"Έφυγε" η Μαρίκα Μητσοτάκη το γένος Γιαννούκου ανήμερα των εκλογών

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

"Έφυγε" η Μαρίκα Μητσοτάκη το γένος Γιαννούκου ανήμερα των εκλογών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Μαϊος 06, 2012 12:02 am


06/05/2012

Έφυγε από τη ζωή η Μαρίκα Μητσοτάκη στις 02:30 τα ξημερώματα της Κυριακής, σύζυγος του επίτιμου προέδρου της ΝΔ Κωνσταντίνου, σε ηλικία 82 ετών.

Η Μαρίκα Μητσοτάκη το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο καθώς η υγεία της είχε επιβαρυνθεί αρκετά.

Στην Αθήνα επιστρέφει εσπευσμένα η Ντόρα Μπακογιάννη από το Ηράκλειο της Κρήτης, όπου επρόκειτο να ασκήσει εκεί το εκλογικό της δικαίωμα.

Κατά πληροφορίες η σορός της Μαρίκας Μητσοτάκη θα μεταφερθεί στην Κρήτη.

«Η Μαρίκα θα είναι πάντα Μαρίκα!», είχε πει με νόημα τον περασμένο Νοέμβριο στα 81α γενέθλιά της η Μαρίκα Μητσοτάκη, μιλώντας στο «protothema.gr», για την παρουσίαση του βιβλίου της με συνταγές μαγειρικής. Εντονα συναισθήματα, προσωπικές περιπέτειες υγείας, ιστορικά γεγονότα και αναπάντεχες καταστάσεις-όχι πάντα ευχάριστες- σημάδεψαν την πραγματικά γεμάτη ζωή της συζύγου του πρώην πρωθυπουργού, κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που ολοκλήρωσε τον κύκλο της σήμερα. Οι οικογενειακοί δεσμοί και το καθημερινό στοργικό σφιχταγκάλιασμά τους γύρω από την τραπεζαρία υπήρξαν η αυθεντική σταθερά στην πορεία της Μαρίκας Μητσοτάκη.

Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1930. Γόνος γνωστής αστικής οικογένειας της μεσοπολεμικής Αθήνας με μεγάλη οικονομική επιφάνεια η Μαρίκα Γιαννούκου μεγαλώνει σε ένα ιδανικά προστατευμένο περιβάλλον.


Η πολιομυελίτιδα σημαδεύει τα ανέμελα παιδικά της χρόνια. Παλεύει με πείσμα την αρρώστια. Υποβάλλεται σε δύσκολες εγχειρίσεις στις ΗΠΑ και μέχρι τα 18 της χρόνια ζει με τον εφιάλτη της μόνιμης παράλυσης.


Είναι η εποχή που η γνωριμία της με τον Κωσταντίνο Μητσοτάκη αλλάζει την ζωή της. Στις 6 Ιουνίου 1953 ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας.



Ευτυχισμένα χρόνια.


Η οικογένεια της μεγαλώνει σιγά σιγά. Πρώτα η Ντόρα, δύο χρόνια αργότερα η Αλεξάνδρα, μετά η Κατερίνα και πολλά χρόνια αργότερα, ο Κυριάκος.


Στέκεται στο πλευρό του συζύγου της για 60 χρόνια, στα εύκολα και στα δύσκολα.


Η οικογένειά της βρίσκεται πάνω από όλα και η κουζίνα της αποτελεί χώρο ιεροτελεστίας όπου αναπτύσσονται οι σχέσεις των ανθρώπων. Το πάντρεμα των γεύσεων, η ευωδιά που σκορπίζει το άνοιγμα της κατσαρόλας και το τσούγκρισμα των ποτηριών είναι εικόνες συνυφασμένες με την φιλοσοφία ζωής της Μαρίκας Μητσοτάκη. Χαρές, λύπες, πόνος, πάθη, πολιτικές φιλοδοξίες, μεγάλοι ηγέτες, αξιώματα, ιστορικά γεγονότα, παρασκήνιο ανακατεύτηκαν με μαεστρία όλα αυτά τα χρόνια από την «κουτάλα» της μαζί με ντολμαδάκια, χουνκιάρ μπεγιεντί, μουσακάδες και καλτσούνια.

Πέντε μήνες πριν, αν και ταλαιπωρημένη από τα μακροχρόνια προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, η Μαρίκα Μητσοτάκη άνοιγε στο «protothema.gr» και στα νέα ζευγάρια τον δικό της «τσελεμεντέ» συζυγικής και οικογενειακής ευτυχίας. «Να συνειδητοποιήσετε ότι χωρίς υπομονή, δεν γίνεται», έλεγε θεωρώντας βασικό παράγοντα ισορροπίας αλλά και προστασίας της σχέσης την υπομονή, η οποία στην περίπτωση που δεν υπάρχει είναι απαραίτητο να καλλιεργηθεί.

«Να συνειδητοποιήσετε ότι χωρίς συμβιβασμούς δεν γίνεται. Καμιά φορά μεγάλους. Να τους κάνετε και να μην το συζητάτε μετά», ήταν η δεύτερη συμβουλή της. Μέσα στο γάμο το «εγώ» δίνει τη θέση του στο «εμείς», οι εγωισμοί μπαίνουν στην άκρη και ο συμβιβασμός γίνεται μέρος της καθημερινότητας ώστε να μην διαταραχτεί η οικογενειακή αρμονία, η οποία βρίσκεται πέρα και πάνω από όλα. Η αντιμετώπιση των καταστάσεων και των προβλημάτων που ανακύπτουν μέσα στη σχέση είναι εφικτή όταν ο καθένας έχει πραγματική εικόνα για τον οικογενειακό μικρόκοσμό του. Στην περίπτωση αυτή τα αντανακλαστικά είναι πιο οξυμένα και η ταχύτητα αντίδρασης είναι σίγουρα καλύτερη. «Να ξέρεις τι γίνεται μέσα στην οικογένειά σου, για να πιάσεις το πρόβλημα στην αρχή και να το λύσεις. Μην το αφήσεις να σέρνεται».


Οι δυσκολίες είναι μέσα στη ζωή όμως ο τρόπος υπέρβασής τους είναι αυτός που καθορίζει τελικά τον αντίκτυπο που θα έχουν μέσα στην οικογενειακή στέγη. Η κοινή στάση, η καλή ψυχολογία και το βλέμμα εμπρός συμβάλλουν στο να αφήσουμε πίσω μας πιο γρήγορα αυτά που μας πληγώνουν. «Να αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες που πάντα θα υπάρχουν όλοι μαζί, όρθιοι, ντυμένοι και στολισμένοι, αξιοπρεπείς, χωρίς να κλαίγεστε γι αυτό που συνέβη». Κάθε επιτυχημένη συνταγή θέλει και τα μπαχάρια της, όπως συνήθιζε να λέει η Μαρίκα Μητσοτάκη. Ετσι και η συζυγική συμβίωση χρειάζεται και στοργή και τρυφερότητα. «Να …αγκαλιάζονται τα ζευγάρια το βράδυ» είπε η γυναίκα που ευτύχησε να κλείσει στην αγκαλιά της πέντε δισέγγονα.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=195166

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: "Έφυγε" η Μαρίκα Μητσοτάκη το γένος Γιαννούκου ανήμερα των εκλογών

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Μαϊος 06, 2012 12:43 am

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πάντα θλιβερός. Όποιος κι αν είναι αυτός που φεύγει. Ο θάνατος της Μαρίκας Μητσοτάκη (το γένος Γιαννούκου) ανήμερα στις εθνικές εκλογές της 6ης Μάη 2012 είναι όμως και γεγονός ευρύτερης σημασίας και αφορμή για αναστοχασμό όχι μόνο για τον κύκλο ζωής μιας γυναίκας μα για την ίδια τη ζωή του τόπου. Και δεν έχει σημασία η πολιτική μας τοποθέτηση, όταν φεύγει ένας άνθρωπος που ολοζωής πάλεψε με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας όπως η Μαρίκα Μητσοτάκη με την πολυομυελίτιδα, του χρωστάς ένα "Καλό ταξίδι". Έστω, λέω, κι αν σε πονάει απείρως περισσότερη η καθήλωση ενός ολόκληρου λαού κι εκείνος ο λόγος του Θανάση Βέγγου στο Βλέμμα του Οδυσσέα και του Αγγελόπουλου. Για την Ελλάδα που πεθαίνει...

Έχουν πολλά γραφτεί για εκείνη. Τη Μαρίκα. Την τρίτη Μαρίκα στη ζωή του τόπου. Μια η Κοτοπούλη, δεύτερη η Νίνου, καλλιτέχνιδες και οι δύο, και τρίτη η Μαρίκα Μητσοτάκη. Που κατέκτησε το προνόμιο να την αναγνωρίζουν με το μικρό της όνομα περισσότερο από τις άλλες δύο Μαρίκες κι ας μην ανέβηκε ούτε σε πάλκο ούτε στο σανίδι. Ο χώρος της δικής της δράσης ήταν λένε η κουζίνα της!

Η πολιτική γύρω από το τραπέζι της κυρίας Μαρίκας

Η σύζυγος του επιτίμου προέδρου της ΝΔ αποκαλύπτει στο «Βήμα» ότι θα μαγείρευε στο Παπαδήμο γαμοπίλαφο για να δυναμώσει

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 27/11/2011

Μεθαύριο Τρίτη η κυρία Μαρίκα Μητσοτάκη γίνεται 81 ετών! Ευτύχησε να αποκτήσει ως τώρα πέντε δισέγγονα και αµέτρητα εγγόνια, να καµαρώσει τον σύζυγό της πρωθυπουργό, την κόρη της δήµαρχο Αθηναίων και υπουργό Εξωτερικών και τον γιο της βουλευτή. Αυτό που δεν είχε κάνει ως τώρα είναι να γράψει ένα βιβλίο για τις πασίγνωστες µαγειρικές συνταγές της. Και το έκανε τώρα. Αύριο το µεσηµέρι, µία µόλις ηµέρα πριν από τα γενέθλιά της, το βιβλίο της µε τίτλο «Συνταγές µε… ιστορία» που επιµελήθηκαν η κυρία Εµµανουέλα Νικολαΐδου και οι κόρες της Κατερίνα και Αλεξάνδρα θα ανέβει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, αφού το παρουσιάσουν οι κκ. Ηλίας Μαµαλάκης και Μίµης Ανδρουλάκης. Στο βιβλίο αυτό, που εκδίδεται από τις εκδόσεις Λιβάνη, είναι λογικό να είναι παρούσα και η πολιτική, βασικό πάντοτε συστατικό στην κουζίνα της κυρίας Μαρίκας. Το πρώτο κεφάλαιό της αποτελεί µια ιδιότυπη αυτοβιογραφία, όπου περιγράφει τις πιο ταραχώδεις περιόδους που έζησε πλάι στον Κώστα Μητσοτάκη, από το 1947 που τον γνώρισε σε ηλικία 17 ετών. «Η γιαγιά αν δεν φωνάξει δύο µέρες αναρωτιόµαστε όλοι µήπως δεν είναι καλά» αναφέρει η εγγονή της Αλεξία Μπακογιάννη που υπογράφει τον επίλογο του βιβλίου της. «Βασικά δύο πράγµατα κάνουµε σπίτι µας: τρώµε και συζητάµε» προσθέτει η κόρη της Αλεξάνδρα που προλογίζει την έκδοση.

Είναι γνωστό ότι η κυρία Μαρίκα Μητσοτάκη δεν µασάει τα λόγια της. Οτι εκφράζει χωρίς δισταγµό τις σκέψεις της. Αυτό κάνει µιλώντας και στο «Βήµα της Κυριακής», απαντώντας σε ερωτήσεις που «παντρεύουν» την κουζίνα της µε την πολιτική.

Ποιο είναι το πολιτικό γεύμα που θεωρείτε ότι ήταν το πιο σημαντικό που ετοιμάσατε; Πολλοί πιστεύουν ότι ήταν εκείνο με τον Φλωράκη και τον Κύρκο, το οποίο, όπως έχετε πει, ποτέ δεν υπήρξε. Αλλοι αναφέρουν το γεύμα με τον Μπους. Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα με διαψεύσετε…

«Νοµίζω ότι το πιο σηµαντικό ήταν το γεύµα που έδωσα στους ηγέτες των τριών χωρών, Βρετανίας, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας, µαζί µε τον καγκελάριο της Γερµανίας για τον εορτασµό των 50 χρόνων από τη Μάχη της Κρήτης. Ισως το γεύµα του Μπους να ήταν πιο σηµαντικό για την Ελλάδα από αυτό που λέω εγώ, αλλά το άλλο είχε τεράστια συµβολική σηµασία, διότι κάθονταν για πρώτη φορά γύρω από ένα τραπέζι, να φάνε και να πιούνε, µετά το τέλος του πολέµου. Για να καταλάβετε, στον αντίστοιχο εορτασµό για την επέτειο της απόβασης στη Νορµανδία, 4 χρόνια µετά, ο Μιτεράν δεν κάλεσε τον Kολ. Ο Κώστας όµως επέµενε τότε παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Αγγλίας. Τον άκουγαν κιόλας διότι γνώριζαν για την αντιστασιακή του δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Αλλωστε το τραπέζι για εµένα αυτό είναι. Μόνιασµα».

Ποιος θα λέγατε ότι είναι ο μεγαλύτερος καβγάς που έγινε σε δικό σας τραπέζι;

«Ηµασταν µια φορά σε τραπέζι µε κόσµο αρκετό, τον Κωνσταντίνο Καραµανλή, πρωθυπουργό τότε, µε τον Κώστα υπουργό. Και όπως ίσως ξέρετε, ο Καραµανλής ήταν ευέξαπτος και δεν δεχόταν αντιρρήσεις. Εγώ έκανα µια αθώα παρατήρηση για ένα επίκαιρο θέµα που αφορούσε την Αθήνα, για την οποία θεωρούσα ότι δικαιούµαι να εκφέρω άποψη ως βέρα Αθηναία. Ξεσπάει λοιπόν ο Καραµανλής και εγώ που, ως γνωστόν, δεν χαρίζω, απαντάω στον ίδιο τόνο, ώσπου αναγκάστηκε να παρέµβει ο Κώστας και να φωνάξει “πάψτε και οι δύο!” και έτσι αποφύγαµε τα χειρότερα…».

Εφέτος το τραπέζι των Χριστουγέννων θα στρωθεί για πολλούς πολύ πιο δύσκολα. Τι σκέφτεστε όταν βλέπετε τη χώρα μας να βρίσκεται σε τόσο δύσκολη θέση;

«Σκέφτοµαι τους ανθρώπους που υποφέρουν… Πώς καταντήσαµε έτσι! Πολύ λυπάµαι που στο τέλος της ζωής µου βλέπω τον τόπο µου να περνά τέτοια δοκιµασία. Είναι τροµερό, ξέρετε, για τη δικιά µας γενιά, πολλούς από εµάς που ζήσαµε στερήσεις, τον πόλεµο, την Κατοχή, και ονειρευόµασταν ένα καλύτερο µέλλον για τα παιδιά και τα εγγόνια µας να βλέπουµε τις επόµενες γενιές να ζουν χειρότερα από τις προηγούµενες. Η πρώτη φροντίδα όµως πρέπει να είναι να µη µείνουν άνθρωποι χωρίς ένα πιάτο φαΐ εφέτος τα Χριστούγεννα. Και αυτό δεν είναι φροντίδα µόνο του κράτους. Είναι φροντίδα όλων µας».

Με ποιο από τα οικονομικά μέτρα που ανακοινώθηκαν πρόσφατα εξοργιστήκατε, ως ελληνίδα μητέρα και γιαγιά;

«Με το κόψιµο του ρεύµατος αδιακρίτως. Μα δεν κοιτάς τι κάνεις, δεν σε νοιάζει; Χίλιες φορές να το κόψεις σε όλους αυτούς τους φοροφυγάδες, αλλά είναι τόσος κόσµος που δεν µπορεί… Τι θα κάνει δηλαδή η γριά µε το ισόγειο στην πλατεία Αµερικής που της έκοψες τη σύνταξη, τα παιδιά της δεν νοιάζονται και τώρα δεν έχει να σου δώσει; Να πεθάνει; ∆εν είναι πράµατα αυτά».

Αν είχατε να ετοιμάσετε ένα τραπέζι στη Μέρκελ και στον Σαρκοζί τι θα τους μαγειρεύατε και τι θα τους λέγατε υψώνοντας το ποτήρι σας;

«Θα τους µαγείρευα σίγουρα ελληνικό φαΐ, για να δουν… Καλτσουνάκια για µεζέ, γιουβέτσι και γαλακτοµπούρεκο. Να µάθουν τι πάει να πει ελληνική φιλοξενία και µια λέξη που δεν υπάρχει σε άλλες γλώσσες: το φιλότιµο. Αλλά νοµίζω ότι θα τους έλεγα “χάλια τα έχετε κάµει! Τέλος πάντων, στο χέρι σας είναι να κάµετε το σωστό”».

Στον Αριστοτέλη Ωνάση σερβίρατε το 1966 μια γουρουνοκεφαλή! Αν κάνατε τραπέζι στον Λουκά Παπαδήμο, τι θα του σερβίρατε;

«Κρητικό βραστό µε πιλάφι. Να πάρει δύναµη».

Από τους έλληνες πολιτικούς ποιους θα καλούσατε σε ένα δικό σας γεύμα για τέσσερις;

«Ισως σας φανεί περίεργο, αλλά θα καλούσα δύο χοντρούς! Τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο. Να ευχαριστηθούν το φαγητό, βρε παιδί µου».

Λένε ότι είστε πολύ αυστηρή με την οικογένειά σας για την ώρα του μεσημεριανού γεύματος. Οτι δεν ανέχεστε να καθυστερούν να προσέλθουν. Ισχύει ότι κάποτε απαιτήσατε από τον σύζυγό σας να επισπεύσει το Υπουργικό Συμβούλιο για να είναι εγκαίρως παρών στο τραπέζι;

«Οχι βέβαια, δεν ισχύει. Ο Κώστας κατ’ αρχάς είναι από µόνος του πολύ τυπικός και θέλει να τρώει στην ώρα του, πράγµα που βεβαίως εξυπηρετεί και εµένα γιατί, κακά τα ψέµατα, όποιος µαγειρεύει ξέρει ότι το φαΐ πρέπει να τρώγεται στην ώρα του. Αλλά όποτε αργούσε, κυρίως παλιά που ήταν βουλευτής και η Βουλή τελείωνε 3, 4 το πρωί, πάντα τον περίµενα µε το τραπέζι στρωµένο να κάτσει να φάει και να του κάνω παρέα. Οσο για τα παιδιά, είµαι όντως αυστηρή, κυρίως στην Κρήτη όπου είµαστε πολλοί. Τόσα άτοµα, δεν είµαστε εστιατόριο να τρώει ο καθένας όποτε θέλει! Θα ‘πρεπε να είµαι όλη µέρα στην κουζίνα. Τρώµε στις δύο και στις εννιά, όποιος δεν θέλει να το πει, να ξέρουµε, να µην ετοιµάζουµε».

Προδηµοσίευση από το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λιβάνη

«Πώς γνώρισα τον Κώστα»


«Τελείωσα το σχολείο και όταν άρχισαν οι διακοπές, πήρα µια µέρα µια φίλη µου και πήγαµε στη Βουλή, έτσι για να δούµε πώς ήταν. Στις πρώτες σειρές καθόταν ο Μητσοτάκης, ο οποίος µου τράβηξε αµέσως την προσοχή. Ρώτησα να µάθω ποιος ήταν και µου είπαν ότι επρόκειτο για έναν νέο βουλευτή από την Κρήτη, αρκετά γνωστό ήδη και πολλά υποσχόµενο. Ο Κώστας τότε ήταν σχεδόν τριάντα ετών – και η αλήθεια είναι ότι, από την πρώτη στιγµή, τον έβαλα στο µάτι!.

∆εν έτυχε να ξαναϊδωθούµε, παρά δύο χρόνια αργότερα: Ενα βράδυ, έβαλα ένα ωραίο φουστάνι και πήγα στον χορό που είχε διοργανώσει ο Ερυθρός Σταυρός, προς τιµήν της Νταίζης Μαυράκη, η οποία είχε εκλεγεί τότε σταρ Ελλάς – σπουδαίο γεγονός για την εποχή! Να τος λοιπόν µπροστά µου ο Κώστας! Εγώ στεκόµουν πίσω από τον πάγκο µε τα ποτά, καθώς, ως µέλος της Επιτροπής του χορού, είχα αναλάβει καθήκοντα να περιποιηθώ τους καλεσµένους. Πλησιάζει λοιπόν εκείνος, ψηλός, ωραίος, και µου λέει: ‘‘Θέλω, παρακαλώ, ουίσκι µε πάγο’’.

‘‘Ενα ποτήρι;’’ ρωτάω εγώ.

‘‘Οχι’’, απαντά εκείνος, ‘‘δύο ποτήρια! Ενα για µένα κι ένα για σας”’.

Πολλά λόγια δεν χρειαζόντουσαν. Χορέψαµε µαζί τον πρώτο χορό, µετά τον δεύτερο, τον τρίτο και κάποια στιγµή, αργά το βράδυ, µου λέει:‘‘Η παρέα µου κι εγώ θα πάµε στην Αθηναία. Θα έρθετε;’’. Βρήκα µια καλή δικαιολογία για να µπορέσω να ‘‘το σκάσω’’ από τη δική µου παρέα, ακολούθησα τους φίλους του Κώστα και συνεχίσαµε τον χορό ως αργά, ξηµερώµατα σχεδόν.

Μετά ξαναβρεθήκαµε αρκετές φορές, αλλά το µεγάλο ειδύλλιο ξεκίνησε στη Μύκονο. Εγώ βρισκόµουν εκεί µε τις φίλες µου και ένα βράδυ που είχε, θυµάµαι, τροµερή τρικυµία ήρθε και ο Μητσοτάκης µε τον φίλο του, τον Πάνο Κόκκα. Εκεί αναπτύχθηκε το αίσθηµα…».

«Το Bloody Mary του Επιτίµου»


Οσοι υποστηρίζουν ότι ο Μητσοτάκης πίνει…αίµα, θα νιώσουν δικαιωµένοι από τη συγκεκριµένη αποκάλυψη της κυρίας Μαρίκας Μητσοτάκη.

«Στην Κρήτη», λέει η κυρία Μητσοτάκη, «ο Κώστας έχει και µία συνήθεια που πολύ τη διασκεδάζουµε! Μπορεί κατά τα άλλα να µην ξέρει να βράσει ούτε αβγό, που λέει ο λόγος, κι ούτε πιάνουν τα χέρια του µε ηλεκτρικά, υδραυλικά και τέτοια, έχει όµως δύο σπεσιαλιτέ: τη vinaigrette για τη σαλάτα και το κοκτέιλ Bloody Mary. Το δεύτερο αποτελεί µια ολόκληρη “ιεροτελεστία’’, που επαναλαµβάνεται µόνο τις Κυριακές το µεσηµέρι και µόνο στην Κρήτη – ποτέ στην Αθήνα και ποτέ βράδυ! Το… πρωτόκολλο λέει ότι πρώτα πίνουµε το κοκτέιλ και µετά κάνουµε ανυπερθέτως µπάρµπεκιου! Είναι τόσο συγκεκριµένο και απαράβατο το τυπικό αυτό, ώστε όλοι, τα παιδιά µας, οι φίλοι τους, οι καλεσµένοι, κανονίζουν τα προγράµµατά τους ανάλογα προκειµένου να µη λείψουν από την… τελετή! Τα πάντα, αφίξεις, αναχωρήσεις ρυθµίζονται βάσει του Bloody Mary και της ψησταριάς. Οσον αφορά τη διαδικασία, είναι για… φωτογραφία: ο Μητσοτάκης έχει µπροστά του απλωµένα όλα τα υλικά – την ντοµάτα, τη βότκα, αλάτι, πιπέρι, ταµπάσκο – και, ως µεγάλος ιερεύς, τα αναµειγνύει, τα αναδεύει και φτιάχνει το κοκτέιλ!».

«Οι ντολµάδες του Χαρίλαου»


Το 1989, µε αφορµή τον σχηµατισµό της οικουµενικής κυβέρνησης, οι τότε ηγέτες της Αριστεράς – Λεωνίδας Κύρκος και Χαρίλαος Φλωράκης – συναντήθηκαν µε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο σπίτι του τελευταίου, στη Γλυφάδα. Η συνάντηση εκείνη πέρασε στην Ιστορία µε τίτλο «Τα ντολµαδάκια της Μαρίκας», ανάγοντας περίπου σε κορυφαία «είδηση» τις δηµοσιογραφικές πληροφορίες – ή µάλλον εικασίες! – περί της προτίµησης που έδειξε ο Φλωράκης ειδικά στη συγκεκριµένη… διάσηµη συνταγή.

Μόνο που, όπως θυµάται η Μαρίκα Μητσοτάκη, «δεν ήταν καν δείπνο, αλλά µια απλή συνάντηση, µε εξίσου απλό κέρασµα, καφέ και γλυκό.

Οπως ήταν φυσικό, έξω περίµεναν οι ρεπόρτερ και την εποµένη είδα τα πρωτοσέλιδα περί… ντολµάδων!

Επρόκειτο βέβαια για δηµοσιογραφικό ‘‘εύρηµα’’!».

Χρόνια µετά, συνάντησε ο Φλωράκης τον Μητσοτάκη και του λέει:

«Τι θα γίνει; ∆εν θα µας καλέσεις επιτέλους να φάµε εκείνα τα περίφηµα ντολµαδάκια της γυναίκας σου;». «∆υστυχώς, τελικά δεν αξιωθήκαµε να τα φάµε» προσθέτει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΕΞΙΑΣ

Η φασολάδα, οι αγκινάρες και το πρωινό του Μητσοτάκη


Οπως είναι φυσικό, στο βιβλίο της κυρίας Μαρίκας γράφει και ο κ. Κ. Μητσοτάκης αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά το αγαπηµένο του φαγητό, αλλά και το µυστικό της ευεξίας του, που δεν είναι τίποτε άλλο από το πρωινό του.

«Στην Κατοχή, επί έντεκα ολόκληρους µήνες έζησα τρώγοντας µόνο φασολάδα σκέτη, χωρίς λάδι. Τότε ήµουν ‘‘γραµµένος’’ σε τρία συσσίτια: των δικηγόρων, µιας και ανήκα πια στον Σύλλογο, των εφέδρων αξιωµατικών και των Κρητών. Είχα στην τσέπη µου ένα κουτάλι και έτρωγα µε τη σειρά, και στα τρία, από ένα πιάτο φασολάδα… Μ’ αρέσουν και οι αγκινάρες ωµές, τις έχω και στο πρόγευµα όταν είναι η εποχή τους, κοµµένες, µε λίγο αλάτι και λεµόνι. Είναι καλός µεζές και για το κρασί. Τα παιδιά µου επιµένουν ότι τρώω πολύ, αλλά δεν είναι αλήθεια! Απλώς τρώω πολύ αργά, µασάω είκοσι - τριάντα φορές κάθε µπουκιά, ακόµη και το µέλι, µε το οποίο ξεκινάω την ηµέρα µου».

«Ο Κώστας τρώει απ’ όλα και κυρίως όσα δεν τρώω ευχάριστα εγώ: χόρτα χιλίων ειδών, φασολάδες, φακές, όλα τα όσπρια» προσθέτει η κυρία Μαρίκα. «Εγώ, λόγω των αναµνήσεων από την Κατοχή, έκτοτε δεν ξανάφαγα φασόλια. Ρεβίθια δεν τρώω ποτέ. Προτιµώ τις φακές και τη φάβα. Παλιά δεν ήµουν καθόλου άνθρωπος των φρούτων, µε τα χρόνια άλλαξα και µ’ αρέσουν.

Ο Κώστας Μητσοτάκης ξεκινά τη µέρα του λιτά, και συγκεκριµένα: το πρωινό του περιλαµβάνει πάντα µια κουταλιά µέλι µε ένα ποτήρι κρύο νερό, στη συνέχεια χυµό από ένα πορτοκάλι, ένα γκρέιπφρουτ και ένα λεµόνι, µια σούπα µε κουάκερ και, όταν είναι η εποχή της, µία ωµή, κοµµένη αγκινάρα µε λίγο αλάτι και λεµόνι. Επίσης πίνει κι ένα ελληνικό καφεδάκι σκέτο, καθώς αποφεύγει τη ζάχαρη».

Η γουρουνοκεφαλή του Ωνάση


«Θυµάµαι ακόµη µία αµίµητη ιστορία, εκείνη µε τη… γουρουνοκεφαλή!» παρεµβαίνει η Ντόρα Μπακογιάννη. «21 Μαΐου 1966, είναι η γιορτή του πατέρα µου και µ’ έχουν αφήσει να µείνω ως αργά µε τους µεγάλους. Από νωρίς έχουν έρθει όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς από την Κρήτη, τρώνε, πίνουν, η ώρα περνάει και φτάνει µιάµιση το πρωί. Ξαφνικά χτυπάει η πόρτα και µπαίνει µέσα ο Ωνάσης, που έµενε δίπλα µας στη Γλυφάδα. Αφού ευχήθηκε, γυρνάει στη µητέρα και λέει: ‘‘Μαρικάκι, έχεις τίποτα να φάω; Πεινάω!’’. Του τραβάει λοιπόν εκείνη ένα ‘‘λούσιµο’’ ανεπανάληπτο!

‘‘∆εν ντρέπεσαι’’, του λέει, ‘‘άνθρωπος µε τόσα καλά, να µην έχεις στο σπίτι σου κάτι να φας το βράδυ;’’. Αφού τον έκανε λοιπόν ‘‘ασήκωτο’’, στο τέλος τού λέει: ‘‘Εχω µια γουρουνοκεφαλή, αν θέλεις, φά’ τη!’’. Κι έκατσε ο Ωνάσης και την έφαγε».

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=432300

Αυταί λοιπόν αι σοφαί κεφαλαί του τόπου. Κατάλαβες;

Ενώ ο κόσμος τριγύρω χανόταν αυτοί έτρωγαν ντολμαδάκια, αγκιναρούλες και γουρουνοκεφαλές...

Απλοί άνθρωποι δηλαδή σαν εμάς. Και μια τυπική ελληνική οικογένεια με τη μάνα σε ρόλο κουροτρόφου. Ένα στόρι που πούλησε καλά ειδικά την εποχή που μας τελείωσε η αγία βασιλική οικογένεια και γνώρισε μεγάλες δόξες ειδικά την περίοδο που ο Αντρέας (ο για μια Ελλάδα νέα) διέλυε τη δική του οικογένεια χάριν μιας αεροσυνοδού. Και ο λαός χαϊβάνι. Να καταπίνει κι αυτός και μάλιστα αμάσητα τα εδέσματα αυτής της ... πολιτικής κουζίνας.

Σήμερα, μέρα εθνικών εκλογών, με το δικό της συμβολικό τρόπο δράσης η μοίρα έγραψε το τέλος στη ζωή του ανθρώπου Μαρίκα Μητσοτάκη το γένος Γιαννούκου.

Παρόμοια στις προηγούμενες εκλογές (νομίζω λίγες μέρες μετά) είχε φύγει η μητέρα του τότε απερχόμενου πρωθυπουργού, η Αλίκη Καραμανλή.

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=101825

Η Αλίκη Καραμανλή κατέληξε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, ύστερα από σταδιακή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της. Νοσηλευόταν στο «Ερρίκος Ντυνάν» από τις 5 Οκτωβρίου, την επομένη των εκλογών, με σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα, ενώ είχε υποστεί και εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κηδεία της θα γίνει σήμερα το μεσημέρι στη Ραφήνα, όπου ζούσε με την οικογένεια του γιου της Κώστα Καραμανλή.

Και τουλάχιστον ένα πράγμα δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει. Πως οι μανάδες μένουν πάντα μανάδες. Όποιες και αν είναι οι ίδιες και όποια και τα παιδιά τους.

Μάνα κάποτε και η Ολυμπιάδα που γέννησε και έπλασε ένα Μεγαλέξανδρο. Και που λέγεται ότι δολοφόνησε τον άπιστο σύζυγό της για να ανεβάσει στο θρόνο το μονάκριβό της.

Αιώνες πέρασαν από τότε και εξακολουθούν οι μανάδες σ' αυτόν τον τόπο να γυρίζουν τη μεγάλη κουτάλα της πολιτικής με το δικό τους αφανή ή και μερικές φορές φανερό τρόπο. Άλλοτε πετυχαίνοντας το στόχο και άλλοτε μαζεύοντας αποκαΐδια. Βλέπε Μάργκαρετ (όχι Θάτσερ βέβαια... η Θάτσερ την κουτάλα ήξερα να τη γυρνάει μόνο για χάρη της).

Έτσι και η Μαρίκα Μητσοτάκη που σήμερα έφυγε. Ανήμερα στις εκλογές. Τι ειρωνεία της τύχης...

Και από τη Βικιπαίδεια διαβάζουμε:

Ήταν γόνος της ευκατάστατης οικογένειας Γιαννούκου και σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1953. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του συζύγου της (1990-1993) απασχόλησε πολλές φορές την κοινή γνώμη (δημοσιεύματα στον Τύπο, πολιτική αντιπαράθεση), καθώς θεωρούνταν ότι η επιρροή που ασκούσε στο σύζυγό της επεκτεινόταν, ως μη ώφειλε, και σε θέματα θεσμικά, όπως την επιλογή ή απομάκρυνση υπουργών. Χαρακτηριστική ήταν η σύγκρουσή της το 1991 με τον πρώην Επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Περιβάλλον και τότε Υπουργό Βιομηχανίας Σταύρο Δήμα.


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5284
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης