Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 9:44 am

Κατ' αρχάς οφείλω να ευχαριστήσω πολλούς ανθρώπους που τις τελευταίες μέρες ο καθένας με τον τρόπο του με βοήθησαν να αφήσω στην άκρη τις μαύρες πλερέζες και να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, γονείς των μαθητών μου, ακόμη και μαθητούδια μου και βεβαίως προϊσταμένους που έδειξαν ανθρώπινη ευαισθησία και άλλο τόσο γιατρούς που είδαν την αληθινή διάσταση του προβλήματος και μου συνέστησαν το κατάλληλο γιατρικό. Θα αναφέρω μάλιστα και ονομαστικά την παθολόγο την κ. Τασσοπούλου, από το Κέντρο Υγείας Ηγουμενίτσας. Βάλσαμο ο λόγος της και ήδη τον έχω θέσει σε εφαρμογή. Και φυσικά και το αδερφάκι μου που κατέφθασε από Αθήνα για να μου συμπαρασταθεί. Ναι, το καλύτερο γιατρικό είναι η αγάπη. Ό,τι και να περνάμε. Είναι η ανθρωπιά. Είναι στη δύσκολη ώρα του άλλου να βρούμε τον τρόπο να του σταθούμε και να του δώσουμε να καταλάβει πως δεν είναι μόνος.

Για όλους αυτούς λοιπόν που στενοχωρήθηκαν όταν είδαν πως απουσιάζω από την εργασία μου και έσπευσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου χρωστούσα να βρω τον τρόπο να ξανασταθώ στα πόδια μου.

Έτσι πήρα τα όρη και τα βουνά και τις παραλίες και άσε το μνημόνιο να σκούζει για οικονομία! Από το να τα δίνεις στους γιατρούς καλύτερα να τα δίνεις στις ταβέρνες... (αν υπήρχε και κανένα θεατράκι, κανένα σινεμαδάκι έστω, θα το προτιμούσα, αλλά ας πρόσεχα που άφησα την Αθήνα για τις χάρες της επαρχίας, τρομάρα μου... )

Να λοιπόν πώς βρέθηκα προχτές στα Σύβοτα, χτες στο Μέτσοβο και σήμερα στη Σαγιάδα. Αντιδρώντας στο ηλίθιο πιεσόμετρο που δεν έλεγε να πέσει εδώ και δυο μήνες κι ας έκανα εγώ κούρα ανάπαυσης και ύπνου. Κι ας είχα κόψει τον καφέ και το αλάτι. Κι ας έπαιρνα πού και πού και κανένα cibadrex (έστω και χωρίς συνταγή γιατρού).


Σήμερα το πρόγραμμα είχε Σαγιάδα. Ψαράκι και σαλάτα. Και δίπλα στη θάλασσα.


Κουτσομουρίτσα. Τι άλλο; Μπορεί εκπαιδευτικός να φάει τσιπούρες και σαργούς; Μια χαρά είναι για το δικό μας κουτσουρεμένο βαλάντιο και οι κουτσομούρες.


* Η ΧΤΕΣΙΝΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΤΣΟΒΟ

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 10:06 am


Η συνέχεια του γεύματος και η εξέλιξή του σε γεύμα ... εργασίας. Προετοιμασία της Ιστορίας για τη Δευτέρα... "Άλωση της Πόλης". Παραμονή της 29ης Μαΐου που φέτος μάλιστα πέφτει και Τρίτη. Ώχου μάνα μου! Και μετά λέμε κι εμείς πως έχουμε βασανάκια. Και τι να πει κανείς για την αποφράδα αυτή ημέρα; Που όσοι αιώνες και να περάσουν θα αποτελεί την πιο μαύρη "μέρα" του ελληνισμού;

Μπαίνω που λες πέρυσι 29 του Μάη στην τάξη. Και τους μίλησα για την άλωση. Να ξέρουν και να μην ξεχνούν τι έγινε τέτοια μέρα. Είπα και τη φράση "αποφράδα ημέρα". Και δυο μέρες μετά βλέπω στο φόρουμ της τάξης ετούτο:

http://faros.fforumfree.com/t246-topic


Έχει πολλές πίκρες το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Έχει απογοητεύσεις, έχει και μαύρες στιγμές. Μα ευτυχώς έχει και το ξεπλήρωμα σε ισόποσες δόσεις χαράς. Να γεμίζουν οι μπαταρίες και να βρίσκουν την ισορροπία τους...

Ναι, άδικο θα ήταν να είχε μόνο χαρές. Και θα ακυρώναμε και τον ποιητή. Που έκρινε ότι πρέπει να κλάψεις πολύ μέχρι να κάνεις τον κόσμο να γελάσει...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 10:43 am


Ναι, αυτά θα μου λείψουν μόλις γυρίσω στην Αθήνα. Όχι μόνο να βλέπεις θάλασσα την ώρα που διαβάζεις, την ώρα που γράφεις... μα να είναι κυριολεκτικά η προέκταση του βιβλίου και του χαρτιού.

Μπορείς όμως να τα έχεις όλα; Μην είμαστε πλεονέκτες.

Εξάλλου - κακά τα ψέματα - όσο και αν είναι πατρίδα η Θεσπρωτία ο καθένας μας έχει και μια άλλη πατρίδα. Τον τόπο που γεννήθηκε και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Και η Αθήνα, με τα χίλια της προβλήματα, είναι για μένα αυτό που Εγγλέζοι λένε home. Εδώ, δεύτερο χρόνο της διαμονής μου, συνεχίζει να είναι ένα "ξένο σπίτι". Δεν είναι το γιατάκι μου. Κι όσο περίεργο και αν ακούγεται, εδώ, δυο χρόνια μετά, είμαι ξένη και ξένη θα μείνω.

Θυμάμαι που λες τρία παιδόπουλα, δεκαοχτάχρονα. Εποχή 1985. Εδώ, στην Ηγουμενίτσα. Μια βαφτιστήρα της μάνας μου και δυο φιλαράκια της από το σχολείο. Είχαν έρθει λίγες μέρες πριν από τη Γερμανία. Τον τόπο που μεγάλωσαν ή και γεννήθηκαν ίσως. Για να σπουδάσουν στην ... πατρίδα!

Είναι βράδυ και έχουμε πάει σε κάποιο ξενυχτάδικο κοντά στη θάλασσα. Σε κάποια στιγμή τους έχασα. Βγαίνω έξω, τους βρίσκω δίπλα στη θάλασσα να κλαίνε με αναφιλητά.

- Βρε παιδιά, αμάν. Τι έγινε;

Κι ακούω τότε έκπληκτη το μεγάλο τους καημό. Πως και στη Γερμανία τόσα χρόνια ξένους τους έλεγαν κι εδώ, στην πατρίδα, ξένοι πάλι νιώθουν.

Τότε δεν ήμουν σε θέση να το νιώσω σε βάθος το παράπονό τους. Τώρα, αυτά τα δύο χρόνια, είναι πολλές οι φορές που τους θυμήθηκα. Να είσαι στον τόπο σου και να πνίγεσαι από το αίσθημα του δεν ανήκω εδώ. Κι ας ήταν επιλογή σου. Ας άφησες την Αθήνα απόλυτα συνειδητά και με αγιάτρευτο πείσμα σε όσους ήθελαν να σε μεταπείσουν.

Κι όχι πως δε γνώρισα και φίλους, υπέροχους φίλους, στη Θεσπρωτία. Μα είναι ξένοι κι αυτοί. Μεταφορικά και κυριολεκτικά ορισμένοι.

Να, κάτι τέτοια μου έλεγε προχτές η γιατρίνα. Να είναι καλά. Πως άδικα χαλιέμαι να ενταχθώ σε μια κοινωνία που δεν έχω κοινές αναφορές, σημεία κοινά και ταύτισης. Μαύρο πρόβατο. Ας το πάρω απόφαση.

Και το κακό είναι πως δεν προβλέπεται και τμήμα ένταξης για ανθρώπους της δικής μου ηλικίας και περίπτωσης. Είναι όμως πολύτιμο σχολειό η εμπειρία. Να νιώθεις μαύρο πρόβατο. Να καταλαβαίνεις κι εκείνα τα έρμα τα πιτσιρίκια που προβάλλουν και μας αιφνιδιάζουν με το μαύρο της μικρής τους ζωούλας στα κοινωνιογράμματα.

Πάρε για παράδειγμα: Να ρωτάς "με ποιον θέλεις να καθίσεις στην ίδια ομάδα". Και να διαπιστώνεις πως κάποιον δεν τον θέλει κανείς. Κι ακόμη χειρότερα; Ο ίδιος να επιλέγει για παρέα εκείνους που όχι μόνο δεν τον έχουν επιλέξει για παρέα αλλά και τον έχουν σημειώσει σε εκείνους που δε θέλουν με τίποτε να καθίσουν μαζί τους!

Το έθιξε κι αυτό η φωτισμένη γιατρίνα προχτές. Κι ας ήταν παθολόγος. Αν και θα μου πεις πως το σύνδρομο του μαύρου προβάτου έχει κι αυτό στοιχεία παθολογίας... Πως πρέπει - λέει - να επιζητούμε την παρέα ανθρώπων που έχουν κοινά ενδιαφέροντα, που μας καταλαβαίνουν. Κάτι σαν εκείνο το τραγουδάκι της Γαλάνη, το σε όσους αρέσουμε, για τους άλλους ΔΕ θα μπορέσουμε...




___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 11:16 am



ΕΝΑ ΣΚΑΦΟΣ ΣΗΜΑΔΙΑΚΟ!

Βλέπετε το ιστιοφόρο στην μπούκα του λιμανιού; Εκεί που διάβαζα το πήρα είδηση να σηκώνει άγκυρα και με μεγάλη σπουδή να εγκαταλείπει το μικρό γραφικό λιμανάκι της Σαγιάδας. Τέτοια η ταχύτητα που ανέπτυξε που φοβήθηκα προς στιγμή ότι θα συγκρουστεί με κανένα άλλο σκαφίδι ή θα πέσει πάνω στους λιμενοβραχίονες. Μα είχε μαγκιόρο κυβερνήτη και μια χαρά τα κατάφερε να βγει καμαρωτό καμαρωτό!


Δεν πέρασε όμως λίγη ώρα και το βλέπω να γυρίζει! Αυτή τη φορά αργά και ήρεμα. Και μάλιστα στην ίδια ακριβώς θέση που ήταν δεμένο πριν!


Μα τι βγήκε να κάμει; Και γιατί έτσι απότομα ξαναγύρισε;

Θα μου πεις: Εμένα τι μύγα τσε τσε με τσίμπησε και άρον άρον τα μάζεψα από την Αθήνα για Ήπειρο και τώρα περιμένω πώς και πώς να ξαναγυρίσω στη "φωλίτσα" μου;

Ξέρεις, καμιά φορά, είμαστε καλά και δεν το ξέρουμε. Και ψάχνουμε το καλύτερο... Κι έπειτα, όταν χάσουμε αυτά που είχαμε, χτυπάμε το κεφάλι μας το ξερό και λέμε "στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα"...

Για να μη λέμε όμως και υπερβολές. Κι αυτό χρειαζούμενο είναι. Κι εγώ δε μετανιώνω. Ίσα ίσα. Ήθελα και καλώς έγιναν όλα να πάρω μια γεύση του τι είναι πραγματικά η Θεσπρωτία. Που δεν πρόλαβα να τη ζήσω παρά μόνο στα χρόνια που κρατά η πρωτοβάθμια εκπαίδευση και η πρώτη γυμνασίου. Κι έπειτα επισκέψεις αραιές των δύο εβδομάδων. Τι να γνωρίσεις έτσι;

Κι ο πόνος; Η επώδυνη εμπειρία αυτών των δύο χρόνων; Μα ο πόνος είναι σχολείο, ο πόνος δίνει τη γνώση. Τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει ο Δάσκαλός μου ο Λιαντίνης. Το ίδιο κι εκείνο το παλιό γνωμικό το κρεμασμένο στο σχολειό των παιδικών μου χρόνων:

Της παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς!


Να πονάς. Είναι μεγάλο δώρο να πονάς. Κι ακόμη και το γέλιο σου να είναι εκείνο το δακρυσμένο γέλιο του Ομήρου, το δακρυόεν γελάν...

Εάν το "δακρυόεν γελάν" αποτελεί τη βάση της ελληνικής αρετής, που ανυψώνει στην ελληνική ευδαιμονία, ο ιστορικός άνθρωπος στο σύνολό του παρείδε το μυστικό τούτο σημείο, δηλαδή την ανάγκη του μεταπλασμού και όχι της εκρίζωσης του πόνου. Αντί τούτου απέβλεψε στο στείρο και φτωχό του κακέκτυπο, που ορίζει την υπέρβαση του πόνου δια της αποφυγής του. Έτσι επέτυχε να εξασφαλίσει την προσωρινή επιβίωση και την σωτηρία του, αλλά μόνο σαν καταστάσεις, που τις συνοδεύει ο ανηρωϊκός και ανενθουσίαστος τρόπος.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, "ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ", σελ. 49

στίχος 58: δακρυσμένο γέλιο: δακρυόεν γελάσασα

(Ιλιάδα Ζ΄ Έκτορος και Ανδρομάχης ομιλία: 484)


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 11:32 am

Δ. Λιαντίνης

ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ

Το τραγικό είναι ένα προϊόν του στοχασμού και της τέχνης των αρχαίων ελλήνων. Είναι μία κατάκτηση πολιτισμού, που σημαδεύει πνευματικά την υψηλότερη στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας. Ποτέ ο άνθρωπος δεν έφτασε ψηλότερα. Με την έννοια του τραγικού οι έλληνες έδωσαν στις εποχές και τους λαούς την ύπατη διδαχή και την ύπατη οδηγία βίου, που είναι σύμμετρη προς τη φύση του ανθρώπου.

Η κατανόηση του τραγικού βιώματος έσπρωξε την πράξη μας ως τα όριά της αναφορικά με όλους τους θεμελιώδεις χαρακτήρες της επιστήμης, της ηθικής και της τέχνης. Αναφορικά με την αλήθεια, δηλαδή με τη βούλησή μας, με το ρεαλισμό, με τη δοκιμασία και τον πόνο, με τον αγώνα, με τη δικαιοσύνη, με την ευγένεια, με την ομορφιά. Εδώ συνοργανίζονται και συλλειτουργούν όλες οι συντεταγμένες του κατορθωμένου ανθρώπου, έτσι όπως τον ορίζει η φυσική του κατασκευή και η φυσική του καθίδρυση.

Το έκκεντρο σημείο του τραγικού βιώματος είναι η κατανόηση ότι η φύση και οι νόμοι της έχουν προορίσει να ταξιδεύσει τη ζωή του ο άνθρωπος στα στενά των Συμπληγάδων. Οι δύο αντικριστοί βράχοι, που μέσα στην απειλούμενη σύμπληξή τους οργανώνεται ο ρυθμός, η εγρήγορση και η αγωνία της ζωής μας, είναι οι δύο ισοσθενείς και αντίρροπες κατηγορίες του θετικού και του αρνητικού.

Είναι η φθορά και η αύξηση, η λύπη και η χαρά, το σκοτάδι και το φως, το άδικο και η αρετή, το μοιρολόι και το τραγούδι μας, ο έρωτας και ο θάνατος, η Ύβρις και η Δίκη, για να το ειπώ φιλοσοφικά, το Μηδέν και το Είναι, τα δύο αναγκαία ημίση, που μας δίνουν το όλο, τόσο μέσα στη φύση όσο και μέσα στη ζωή μας.

Η ζωή μας, όπως μας δόθηκε από τη φύση, και όπως την τροποποιεί αέναα με κριτήριο την προσαρμογή στο περιβάλλον το ευγενικό εργαλείο του νου μας, είναι να ζούμε ταυτόχρονα την πάλη ανάμεσα στην Κόλαση και στον Παράδεισο, ανάμεσα στην απελπισία και στην ευφροσύνη. Να ζούμε στην καθημερινή μας πράξη την παλίντροπον αρμονία της φύσης που είπε ο Ηράκλειτος. Ο φυσικός χώρος διαμονής μας είναι το καθαρτήριο του Δάντη.

Η σύγχρονη επιστήμη με τη γλώσσα της κβαντομηχανικής, το τραχύ και το χαλεπό αυτής της οργάνωσης το ονόμασε «δαιμονική ή σχιζοφρενική» κατάσταση του ανθρώπου που αναδύεται μέσα στην αρχή της απροσδιοριστίας. Ο Ορέστης του Αισχύλου είναι το αρχέτυπο αυτής της φυσικής σχιζοφρένειας. Γι’ αυτό είναι ανάμεσα στα τραγικά και το πιο τραγικό πρόσωπο της αττικής τραγωδίας.

Ωστόσο, ενώ είμαστε ταγμένοι από τη φύση να ζούμε αυτή την αντινομία ανάμεσα στην ηδονή και την αλγηδόνα, να ζούμε το «δακρυόεν γελάν» όπως το λέει ο Όμηρος, από την άλλη πλευρά η φυσική μας ορμή μας φέρνει να αναζητούμε μονόπλευρα τη χαρά και ν’ αποφεύγουμε σταθερά τη λύπη. Ακούστε σε πόσο παιδαγωγική γλώσσα, αλλά και μαθηματική ταυτόχρονα, το λέει αυτό ο Δημόκριτος: «Ο άνθρωπος φυσικώς και αδιδάκτως φεύγει μεν την αλγηδόνα, διώκει δε την ηδονήν». Από τη φύση μας ζητάμε το ευχάριστο και αποστρέφουμε το πρόσωπο στη λύπη.

Η τάση αυτή, η οντολογικά λανθασμένη και αντιφατική, περισσότερο παρά ποτέ, στην εποχή μας ονομάζεται ευδαιμονισμός. Και δυστυχώς συνιστά το ιδεώδες τόσο της ζωής, όσο και της παιδείας. Εδώ εντοπίζω την αιτία της παρακμής του σύγχρονου πολιτισμού. Ο άνθρωπος έγινε σήμερα μισός και μισερός. Έγινε μονοσήμαντος, ανισοσκελής, ανισόρροπος. Έχασε την ισορροπία.

Και όλα αυτά επειδή έδιωξε από τη ζωή του την τραγική αίσθηση. Το να λέει δηλαδή ναι ακόμη και στην καταστροφή. Εσκότωσε το Διόνυσο και το μεγάλο Πάνα. εσκότωσε το θεό, καθώς είπε αλληγορικά ο Νίτσε.

Κηφισιά 12 /1/ ΄97

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 12:27 pm

Τώρα εσύ που με διαβάζεις, θα αναρωτιέσαι. Τι είδους θεραπεία είναι αυτή παρέα με το δακρυόεν γελάν του Ομήρου, την Άλωση της Πόλης και το Τραγικό του Λιαντίνη.

Η καλύτερη σε βεβαιώνω. Γιατί η όποια θεραπεία χρωστάει να θεραπεύει όχι ασθένειες μα ασθενείς. Και για τη δική μου περίπτωση αυτή η ιδιότυπη ομοιοπαθητική είναι το άριστο φάρμακο.

Και θα σου θυμίσω πως ακόμη και οι χριστιανοί μέχρι προχτές έψαλλαν το θανάτω θάνατον. Κι ο πόνος λοιπόν με τον πόνο γιατρεύεται. Κάθαρση. Αυτή είναι η μέθοδος. Με την παμπάλαια σημασία του όρου και όχι την ψευδεπίγραφη που εμπορεύονται οι πολιτικοί στις μέρες μας.

Και είναι ώρα να σου αποκαλύψω πόσο στενά είναι δεμένη για μένα η Σαγιάδα με την κάθαρση. Είναι καιρός να σου μιλήσω για το Μιχάλη το Σαγιαδινό. Που τον γνώρισα χάρη στις συναυλίες που έκανε κάποτε εκεί, στο αλωνάκι της Παλιάς Σαγιάδας, το αδερφάκι μου. Συναυλίες με τραγούδια του τόπου μας, με πολυφωνικά.

Εκεί και ο Μιχάλης. Ψυχή της εκδήλωσης.

Έτσι έγινε και άρχισα να παρακολουθώ και τις διαδικτυακές του αναρτήσεις, γνωρίζοντας πρώτα την ποιότητα του ανθρώπου από κοντά και αναζητώντας αργότερα δείγματα της δουλειάς του και στο ίντερνετ.

Ένας από τους χώρους του Μιχάλη και το ιστολόγιο La Bastia, όπως λεγόταν κάποτε η Σαγιάδα. Κι εκεί έβλεπα όντας ακόμη στην Αθήνα απίθανες φωτογραφίες και μαρτυρίες και πληροφορίες για τον τόπο των προγόνων μου.

Έτυχε μάλιστα κάποτε ο Μιχάλης να ανεβάσει και τούτο:


http://labastia.blogspot.com/2008/04/blog-post_11.html

Και δεν ήταν μόνο η φωτογραφία που μου έκοψε την ανάσα, όπως σημείωσα και στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης. Στις 11 Απρίλη του 2008. Ήταν και το λεκτικό φόντο που ο Μιχάλης έντυσε τη φωτογραφία του.

Τίτλος: Τέθνηκε Μέγας Παν;

Και λεζάντα:

Αν έφυγε ο Πάνας από την Αρκαδία

σ' αυτή τη σπηλιά κρύβεται

μαζί με τις νύμφες!


Ω θεοί και δαίμονες! Πρέπει να έχει κάποιος μελετήσει Λιαντίνη, τουλάχιστον τη Γκέμμα, για να συμμεριστεί τι ένιωσα την ώρα που βρέθηκα "ενώπιος ενωπίω" με τη φωτογραφία του Μιχάλη και τις αναφορές του στον Πάνα. Εκείνη πάντως την ώρα ακριβώς "κλείδωσε" (κατά τη γλώσσα του συρμού της εποχής μας) η απόφαση να μετακομίσω στην Ήπειρο!

Για να αναστήσω το σκοτωμένο Πάνα - κατά την ερμηνεία του προηγούμενου κειμένου του Λιαντίνη για το Τραγικό... Να αναβαπτιστώ στα νάματα της σπηλιάς του. Να τον ξανάβρω όχι στους μπαξέδες μα στις σκοτεινές γωνιές της Θεσπρωτίας, της Θεσπρωτίας που αγνοούσα και λαχταρούσα τόσο.

Ο Πάνας. Ο τραγοπόδαρος θεός...

Ίσως λιγάκι τώρα να καταλαβαίνεις και τι ήταν εκείνο το ... συμπόσιο χτες επάνω στο Μέτσοβο. Με τη βραστή τη γίδα... Και με τον Καροτένιο παρέα. Ποιος Πάνας, Μιχάλη; Εδώ μόνο γίδες βραστές προσφέρονται. Κι ο Πάνας είδωλο παραμένει... Σαν εκείνη την ηρωίδα του Ομήρου, την Ελένη, το ένα πουκάμισο αδειανό του Σεφέρη...

http://www.sarantakos.com/kibwtos/seferhs_elenh.html

Γιώργος Σεφέρης, "Ελένη", Ποιήματα, Αθήνα, Ικαρος, 151985, σσ. 239-242.

ΕΛΕΝΗ

ΤΕΥΚΡΟΣ ... ες γην εναλίαν Κύπρον ου μ' εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.
..............................................................
ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ' , αλλ' είδωλον ήν.
.............................................................
ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι φής;
Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ,ΕΛΕΝΗ

[..] πως τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Άδικα η μεγάλη εκστρατεία. Άδοξος και ο προσωπικός μου τρωικός πόλεμος. Μα ουδέν ό,τι ουκ απώλετο...

Ιδού το δικό μου δώρο άδωρον. Και το τραγικό ίζημα της εμπειρίας.

Γιατί καλέ μου, να στο πω με λόγια απλά, αν δεν είχε πάει ο Πολυμήχανος στην Τροία δε θα είχε βγει ποτέ στον πηγαιμό για την Ιθάκη...


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 1:59 pm

Κατά τα άλλα; Ναι. Η Σαγιάδα έχει και την επίπλαστη επιφανειακή της όψη. Όσον ενδέχεται.

Και με κάθε επιφύλαξη για την παραπάνω άποψη δημοσιεύω μερικές φωτογραφίες άνευ σχολίων από τη σημερινή επίσκεψη - θεραπεία εκεί:


και για την αντίθεση (η πίσω όψη του νομίσματος)


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:03 pm



Αφάνισέ μας μες στο φως...

Αίαντα, μακρινέ αδερφέ...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:04 pm


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:04 pm


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:05 pm



μη μου τους κύκλους τάραττε

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:07 pm


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:07 pm


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Παρ Μαϊος 25, 2012 2:08 pm


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5283
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης