωτήσεις τη σχέση σου με τους άλλους, έκαμε τον αθηναίο πολίτη τέλεια αντικειμενικό.

Τόσο αντικειμενικά βλέπει η λεμονιά το χειμώνα που την παγώνει, βλέπει η νύφη την ημέρα που στεφανώνεται, και τα σύκα τους συκολόγους που τα τσιμπολογούν.

Σκεφτείτε λίγο τον Αριστείδη, τον πολίτη της δημοκρατίας του Σόλωνα, τη στιγμή που γράφει το όνομά του στο όστρακο, ψηφίζοντας για τον άγνωστο αγράμματο συμπολίτη του. Χαράζει στο κεραμίδι τη λέξη "να εξοριστεί" με την ίδια προσοχή ή αδιαφορία που θα 'γραφε τη φράση: "ο Δίας έχει θρονί του τον Όλυμπο", ή "τα σκατά του παιδιού είναι από θεού κι εκείνα".

Σκεφθτείτε για λίγο τον Αισχύλο, τον πολίτη της δημοκρατίας του Σόλωνα. Πώς έγραφε τις τραγωδίες του αδρασκελώντας την πεδιάδα του Μαραθώνα, ή ορτσάροντας στο στενό της Σαλαμίνας!

Στην εποχή του Σόλωνα ο κάθε πολίτης της Αθήνας ήταν σα να 'τανε ο μόνος άνθρωπος κάτω από τον ήλιο.

Να αναθρέψουμε τα παιδιά μας με τη φιλοσοφία και την ψυχολογία εκείνης της εποχής είναι σα να μοιράζουμε στο καθένα ολόκληρο το Αιγαίο πέλαγος.

Έχω την ιδέα πως η ακίνητη πέτρα που πάνω της ακουμπάει η δημοκρατία του Σόλωνα είναι η έννοια της Δίκης.

Τι είναι η στέρνα του νερού για το περιβόλι; Και ο επιούσιος άρτος στο τραπέζι του δίκαιου; Και το δόρυ του Αλέξανδρου στη μάχη; Τι είναι το αστραφτερό μάτι του γαμπρού για τον υμέναιο;

Όλα αυτά είναι θεμελιώδη και κυρίαρχα, που πρωτολογούν και ορίζουν. Το ίδιο είναι και η ιδέα της Δίκης για τη δημοκρατία του Σόλωνα.

Και πάρα πέρα η Δίκη είναι που έδωκε στη δημοκρατία του Σόλωνα το χρίσμα να γίνει το αρχέτυπο των πολιτευμάτων μέσα στο ξετύλιγμα της πολιτικής περιπέτειας του ανθρώπου.

Εάν οι διανοητές και οι επιστήμονες που γράψανε τα περισπούδαστα έργα για την ηθική και την πολιτική, από την Πολιτεία του Πλάτωνα ως την Ηθική του Σπινόζα και το Κεφάλαιο του Μαρξ, είχαν αγνοήσει το πλήθος των στοιχείων που ερεύνησαν, και δούλευαν μόνο την ιδέα της Δίκης, θα μας είχαν δώσει πολύ πιο φιλάνθρωπο, αδρό, και τελεσφόρο έργο για τη δίκαιη πολιτική μας συγκατοίκηση.

Γιατί όλα τα άλλα πολιτικά, σημαίνοντα σε σύγκριση με την ιδέα της Δίκης επουσιώνονται, ξεθωριάζουν, απομαγνητίζουνται, δευτεραγωνιστούν.

Η Δίκη, παρότι απεριχώρητη έννοια, είναι απλή. Όπως συμβαίνει με όλα τα θεμελιώδη του κόσμου.

Δίκη θα ειπεί να συμπεριφέρεται μετρημένα ο άνθρωπος στη σχέση του με τον εαυτό του, στη σχέση του με το συνάνθρωπο, και στη σχέση του με τα φαινόμενα και τις δράσεις του κόσμου. Η πράξη του να τον υψώνει σταθερά στο επίπεδο της φυσικής αληθινότητας.

Δίκη θα ειπεί να μη χαρίζεσαι ποτέ στον εαυτό σου μπροστά στο άδικο, στο ψέμα, στην αδυναμία, σ' αυτό που το νομίζεις συφέρο σου. Και όλες σου τις επιθυμίες να τις αφήνεις να ευδοκιμήσουν και να αυξηθούν στο μπόι σου. Ούτε χιλιοστό περισσότερο.

Αν είναι να μάθουμε τα παιδιά μας αυτή τη Δίκη, τότε χαλάλι να κλείσουμε τα σχολειά. Να καταργήσουμε τα μαθήματα. Να κόψουμε τη γλώσσα στις μάνες, στους σοφούς, και στους δασκάλους. Που όλο μας ορμηνεύουν και όλο μας κανοναρχούν. Και να πιαστούμε να φυτέψουμε το δέντρο της στις απλωσιές της γης. Παντού.

Στην εποχή του Σόλωνα το λουλούδι που έδωκε στην πόλη του αυτό το φυτό ήταν ένας τύπος ζωής δύσκολης, περήφανης, τρισεύγενης, και τραγικής. Η τραγωδία στο θέατρο γεννήθηκε στην Αθήνα επί Σόλωνος.

Και αντίστοιχα ο καρπός που έδωκε αυτό το φυτό, ο νόστιμος και ο στυλωτικός καρπός, ήταν η επόμενη μέρα της μάχης στο Μαραθώνα στη Σαλαμίνα στις Πλαταιές. Τότε που η νίκη και η ιαχή της ζωής ανέβασαν τον άνθρωπο και την πόλη του στην κορυφή της φύσης. Τι θρίαμβος!

Και ακόμη αυτό. Επειδή η δυνατότητα του εχθρού μας γίνεται ο άριστος συνήγορος της αξίας μας, είναι χρήσιμο να θυμίσω πως στη μακριά μέρα της δημοκρατίας του Σόλωνα εκράτησε η τυραννίδα των Πεισιστρατιδών. Από τις δέκα το πρωί ως τις πέντε το απόγευμα την Αθήνα την κυβέρνησαν οι ηγεμόνες.

Ωστόσο αυτή η τυραννίδα, ετούτος ο χολεριασμένος γεωργιανός χωροφύλακας που είπε κάποτε για το Στάλιν ο Λένιν, είναι η μαρτυρία και το δοκίμιο του θριάμβου της δημοκρατίας του Σόλωνα. Γιατί δεν κατάφερε να τη ζημιώσει. Δεν την επήρωσε σε χέρι, ή πόδι, ή μάτι.

Αντίθετα, η σκουριά του δεσποτισμού των Πεισιστρατιδών έδειξε άπεφθο το χρυσό της δημοκρατίας του Σόλωνα.


Δείγμα φανερό της δύναμης και της ευρωστίας της λαβαίνω τα μοτίβα του έρωτα και του θανάτου. Τις δύο κραταιές στιγμές που ορίζουν τη φύση και την πορεία του σύμπαντος.

Για το πρώτο μαρτυρεί ο ψυχικός δεσμός του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα. Όπως παλαιά του Πάτροκλου και του Αχιλλέα. Αυτός ο ελληνικός έρωτας τους έσπρωξε να σκοτώσουν τον τύραννο Ίππαρχο. Από τότε ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων έλαβαν το χαρακτήρα του τυραννοκτόνου, και καταστάθηκαν το Παλλάδιο της αντίστασης ενάντια σε κάθε πολιτική βία.

Για το δεύτερο μαρτυρεί το επιτύμβιο της Αρχεδίκης. Ο σεμνός θάνατος δικαίωσε τη σεμνή ζωή, και ο έπαινος αποτέθηκε σεμνά στη γραμμένη ταφόπετρα.

Η Αρχεδίκη είναι μια άλλη Καλλιπάτειρα που δε βρήκε το Μαβίλη της. Ήταν γυναίκα και κόρη, και μάνα, και αδερφή τυράννων. Έζησε όμως και μεγάλωσε μέσα στο ρωμαλέο κλίμα της δημοκρατίας του Σόλωνα. Λόγος που ήταν ικανός να της παρασταθεί να κρατηθεί στην περιωπή του μέτριου και του ενάρετου βίου. Η επιγραφή που χάραξαν στον τάφο της, στη Λάμψακο, είναι μια δωριστί αρμονία. Είναι ο ίδιος μουσικός τρόπος που βρίσκουμε στα επιτύμβια του τραγικού ποιητή Αισχύλου, και του τραγικού μάντη Μεγιστία:

Ετούτος ο τάφος την Αρχεδίκη σκεπάζει, την κόρη
του Ιππία, άριστου τον καιρό του στους έλληνες.
Είχε πατέρα, αδέρφια, γιους, άντρα τυράννους,
μα δεν ξιπάστηκε ο νους της από την άτσαλη ύβρη.

Που στη δημοκρατία του Σόλωνα η άτσαλη ύβρη ήταν το αντίθετο της σεμνής Δίκης. Όπως αλίμονο! και στο δικό μας υβριστικό καιρό, και σε κάθε καιρό.

Καταλαβαίνετε τι κληρονομιά μας άφησε αυτός ο Λιαντίνης; Τι μας δίδαξε; Γιατί οι μαθητές του δεν μπορούμε να ανήκουμε σε κόμματα; Κι ας ασχολούμαστε με την πολιτική την κάθε μας στιγμή. Γιατί πάνω απ' όλα είμαστε Έλληνες. Και κουβαλάμε των αρχαίων παππούδων τα ακριβά δώρα. Όπως δεν τα κουβαλάει δυστυχώς κανένα κόμμα της πολιτικής σκηνής του τόπου. Ούτε τα αγράμματα "εγέρθητω" ούτε και η εγγράμματη και δεινή κάτοχος της Ελληνικής, κ. Λιάνα Κανέλλη... Στη δημοκρατία όμως έχουν όλοι έλλειμμα.

Για λίγο, στις προηγούμενες εκλογές, πιστέψαμε πως τη διαφορά θα την κάνει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Φευ. Πολύ γρήγορα καβάλησαν καλάμι και άρχισαν να διαπράττουν τη μία ύβρη μετά την άλλη. Χαρακτηριστική και αποφασιστική εκείνη με το Γεράσιμο Αρσένη. Που για εκλογικίστικους λόγους τον πρότειναν για υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Παραγράφοντας τους χιλιάδες μαθητές επί Αρσένη και τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς. Πώς είναι δυνατόν εμείς μετά απ' αυτό να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ;

Ύβρις και η στάση της υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ, της κ. Δούρου, στην εκπομπή του Παπαδάκη. Την ώρα που διατείνεται για τους Χρυσαυγίτες πως θα πάνε την Ελλάδα 500 χρόνια πίσω. Ύβρις και η δημόσια επίθεσή της στον υπόδικο Κασιδιάρη. Κάθε κατηγορούμενος έχει το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι να δικαστεί. Και κάθε νοήμων άνθρωπος ξέρει γιατί δεν πρέπει να ψηφίσει Χρυσή Αυγή. Δε χρειαζόταν αυτή η φραστική επίθεση που ολοφάνερα αποσκοπούσε να κατηγορήσει τον αντίπαλο για να φανεί η ίδια και το κόμμα της σε καλύτερη θέση. Διαβάστε τι λέει ο Λιαντίνης για τη δημοκρατία του Σόλωνα. Τότε που ο κάθε πολίτης δε νοιαζόταν να συγκρίνει τον εαυτό του με τους συμπολίτες του παρά να βελτιώσει τον εαυτό του...

Ύβρις για τον ίδιο λόγο και η στάση της Κανέλλη στην ίδια εκπομπή. Αποκαλεί φασισταριό τον Κασιδιάρη. Και βλέποντάς τον να καταβρέχει τη Δούρου, του ορμάει με την εφημερίδα να τον εκδιώξει από το πλατό... Αυτόματα γίνεται θύτης η ίδια. Τι κρίμα... κρίμα κυρίως για την παιδεία της...

Για τον Κασιδιάρη και τους ομοίους του δεν έχει νόημα να μιλήσω. Ούτε να τον αποκαλέσω φασίστα. Υπάρχει άραγε λόγος να κατονομάζεις τον ουρανό ουρανό; Μόνο στους αόμματους. Μα αυτοί, όσα και να τους πεις για τον ουρανό, ουρανό δεν πρόκειται να δουν. Σε ποιον λοιπόν και γιατί να αποκαλέσω φασίστα τον φασίστα; Για να κομίσω γλαύκας εις Αθήνας;

Η απόλυτη θλίψη για το κατάντημα της πολιτικής μας και των πολιτικών μας.

Και θεωρώ πράξη τιμής και αξιοπρέπειας στη δική τους δημοκρατία να μην ψηφίσω με το κριτήριο της χαμένης ψήφου. Δε με νοιάζει τι θα ψηφίσετε όλοι οι άλλοι. Δε με νοιάζει να ψηφίσω κόμμα που μπαίνει στη βουλή. Δε με νοιάζει να αναδείξω με την ψήφο μου νέους βολευτές.

Μόνο να ψηφίσω ανθρώπους που εκτιμώ. Ακόμη κι αν δε με εκφράζει απόλυτα το πρόγραμμά τους.

Εγώ αυτή τη φορά ψηφίζω ανθρώπους. Όχι κόμμα.

Και δε θα διαπράξω την ύβρι να σας πω τι να ψηφίσετε εσείς. Δε θα ήταν δημοκρατικό.

Για μένα λοιπόν και μόνο μιλάω. Και έντιμα και υπεύθυνα αναφέρω ποιους θα προτιμήσω και ποιους όχι. Με ψήφο συνειδητή και τεκμηριωμένη.

Εσείς; Να πράξετε κατά συνείδηση...


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5282
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης