Περί αξιολόγησης και φιλιππικών

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Περί αξιολόγησης και φιλιππικών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Μαϊος 23, 2012 12:07 pm

Ακούσαμε σήμερα έναν ακόμη φιλιππικό για την αξιολόγηση. Ή μάλλον αρκετούς, αλλά ο ένας με ενόχλησε ιδιαίτερα. Όπως με ενοχλούν πάντα τα λόγια που δε συνάδουν με τις πράξεις.

Έχει λέει ψηφιστεί η αξιολόγηση. Και μένει να εφαρμοστεί. Και κληθήκαμε με συλλογικό τρόπο να αντιδράσουμε. Ωραία. Μα για να καλείς τους άλλους να αντιδράσουν πρέπει ο ίδιος να έχεις κάνει πράξη ζωής αυτό που ευαγγελίζεσαι. Γιατί τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα τα έχουμε χορτάσει. Και στην καθημερινότητά μας βιώνουμε τα αντίθετα.

Και θα πω εδώ ότι προσωπικά δεν είμαι κατά της αξιολόγησης. Μόνο που η αξιολόγηση για τα δικά μου παιδαγωγικά πιστεύω είναι απόλυτα επιστημονική διαδικασία κι όχι μέθοδος ελέγχου και πειθαναγκασμού. Είναι διαδικασία εκ των ων ουκ άνευ για να σημειώνεις τα θετικά επιτεύγματα και να βρίσκεις τρόπους υπέρβασης και διόρθωσης των αρνητικών. Να επανασχεδιάζεις δηλαδή τους τρόπους και τις μεθόδους που ακολουθούνται με βάση την αποκτηθείσα πείρα. Να μη γίνεται κανόνας το στραβό και να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη στους αιώνες. Πώς αλλιώς θα πάει η ζωή μπροστά;

Αν για παράδειγμα βλέπω ότι η περιλάλητη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών δε βρίσκει απήχηση, δεν έχω δηλαδή τη δέουσα προσοχή και ενδιαφέρον των εκπαιδευτικών για μια επιμορφωτική διαδικασία που προσφέρω, οφείλω να προβληματιστώ. Τι πήγε στραβά. Από εμπειρία όλοι γνωρίζουμε πως αν κατά τη διάρκεια μιας διδασκαλίας μας οι μαθητές ατακτούν και δεν προσέχουν, αν ψάχνουν τρόπους να την "κοπανήσουν" από το μάθημα, δε φταίνει ντε και καλά τα ίδια τα παιδιά. Κι εκεί ο δάσκαλος πρέπει να ψαχτεί... να ψάξει το τι δίδαξε, πώς το το δίδαξε, πότε και σε ποιους...

Εδώ θα αναφέρω ως εξαίρετο παράδειγμα δασκάλου το Δημήτρη Λιαντίνη. Τον γνώρισα ένα φθινοπωρινό απομεσήμερο του 1992 στις αίθουσες του Μαρασλείου και της Μετεκπαίδευσης. Δεν ξεχνώ εκείνες τις πρώτες στιγμές. Ο Λιαντίνης μπαίνει στην αίθουσα. Ένας μαυριδερός και ασχημούτσικος θα έλεγα άντρας, με ένα απλό τζινάκι και ένα θαλασσί πουκάμισο. Κατευθύνεται στην έδρα. Ο εξυπνάκιας του τμήματος (όλοι μας δάσκαλοι και με πέντε χρόνια το ελάχιστο διδακτική εμπειρία) ψιθυρίζει:

- Μωρ' τι 'ναι τούτος; Απεργός της ΕΑΣ;

Η ΕΑΣ είναι η υπηρεσία των αστικών λεωφορείων της Αθήνας. Και πράγματι οι οδηγοί των λεωφορείων εκείνα τα χρόνια φορούσαν παρόμοια ενδυμασία με του καθηγητή που μόλις είχε μπει στην αίθουσα.

Γενική θυμηδία στην τάξη με την εξυπνάδα...

Ο Λιαντίνης ατάραχος. Άκουσε τι ειπώθηκε, δεν άκουσε, δεν ξέρω... Πάντως δεν έδωσε καμιά σημασία. Πήγε στην έδρα και ξεκίνησε την παράδοση. Εμείς παραδομένοι ακόμη στη ραστώνη της ώρας και των θερινών διακοπών που λίγες μόλις μέρες πριν είχαν τελειώσει. Πού διάθεση για μάθημα και μάλιστα από κάποιον που μας θύμισε απεργό της ΕΑΣ... Γνωστό εξάλλου πως έχουμε και λίγο ψηλά τη μύτη εμείς οι εκπαιδευτικοί σε τέτοια ζητήματα και πως αποτελούμε πολύ δύσκολο κοινό για οποιονδήποτε ομιλητή.

Αρχίζει λοιπόν ο Λιαντίνης να μιλάει. Χωρίς την παραμικρή παρατήρηση να ησυχάσουμε ή να προσέξουμε.

Τι είπε και τι δεν είπε σε κείνη την πρώτη παράδοση αδύνατον να τα μεταφέρω όλα εδώ. Όποιος πάντως έχει το βιβλίο του ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ας διαβάσει το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο, το Επίμετρο. Ένα ταξίδι στ' αστέρια, στην αστροφυσική, στις θεωρίες δημιουργίας του σύμπαντος, το περίφημο μπινγκ μπανγκ, παραλληλισμοί των νόμων της φύσης με τους νόμους της κοινωνικής ζωής. Και με ένα τρόπο μαγικό ο Δάσκαλος άρχισε εκεί μπροστά μας να αρχιτεκτονεί έναν άλλον Παρθενώνα και να ορθώνει μεθοδικά και με τους τρόπους των φυσικών επιστημών τους 46 δικούς του δωρικούς κίονες.

Στην αίθουσα δεν ακουγόταν κιχ! Ακόμη και ο εξυπνάκιας είχε κρεμαστεί από τα χείλη του Λιαντίνη.

Κανείς δε σηκώθηκε να πάει για τουαλέτα. Κανείς δε διέκοψε τον εμπνευσμένο λόγο του Λιαντίνη.

Ακόμη κι όταν χτύπησε το κουδούνι εμείς δεν το ακούσαμε και διψάγαμε να μάθουμε κι άλλα.

Εκείνος αποχώρησε κι εμείς αγαλματάκια στη θέση μας... Να απολαμβάνουμε λίγο ακόμα το άρωμα ενός αληθινού Δασκάλου που έτσι ξαφνικά εισέβαλε στη ζωή μας. Δίχως φανφάρες, δίχως τουπέ. Μόνο με την αλήθεια του λόγου του.

Έτσι εξελίχθηκε όλος εκείνος ο χρόνος στο Μαράσλειο στις ώρες του Λιαντίνη. Μαγεμένοι όλοι μας δεν χορταίναμε να τον ακούμε. Και στην πορεία κουβαλάγαμε στο μάθημα και φίλους και γνωστούς να ακούσουν κι εκείνοι Λιαντίνη. Ανθρώπους που δεν ήταν καν εκπαιδευτικοί... Το αδιαχώρητο πάντα στην αίθουσα όταν δίδασκε ο Λιαντίνης!

Τις άλλες ώρες; Έβλεπες τα πάντα. Από άδειες καρέκλες μέχρι ... σαΐτες!!!

Αυτό λοιπόν, φαινόμενο που όλοι έχουμε ζήσει ως μαθητές ή σπουδαστές, δεν μπορεί να μην το γνωρίζουμε ότι δεν είναι τυχαίο φαινόμενο. Δεν μπορεί να μη γνωρίζουμε σε ποιες παραμέτρους οφείλεται η άλφα ή βήτα συμπεριφορά του μαθητικού πληθυσμού. Και δεν μπορεί να αγνοούμε πως δε φταίνε πάντα οι ακροατές όταν μια ομιλία δεν καταφέρνει να τους κάνει να την προσέξουν. Ειδικά όταν οι ακροατές δεν είναι παιδαρέλια ή άνθρωποι αγράμματοι.

Αυτό εξάλλου το είδαμε και στη σημερινή συνέλευση. Σε κάποιους ομιλητές όλο το κοινό προσηλωμένο. Σε άλλους κουβεντούλα και αποχωρήσεις από την αίθουσα. Σε μερικούς ακόμη και βίαιες αντιδράσεις από το ακροατήριο. Γιατί; Φταίνε πάντα οι ακροατές;

Και φανταστείτε λοιπόν έναν ομιλητή που δεν κατάφερε να ακουστεί. Που οι συνάδελφοι αδιαφόρησαν για το λόγο του ή και σηκώθηκαν και βγήκαν έξω ενώ εκείνος μιλούσε. Να πάει να τους ζητήσει το λόγο και να τους επιπλήξει. Είναι ή δεν είναι αυτό αξιολόγηση και δη άδικη; Δηλαδή εκείνη η αξιολόγηση που ουδεμία σχέση έχει με την επιστημονική διαδικασία αλλά με τον καταδικασμένο στη συλλογική μνήμη των εκπαιδευτικών επιθεωρητισμό. Τον έλεγχο δηλαδή και τη χειραγώγηση και τον εκφοβισμό ακόμη.

Πειράζει λοιπόν που ενοχλούμαι να ακούω και φιλιππικούς κατά της αξιολόγησης από ανθρώπους που άλλα λένε στα λόγια και άλλα μαρτυρούν οι πράξεις τους;

Από το Λιαντίνη το έμαθα κι αυτό. Στον ένα και υπέροχο χρόνο που τον είχα Δάσκαλο. Πως ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Η ΠΡΑΞΙΣ! Και όχι ο λόγος...

Καλό μας ξημέρωμα!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5286
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης