Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Σελίδα 1 από 2 1, 2  Επόμενο

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 27, 2011 11:41 am

Δε μου έφταναν σήμερα οι δηλώσεις για το μεσοπρόθεσμο, μου κατέβηκε η ιδέα να φτιάξω κι ένα χάρτη google με σημειωμένα πάνω του όλα τα σχολεία της Θεσπρωτίας. Και ναι μεν τον έφτιαξα το χάρτη, έστω και σημειώνοντας κατ' εκτίμηση τις θέσεις των σχολείων (λαμβάνοντας υπόψη μόνο το όνομα του χωριού ή της πόλης και όχι την ακριβή θέση του κτιρίου), μπορείτε μάλιστα στο πάνω μέρος της σελίδας να κάνετε κλικ εκεί που λέει ΧΑΡΤΗΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ και να δείτε το αποτέλεσμα, αλλά μαύρισε η ψυχή μου.

Ο λόγος; Γιατί είδα και σε εικόνα αυτό που ήδη γνώριζα. Τη σκοτεινή γωνιά της Θεσπρωτίας. Και που συμβαίνει να είναι η γωνιά η δική μου, η γωνιά των προγόνων μου. Το βόρειο και ανατολικό τμήμα του νομού, το ορεινό και παρατημένο στην τύχη του.

Δύο σχολεία της Θεσπρωτίας φέτος τέθηκαν σε αναστολή. Και τα δύο μέσα στη μαύρη αυτή γωνιά. Που συμβαίνει να είναι η γωνιά η ακριτική, η δίπλα στα σύνορα.

Και ιδού η απόδειξη, η φωτογραφία του χάρτη:



Τα μπλε μπαλονάκια υποδεικνύουν τις θέσεις των σχολείων της Θεσπρωτίας. Με κόκκινο χ διέγραψα τα δύο σχολεία που φέτος τέθηκαν σε αναστολή. Το σχολείο του Αετού και το σχολείο των Αγίων Πάντων. Προσέξτε τώρα τι συμβαίνει με την περιοχή που έκλεισα μέσα σε πορτοκαλί πολύγωνο...

Διαθέτει πλέον μόνο δύο σχολεία. Κι αυτά στην αντίθετη άκρη από τα σύνορα. Δηλαδή αρκετά χιλιόμετρα από την γραμμή των συνόρων. Το ένα είναι το 6/θέσιο σχολικό κέντρο της Νεράιδας και το άλλο το μονοθέσιο της Λεπτοκαρυάς.

Δείτε τώρα και την επόμενη φωτογραφία:



Ιδού το μαύρο σκοτάδι που με ψυχοπλάκωσε. Γιατί στην περιοχή αυτή που πια δεν υπάρχει ούτε ένα σχολείο, κάποτε έζησα σαν παιδί. Ακολουθώντας το δάσκαλο πατέρα μου και σε άλλα χωριά εκτός από το δικό μας. Κοκκινολιθάρι, Ραβοστίβα, Μπολιάνα, Πολύδροσο.

Τώρα αυτά τα χωριά δε διαθέτουν δάσκαλο. Δε διαθέτουν σχολείο. Τα παιδάκια, όσα απέμειναν, ταξιδεύουν καθημερινά χιλιόμετρα για να μάθουν τα πρώτα γράμματα. Σ' εφαρμογή και των νέων μέτρων για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι πρόοδος αυτό;

Κι αν είναι γιατί η καρδιά μου βουλιάζει από θλίψη βλέποντας την ερημιά του χάρτη;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 27, 2011 1:42 pm



Ας δούμε κι αυτό το χάρτη. Που εμμέσως μαρτυράει μια αιτία της ερήμωσης του βόρειου και ανατολικού τμήματος της Θεσπρωτίας. Και η αιτία δεν είναι άλλη από την κίτρινη παχιά γραμμή. Τη γραμμή που ξεκινάει από την Ηγουμενίτσα και τραβάει προς Δωδώνη. Είναι η Εγνατία. Το καύχημα της χώρας!

Λίγο παραπάνω κιτρινίζει μια ακόμη γραμμούλα. Φτενή και ξεθωριασμένη. Ξεκινάει κι αυτή από την Ηγουμενίτσα. Μα ακολουθεί άλλο δρομολόγιο. Περνάει από Παραπόταμο, μετά από Νεράιδα (φαίνεται εκεί και η διακλάδωσή της προς Νεοχώρι - Εγνατία - Παραμυθιά) και μετά ανηφορίζει αγκαλιάζοντας αυτή τη γωνιά της Θεσπρωτίας που την είπαμε σκοτεινή. Είναι ο παλιός εθνικός δρόμος Ηγουμενίτσας - Ιωαννίνων.

Από τη μέρα που η σπουδαία Εγνατία ολοκληρώθηκε, και που το περιμέναμε αμάν και πώς για να σημάνει η ώρα της ανάπτυξης του τόπου, συνέβη κάτι που δεν το φανταζόμαστε. Τουλάχιστον εμείς, οι κάτοικοι της βορειονατολικής Θεσπρωτίας και όσοι καταγόμαστε από κει και ζούμε σε άλλες περιοχές. Τα ΚΤΕΛ αποφάσισαν ότι πλέον δεν είναι συμφέρον τους να στέλνουν τα λεωφορεία από τον παλιό δρόμο και εν μια νυκτί περιόρισαν δραστικά τα δρομολόγια που εξυπηρετούσαν τα χωριά που βρίσκονταν κατά μήκος αυτού του δρόμου.

Φώναξαν οι κάτοικοι, φώναξαν οι ξενιτεμένοι. Έγιναν συσκέψεις στα χωριά, έγιναν και στην Αθήνα, στο κτίριο της Πανηπειρωτικής. Καταφέραμε τότε να βάλουν 1 - 2 δρομολόγια παραπάνω.

Τα χρόνια όμως πέρασαν και σιγά σιγά τα ΚΤΕΛ περιόρισαν εκ νέου τα δρομολόγια. Μέχρι που λίγες μέρες νωρίτερα τα έκοψαν τελείως. Τώρα πια δεν υπάρχει ούτε ένα δρομολόγιο των ΚΤΕΛ από τον παλιό δρόμο που να πηγαίνει από Ηγουμενίτσα προς Γιάννενα. Ούτε ένα όχι μόνο την ημέρα αλλά και τη βδομάδα και το μήνα. Η περιοχή αυτή έπαψε πια να ενδιαφέρει τα ΚΤΕΛ. Την ξέγραψαν από το χάρτη.

Τώρα, βλέποντας και το κλείσιμο των σχολείων όλων αυτών των χωριών, αποδεικνύεται περίτρανα πως ο πληθυσμός της περιοχής αυτής αφανίστηκε. Και είναι μια περιοχή δίπλα στα σύνορα με την Αλβανία. Και περιοχή που διαρκώς έχουν στόχο οι γνωστοί μας και μη εξαιρετέοι Τσάμηδες. Ποιος δεν το γνωρίζει αυτό;

Σαν να μην φτάνουν αυτά, πριν λίγους μήνες επιχειρήθηκε να γίνει η περιοχή αυτή ο κάδος απορριμμάτων της πρωτεύουσας του νομού. Μια τοπική εφημερίδα της Ηγουμενίτσας, η ΤΟΛΜΗ, δημοσίευσε άρθρο με το οποίο πρότεινε να μεταφερθούν οι εκατοντάδες παράνομοι μετανάστες που τότε ζούσαν εδώ, στο παλιό στρατόπεδο της Βροσίνας. Και εις επίρρωσιν των λεγομένων δίνω και το λινκ που δημοσιεύτηκε το άρθρο της εφημερίδας ΤΟΛΜΗ:

http://892fm.blogspot.com/2011/03/blog-post_8414.html

Και παραθέτω από το άρθρο αυτό τα ακόλουθα σημαντικά:

[...] Αφού δε η Κυβέρνηση, δηλαδή το Κράτος, μάλλον δείχνει αδιαφορία και δεν θα έλεγε όχι, στο να …πασάρει την καυτή πατάτα στην τοπική κοινωνία και τις Αυτοδιοικήσεις, χρέος των φορέων είναι να …ψάχνονται.

Ασφαλώς δεν λέει όχι κανείς στις όποιες πιέσεις, για την ειρηνική απομάκρυνση των λαθρομεταναστών α πό την περιοχή, όπως πρόσφατα αποφασίστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Όμως και εξεύρεση ενός Οργανωμένου χώρου προσωρινής παραμονής τους, θα πρέπει να είναι στα άμεσα ενδιαφέροντά τους.

Εμείς καταθέτουμε σαν πρόταση την αξιοποίηση του πρώην Στρατοπέδου στην περιοχή της Βροσίνας.
Πιστεύουμε πως δεν απαιτεί, ούτε πολύ χρόνο, ούτε πολύ χρήμα, για την προετοιμασία του.

Έχει το προτέρημα δε να είναι κοντά στα σύνορα με την Αλβανία που είναι χώρα ΣΕΓΚΕΝ, η οποία, μάλλον δεν δε σμεύεται από την Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ.

Πιθανότατα να επιτευχθεί και η αλλαγή ενδιαφέροντος των λαθρομεταναστών, ως προς το γεωγραφικό σημείο, αναχώρησής τους προς τον προορισμό των ονείρων τους.


Εμείς τολμάμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο.

Αν κάποιες κινήσεις, προς αυτήν την κατεύθυνση απαιτούν διπλωματικούς χειρισμούς, αυτό είναι έργο των περιφερειαρχών και των Δημάρχων.

Θα πρέπει όμως να βιαστούν.[...]

Και πράγματι βιάστηκαν. Εκείνοι που η ΤΟΛΜΗ παρακινούσε. Λίγες μέρες μετά το Πάσχα διαβάσαμε πως η πρόταση για το στρατόπεδο της Βροσίνας υιοθετήθηκε και από τον περιφερειάρχη Ηπείρου αλλά και από βουλευτές.

Ευτυχώς όμως που υπήρξαν και οι αντίθετες απόψεις. Ιδιαίτερα από τους βουλευτές του Νομού Ιωαννίνων καθώς και από Δημάρχους της περιοχής της Βροσίνας.

Η μεταφορά λοιπόν των μεταναστών εκεί πάνω δεν έγινε. Προτιμήθηκε η επιχείρηση σκούπα που τους μάζεψε όλους και τους προώθησε σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Κι ενώ η Ηγουμενίτσα ηρέμησε από το πρόβλημα, τις ίδιες ακριβώς μέρες τα ΚΤΕΛ έλαβαν την απόφαση της οριστικής διακοπής δρομολογίων από τον παλιό δρόμο!

Αναρωτιέμαι αν οι μετανάστες είχαν πάει στη Βροσίνα, που βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα Θεσπρωτίας - Ιωαννίνων και πάνω στον παλιό δρόμο, θα είχαν κοπεί τα δρομολόγια ή θα είχαν ξαφνικά αυξηθεί; Λαμβάνοντας υπόψη και όσα έχουν γραφτεί κατά καιρούς για μεταφορά μεταναστών με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ...

http://www.e-igoumenitsa.gr/news/thesprotia/5335.html

http://www.katoci.com/2011/05/blog-post_9811.html

[...]Φτάνουν συνεχώς και νέοι μετανάστες στην Ηγουμενίτσα, είτε με λεωφορεία του ΚΤΕΛ είτε οδικώς από την Εγνατία και την παλαιά εθνική οδό Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας.[...]

Όπως και να έχει, η απόφαση των ΚΤΕΛ για οριστική διακοπή των δρομολογίων από τον παλιό δρόμο μετά και τις εξελίξεις στο θέμα των μεταναστών έλαβε τη μορφή τιμωρίας για τα χωριά που βρίσκονται στα πέριξ του. Αφού δε δέχτηκαν να επωμιστούν τους μετανάστες, και να απαλλάξουν την Ηγουμενίτσα από το πρόβλημα, τώρα θα πρέπει να δεχτούν την πλήρη τους απομόνωση.

Απομόνωση που δεν έχει να κάνει μόνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά πλήττει πολύπλευρα όσους επιμένουν να κατοικούν σ' αυτό το συφοριασμένο τόπο.

Εδώ και χρόνια είναι αδύνατον στα δικά μας χωριά να φτάσει εφημερίδα. Κάποτε έφερνε η Βροσίνα. Πεταγόμασταν ως εκεί και αγοράζαμε κι εμείς την εφημερίδα μας να μάθουμε τι γίνεται στον έξω κόσμο... Τα ισχύοντα όμως για τις εφημερίδες ανάγκασαν το περίπτερο της Βροσίνας να σταματήσει τη διακίνησή τους. Θέλεις τώρα εφημερίδα; Πρέπει να φτάσεις στην Παραμυθιά ή στην Ηγουμενίτσα ή στα Γιάννενα!

Δραματική και η κατάσταση με την τηλεόραση. Υπάρχει κάποιος αναμεταδότης, βλέπουμε μερικά κανάλια, φυσικά όχι όλα και όχι με καθαρή εικόνα, αλλά συχνά πυκνά χαλάει και η τηλεόραση βουβαίνεται. Όπως τις προάλλες που έπεσε κεραυνός στον αναμεταδότη...

Τα ίδια και με τα τηλέφωνα. Και τα σταθερά και τα κινητά. Για να μιλήσεις με το κινητό πρέπει να πας σε συγκεκριμένο σημείο να σε "βλέπει" η κεραία που είναι στο Μαλούνι. Και φυσικά μέσα στο σπίτι είναι αδύνατον να πιάσεις σήμα...

Εννοείται πως και το ίντερνετ είναι προβληματικό. Αν δε δουλεύουν τα τηλέφωνα μπορεί να δουλέψει το ίντερνετ; Αλλά και όταν δουλεύει οι ταχύτητες είναι τα ζώα μου αργά. Και βεβαίως πρέπει να βγεις έξω από το σπίτι αν έχει ασύρματο ίντερνετ όπως η αφεντιά μου. Εννοείται επίσης ότι δεν μπορείς να έχεις adsl. Αυτά είναι για τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας, όχι για τους κατοίκους της ορεινής και ακριτικής Θεσπρωτίας.

Και τι να πούμε για τις υπηρεσίες υγείας; Αλίμονο σε όποιον αρρωστήσει εκεί πάνω και δεν έχει δικό του άνθρωπο με αυτοκίνητο να τον τρέξει στα Γιάννενα. Όπως ακριβώς συνέβη με τον πατέρα μου τον καιρό που ακόμη δεν είχα πάρει μετάθεση για Θεσπρωτία. Ευτυχώς κατάφερε μέσα στη νύχτα να βρει έναν φιλότιμο ταξιτζή που δέχτηκε να τον μεταφέρει. Κι ευτυχώς που δεν ήταν τόσο επείγον περιστατικό που να κινδυνεύσει η ζωή του.

Να συζητήσουμε για αγορά αγαθών; Πάλι καλά που υπάρχει ένας πλανόδιος φούρναρης και πλανόδιοι ψαράς και μανάβης. Αλλιώς με τι τρόπο να προμηθευτεί ένας κάτοικος αυτών των χωριών τα τελείως απαραίτητα για την επιβίωσή του; Η μόνη άλλη λύση είναι να πάρει ταξί. Πληρώνοντας γύρω στα 100 ευρώ συνολικά και με φιλική τιμή για να πάει σε αστικό κέντρο και να γυρίσει. Ή με το λεωφορειάκι που έπειτα από πολλές πιέσεις επαναδρομολόγησε ο Δήμος Παραμυθιάς. Μια φορά όμως στις 15 μέρες. Και με προορισμό την Παραμυθιά. Είναι λύση αυτή;

Για τα σχολεία τα είπαμε ήδη. Τα λιγοστά παιδάκια που απέμειναν στα χωριά αυτά, και πώς να μην είναι λιγοστά με τέτοιες συνθήκες; ταξιδεύουν καθημερινά με ταξί ως τη Νεράιδα (Μενίνα). Είτε βρέχει, είτε χιονίζει. Μωρά παιδιά να εκτίθενται σε τόσους κινδύνους και ταλαιπωρίες για να μάθουν τα πρώτα τους γράμματα.

Απορούμε μετά που η περιοχή ρήμαξε;

Η απορία είναι που παραμένουν ακόμη κάποιοι λιγοστοί κάτοικοι εκεί πάνω. Και δεν άδειασαν τελείως τα χωριά μας. Να γίνει και το χατίρι εκείνων που χρόνια τώρα τα επιβουλεύονται.

Είναι λοιπόν να μη μαυρίσει η ψυχή μου;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 27, 2011 2:12 pm

Σε συνάρτηση με τα παραπάνω παραθέτω ένα πρόσφατο άρθρο από το ιστολόγιο ΚΑΤΟΨΗ:

http://www.katoci.com/2011/06/blog-post_26.html

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011, 12:53:24 μμ

Χιλιάδες Τσάμηδες στα σύνορα της Σαγιάδας φώναξαν:

"Νάτη η πατρίδα μας"!!!


Τσάμης βουλευτής μπήκε στην Ελλάδα και καλώς του επετράπη η είσοδος. Δεν είναι σωστό να αποκλείει κανείς όσους θέλουν να έρθουν στη χώρα μας...

Πλήθος Τσάμηδων, γύρω στις 5.000 χιλιάδες υπολογίζεται ο αριθμός τους, συγκεντρώθηκαν απ' όλα τα σημεία της Αλβανίας με δεκάδες λεωφορεία και αυτοκίνητα, στα Ελληνοαλβανικά σύνορα (σταθμός Μαυροματίου
Σαγιάδας) και φώναξαν:

"Νάτη η πατρίδα μας" εννοώντας την Θεσπρωτία.


Νωρίτερα κατατέθηκαν στεφάνια στο μνημείο "γενοκτονίας", που υπάρχει στην Τζάρα.

Η διαδήλωση ήταν ειρηνική, ωστόσο ακούστηκαν πολλές κορώνες εναντίον της Ελλάδας. Σαφώς μπήκαν θέματα επαναπατρισμού των Τσάμηδων και απόδοσης των περιουσιών τους. Ακόμη κατηγορήθηκε η Ελλάδα, γιατί δεν επιτρέπει την είσοδο σε Τσάμηδες και τους γυρίζει πίσω στα σύνορα.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρόεδρος του Τσάμικου κόμματος PDIU Shpetim Idrizi.

"Διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν και τίποτε περισσότερο", είπε ο κ.Idrizi. Και πρόσθεσε: "Η Τσαμουριά είναι η γη μας και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το καταλάβει όλος ο κόσμος". Επίσης επέμεινε στο θέμα της "γενοκτονίας" των Τσάμηδων, λέγοντας ότι "5000 ομοεθνείς μας ξεκληρίστηκαν από τους Έλληνες".

Παππούς από το Φίερι, που γεννήθηκε στους Φιλιάτες κι έφυγε από κει σε ηλικία 7 ετών, μας έλεγε ότι θέλει να δει τον τόπο γέννησής του. Και τους παιδικούς του φίλους.

Πάντως εντύπωση προκάλεσε η συμμετοχή στις εκδηλώσεις πολλών νέων ανθρώπων. Πριν την εκδήλωση στο Μαυρομάτι, πραγματοποιήθηκε πορεία 2 περίπου χιλιομέτρων προς τα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Η εκδήλωση στο Τελωνείο Μαυροματίου πλαισιώθηκε από Τσάμικα χορευτικά.

Ενώ γινόταν η εκδήλωση στα σύνορα, ο βουλευτής του Τσάμικου Κόμματος PDIU Dashamir Tahiri (Ντασαμίρ Ταχίρι), θέλησε να περάσει τα σύνορα με το διπλωματικό του διαβατήριο. Αρχικά δεν του επετράπη η είσοδος, αλλά στη συνέχεια, σωστά, οι Ελληνικές αρχές τον άφησαν να περάσει...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 27, 2011 2:25 pm

Ας ακούσουμε όμως και τη φωνή των απέκει Ηπειρωτών:


ΠΗΓΗ ΕΙΔΗΣΗΣ

Η Ελληνική Κυβέρνηση πετσοκόβει τους Βορειοηπειρώτες

Οι Τσάμηδες ενισχύονται κάθε μέρα και πιο πολύ


Αν και η ελληνική οικονομία και η Ελλάδα περνάει δύσκολες στιγμές, η απόφαση του ΟΓΑ για να διακόψει τη χορήγηση σύνταξης στον ένα εκ των δυο συζύγων υπερηλίκων βορειοηπειρωτών (αν και στην πράξη σε εκατοντάδες περιπτώσεις έχουν κοπεί και οι δύο, πράγμα που δείχνει πως μπορεί και να γενικευθεί) είναι παράλογη πολιτικά και επικίνδυνη εθνικά.

Η ιστορία αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή και εντάθηκε τα τελευταία δυο χρόνια. Το πρώτο διάστημα ο «λόγος» διακοπής της σύνταξης ήταν η μη μόνιμη διαμονή, αναγκάζοντας τους υπερήλικες Β/ηπειρώτες να κουβαλιούνται προς την Ελλάδα ή να αναγκάζονται με τον έναν ή άλλον τρόπο να μην σφραγίζουν στις συνοριακές διαβάσεις προς την Ελλάδα. Κι ενώ τα γεροντάκια αυτά δεν είχαν μάθει ποτέ στη ζωή τους έστω και στην μικρή παρανομία…

Ο δευτερος λόγος είναι αυτός που επικαλούνται τώρα: πως οι δυο σύζυγοι μαζί ξεπερνούν τη βασική σύνταξη του ΟΓΑ, τα 360 Ευρώ. Λόγος βέβαια που αν καλά ψαχτεί, σίγουρα δεν θα στέκει.

Απ΄όσο είμαστε εις θέσιν να γνωρίζουμε, οι πολιτικοί εκπρόσωποι των Βορειοηπειρωτών στην Αλβανία και στην Ελλάδα προσπάθησαν να λύσουν το θέμα αυτό συζητώντας πολιτισμένα με τους αρμόδιους. Τα αποτελέσματα δείχνουν όμως πως με τον τρόπο αυτό τίποτα δεν πετύχαμε. Οι Βορειοηπειρώτες ( όσοι απέμειναν πάνω στα χώματά μας) ίσως αναγκαστούν ξανά να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς…

Αυτά που δεν πέτυχαν με βία, με πιέσεις, με διακρίσεις οι εξουσιαστές στην Αλβανία, από το Ζώγκου έως σήμερα, το κάνει η ελληνική κυβέρνηση. Αυτό που γράφουμε είναι βαρύ, οφείλουμε όμως να πούμε κάποιες αλήθειες, ειδικά αυτές τις στιγμές.

Όποιος παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Αλβανία, ιδιαίτερα όσα έχουν σχέση με την Ελλάδα, δύσκολα μπορεί να κατανοήσει τη στάση της ελληνικής πολιτείας σε σχέση με τους Βορειοηπειρώτες , τα προβλήματά τους, αλλά και την πλέον στρατηγική σημασία του συγκεκριμένου χώρου σήμερα και στο μέλλον.

Η Αλβανία και η πολιτική της τάξη συνεχίζει να διακατέχεται από έναν άκρατο ανθελληνισμό, η κοινή γνώμη στη χώρα αυτή βομβαρδίζεται καθημερινά από το ΜΜΕ με δημοσιεύματα καθόλου φιλικά προς την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Κινήματα και κόμματα στηρίζουν τη δράση τους και επενδύουν πολιτικά και εκλογικά όχι απλά στη ρητορεία κατά της Ελλάδας, αλλά και με συγκεκριμένες ενέργειες και εκδηλώσεις. Προ ημερών οι Τσάμηδες, που ενισχύονται κάθε μέρα και πιο πολύ από αλβανικά και ξένα κέντρα, δεν αρκέστηκαν στις εκδηλώσεις τους, αλλά θέλησαν να προβοκάρουν και στα σύνορα.


Ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση για «να εφαρμόσει το νόμο», για να «εξοικονομήσει λεφτά», για να… για να … , πετσοκόβει τους Βορειοηπειρώτες, δίνει κι άλλο πλήγμα στην από καιρό δύσκολη κατάσταση στο χώρο της Β. Ηπείρου.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Δευ Ιουν 27, 2011 2:31 pm

Φανταστείτε τώρα με αυτή την κατάσταση να είχαν μεταφερθεί και οι μετανάστες στο στρατόπεδο της Βροσίνας.

Με την κατάσταση και από την από δω μεριά των συνόρων και με την κατάσταση που επικρατεί απέναντι.

Καταλαβαίνω πως μπρος στα οικονομικά δεινά της χώρας όλοι έχουν στραμμένο το ενδιαφέρον τους στα ζητήματα της οικονομίας αλλά θα ενώσω τη φωνή μου με τα αδέρφια μας τους Βορειοπειρώτες. Ένας λόγος παραπάνω που η μακρινή μου καταγωγή είναι από τη μαρτυρική Βόρειο Ήπειρο και το χωριό Σωτήρα, που διακρίνεται στον τελευταίο χάρτη.

Πρέπει κάποιος επιτέλους να νοιαστεί για τα συσσωρευμένα προβλήματα που απειλούν την περιοχή μας. Πριν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο και στο μη αναστρέψιμο.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΑ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Ιουν 28, 2011 10:56 am

Οι Νάρκισσοι που έγιναν ματσικόριδα και ζουμπούλια...





Είναι μια χούφτα Ματσικόριδα, έτσι λένε στην Κύπρο το γνωστό στους επιστημονικούς κύκλους λουλούδι με το όνομα Narcissus tazetta. Στο δικό μου τόπο, στην άλλη άκρη του Ελλαδικού χώρου, την Ήπειρο, το ίδιο λουλούδι το λέμε ζουμπούλι:



Η φωτογραφία είναι από τη LA BASTIA, το blog ενός καλού φίλου από τη Σαγιάδα της Θεσπρωτίας. Δίπλα είναι η Σαγιάδα με τα σύνορα της χώρας. Από δω Ελλάδα κι από κει Αλβανία. Ή, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, από δω Ήπειρος κι από κει η "απέκει Ήπειρος". Έτσι θέλησαν οι δυνατοί της γης... Και στέκει χωρισμένη η μαρτυρική γη της ιδιαίτερης πατρίδας μου.

Ξέρω πως σε πολλούς τέτοιες κουβέντες μπορεί και να μην αρέσουν. Όπως ίδια αποφεύγουν και την Κύπρο... Τα θεωρούν "εθνικιστικές κορόνες" και άλλα βδελυρά και απορριπτέα για τη σύγχρονη προοδευτική αντίληψη. Ναι... Εγώ μονάχα το λόγο του ποιητή θα τους θυμίσω:

"Τι ημπορεί εκείνος να κατέχει
που δεν του χτύπησε η συφορά την πόρτα."


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, Homo Educandus, σελ. 74

Κι αυτό είναι και το μυστικό. Η εξήγηση. Κανένας εθνικισμός. Μόνο ο πόνος ο αγιάτρευτος. Αυτός ο πόνος που κατακαίει όποιον έχασε τη γη του. Αν δεν τον νιώσατε, δεν ξέρετε τι σημαίνει. Κι όσοι τον κουβαλάμε, σας βεβαιώ ότι καθόλου δε μας νοιάζει οι άλλοι τι θα πουν.

Το δικό μου χωριό σήμερα βρίσκεται στην ελεύθερη Ήπειρο. Πολύδροσο το λένε τώρα, Βλαχώρι το έλεγαν παλιότερα. Καμία όμως σχέση με βλάχους. Η μόνη Βλάχα που έχουμε είναι η πολυαγαπημένη της οικογένειας, η θεία Ευτυχία, που μας κάνει όλους με την ευγένεια και την καλοσύνη της αλλά και με τη σπιρτάδα της, να στέκουμε με θαυμασμό για τη φυλή της. Είναι ωραίος λαός οι Βλάχοι. Εμείς όμως δεν είμαστε Βλάχοι. Και το χωριό αν το είπανε οι παλιοί Βλαχώρι κάποιο άλλο λόγο θα είχαν. Λένε πως έχει να κάνει με μια ... φτέρη. Αυτοφυή του τόπου, και που καθυστερημένα, μετά τη μετονομασία, ανακαλύψαμε πως λέγεται "βλάχουρο". Ποιος ξέρει; Ίσως και έτσι να είναι...

Εμείς, που λέτε, που δεν ξέρουμε πώς και γιατί το είπαν κάποτε οι παππούδες μας Βλαχώρι το χωριό μας, και που βιαστήκαμε να το αλλάξουμε σε Πολύδροσο για να μη μας παρεξηγούν οι Αθηναίοι και μας περνούν για βλάχους, ξέρουμε στα σίγουρα πως είμαστε φερτοί στον τόπο αυτό. Άλλη οικογένεια από το ένα χωριό, άλλη από το άλλο. Η δική μου έχει τη ρίζα της στην "Απέκει Ήπειρο". Έτσι τη λέμε εμείς, ούτε Βόρεια ούτε τίποτε άλλο. Απλώς "απέκει". Από 'κει δηλαδή από το ποτάμι κι απέκει απ' το βουνό. Αυτό το βουνό που την κάθε μέρα μας βλέπουμε από τον τόπο που τώρα βρεθήκαμε, τη Μουργκάνα.

Εκεί, πίσω ακριβώς από τη Μουργκάνα, που είναι σύνορο Ελλάδας - Αλβανίας σήμερα, βρίσκεται ένα μικρό χωριό. Σωτήρα το λένε. Και του Σωτήρος γιορτάζει και η εκκλησιά του. Έλληνες το κατοικούν ως τα σήμερα όπως και πριν 300 περίπου χρόνια που κίνησαν από κει οι μακρινοί παππούδες μας για να έρθουν στο Βλαχώρι. Λένε πως κάποιον αγά καθάρισαν και δεν τους χώραγε πια ο τόπος. Τα μάζεψαν λοιπόν και όπου φύγει φύγει. Βρήκαν και χώθηκαν ανάμεσα στα βουνά. Κι αντίκρυα στον τόπο της καταγωγής. Να αγναντεύουν και να θυμούνται. Κι ας στέκεται εμπόδιο η Μουργκάνα στη ματιά. Της ψυχής τα μάτια σκίζουν ως και τα βουνά...

Αυτό το χωριό, τη Σωτήρα, πάντα ακούγαμε να το μολογάνε από γενιά σε γενιά. Χρόνοι πέρασαν και ήρθαν και άλλοι μα η Σωτήρα έστεκε πάντα ζωντανή στη μνήμη. Να την πυρπολεί και να εξάπτει τη φαντασία μας. Κάποτε, δεν πάνε πολλά χρόνια, καταφέραμε και να την επισκεφτούμε. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματα που ζήσαμε εκείνη τη μέρα. Και πιο πολύ όταν οι ντόπιοι μας πρότειναν να πάμε ως το αμπέλι που ακόμη κράταγε το οικογενειακό μας όνομα. Το αμπέλι των Μακάτων. Αν δεν το ζήσεις ούτε που μπορείς να καταλάβεις την τρικυμία που ξεσπάει τέτοιες στιγμές στα κύτταρα του ανθρώπου, εκεί που κατοικεί η βαθύτερη μνήμη μας. Αυτή που τρέφεται από τον τόπο που μας γέννησε και κουβαλά βιώματα ανθρώπων πεθαμένων πριν ακόμη εμείς γεννηθούμε.

Βλέπεις τον "ξένο" τόπο που πρώτη φορά πατούν τα πόδια σου και λες αυθόρμητα "τον έχω ξαναδεί"! Τον ξέρω αυτόν τον τόπο. Τα βουνά του και τα πλατάνια του και την πηγούλα του την κρουσταλλένια. Ναι, το ορκίζομαι, έτσι ακριβώς άκουσα τη μάνα μου να λέει μόλις βρεθήκαμε στη Σωτήρα. Γιατί εμείς, από μάνα και πατέρα από την ίδια φύτρα κρατάμε. Από το σόι των Μακάτων. Άλλο που μετά αλλάξαμε τα ονόματα. Σαν και το όνομα του τωρινού χωριού μας. Το έχουμε αυτό το κακό χούι. Ευτυχώς, εκεί στη Σωτήρα, οι "συγχωριανοί" μας δε μας έμοιασαν. Και βλέπαμε και δε χορταίναμε εκείνο το αμπέλι που κάποτε οι παππούδες μας κορφολογούσαν και τρυγούσανε. Το αμπέλι των Μακάτων.

Ξέρεις πόσα μπορεί να σου πει ένα αμπέλι; Ξέρεις ότι και τα φυτά έχουν φωνή; Μη σου κάνει εντύπωση. Αλλά και παρηγορήσου... γιατί ούτε κι εκείνα ξέρουν πως έχουνε ονόματα! Και δε μιλώ μόνο για το αμπέλι. Μιλώ και για τους νάρκισσους που είδες παραπάνω. Που αν ανοίγανε το στόμα τους μεγάλη απορία θα κατέθεταν. Ματσικόριδα στην Κύπρο, ζουμπούλια στην Ήπειρο... Μαρτακούδια στην Αμοργό... ή και μανουσάκια σε άλλα μέρη. Κι όμως, για δες, είναι το ίδιο λουλουδάκι:



Εμείς, και τα βαφτίσια που τους κάνουμε, φταίνε για τη "ζημιά". Το όνομα! Α, είναι πολύ σημαντικό πράγμα το όνομα. Άδικα δε συμβούλευαν οι παλιοί πως είναι αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις! Ήξεραν εκείνοι αυτό που εμείς σήμερα ξαστοχήσαμε... Μα τι νομίζεις, έτσι τυχαία έγινε και χώρισαν οι δρόμοι μας από εκείνο το λαμπρό κόσμο τον πάμφωτο που χάρισε στους ανθρώπους έναν πολιτισμό - κόσμημα και στολίδι για την ανθρωπότητα;

Ξεχάσαμε εμείς και τα ονόματα και τη σοφία τους και χίλια άλλα. Κι έτσι έγινε το ίδιο λουλούδι αλλιώς να το λέμε εμείς κι αλλιώς κει κάτω. Κι ας μην είναι αλλιώτικο ούτε το λουλούδι ούτε η ράτσα των ανθρώπων που το βάφτισαν...

Θα λες τώρα με νου σου "τι σχέση έχουν τα λουλούδια με εκείνο το χωριό". Έχουν, βεβαίως και έχουν. Κάμε λίγο υπομονή και θα τα μάθεις όλα. Έτσι ακριβώς όπως τα έμαθα κι εγώ.

Πάσχα του 1993 ήταν. Τότε βρέθηκα για πρώτη φορά στην Κύπρο. Πολύ πριν επισκεφθώ τη μακρινή μου πατρίδα, τη Σωτήρα... Και τότε ήταν που συνάντησα τη δίδυμη ... αδερφούλα της!!! Γιατί έχουν αδέρφια και τα χωριά. Κι ας μην το ξέρουν τα ίδια. Κι ας μην το ξέρουμε ούτε εμείς. Το ξέρουν όμως και το μαρτυρούν τα ... ονόματα.

Βρέθηκα που λέτε τότε στην Κύπρο για ένα συνέδριο. Και μέσα στο πρόγραμμα έλαχε και επίσκεψη στην επαρχία της Αμμοχώστου. Να δούμε έστω κι από μακριά τη μαρτυρική πόλη φάντασμα. Και αίφνης βρέθηκα με το στόμα ανοιχτό μπροστά σε μια άλλη Σωτήρα. Κοίταγα την ταμπέλα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Το έγραφε ολοκάθαρα: ΣΩΤΗΡΑ!!! Ένα από τα χωριά της επαρχίας Αμμοχώστου και λίγο πιο κει η γραμμή... και πάλι μια γραμμή που χωρίζει τόπους και ματώνει καρδιές.

Άλλος ο τόπος, άλλο το χωριό. Ίδιο, ολόιδιο το όνομα. Να απλώνει μια γραμμή ως την άλλη άκρια της Ελλάδας και να φωνάζει για την καταγωγή ανθρώπων και τόπων. Σωτήρα της Κύπρου και Σωτήρα στην "Απέκει Ήπειρο"...

Αρκεί ένα όνομα για να σε κάνει να τη δεις αυτή την αλήθεια. Αρκεί για να "σώσει" μέσα στη δίνη των αιώνων και στη σκόνη του καιρού την ιστορία του τόπου και την ιστορία τη δική μας. Οι Σωτήρες από τη μια... τα ζουμπούλια και τα ματσικόριδα από την άλλη. Η λέξη που ενώνει και η διγλωσσία του σήμερα που χωρίζει.

Σκύψε όμως, σκύψε και άκου την αρχαία λέξη. Άκου τον αντίλαλο και την ηχώ της αρχαίας σοφίας. Τότε που ένας ολόκληρος μύθος στέριωνε τα ονόματα ακόμη και των λουλουδιών. Νάρκισσο το λέγανε τότε το λουλουδάκι. Ούτε ζουμπούλι από τα τούρκικα που το λέμε εμείς, ούτε και μανουσάκι από τα αραβικά που το λένε αλλού. Τα μαρτακούδια και τα ματσικόριδα ούτε πού ξέρω πούθε κρατάει η σκούφια τους... Για το Νάρκισσο όμως ξέρω χίλια πράγματα να σου πω. Μα ίσως και δε χρειάζεται. Αρκεί μπροστά στον καθρέφτη μας να σταθούμε... Να θαυμάσουμε όλη την πρόοδο και την ανάπτυξη που λέμε ότι έχουμε. Τόση και τέτοια που να χρειάζονται και όνομα τα σχολειά μας.* Βολέψαμε βλέπεις τα χωριά, βολέψαμε τα λουλούδια, ήρθε η σειρά και των σχολείων.

Και μπορεί οι συνδικαλιστές να διαμαρτύρονται "δεν έχουμε να φάμε, τα βαφτίσια μας μάραναν", αλλά εκείνο που βλέπω εγώ και με λυπεί απέραντα είναι που "η δάφνη κατεμαράνθη". Και μαζί και οι νάρκισσοι. Κι έμεινε μόνο ο ναρκισσισμός αλώβητος να συμβουλεύει ονόματα ιστορικά για να ανακάμψει η παιδεία του τόπου...

_________________________________________

* Το κείμενο γράφτηκε την εποχή που στα σχολεία είχε έρθει εγκύκλιος να συνεδριάσουμε και να προτείνουμε τρία ονόματα για να βαφτιστεί το σχολειό μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από την ιστοσελίδα του χωριού Σωτήρα της Κύπρου:

Η Σωτήρα έχει αγιολογική ονομασία: φέρει το όνομα του Σωτήρος Χριστού. Κρίνοντας από την ονομασία του μπορούμε να υποθέσουμε ότι το χωριό ιδρύθηκε στα βυζαντινά χρόνια. Με την ίδια ονομασία υφίστατο στα χρόνια της φραγκοκρατίας και αποτελούσε βασιλική ιδιοκτησία. Σε παλαιούς χάρτες το χωριό είναι σημειωμένο ως Sotira.

http://www.sotira5390.com/index.html

Το όνομα του Σωτήρος Χριστού. Και γνωστή σε όλους η γιορτή του, η Μεταμόρφωση του Σωτήρος. 6 του Αυγούστου. Που γιορτάζουν και οι Σωτήρηδες και οι Σωτηρούλες. Πόσοι όμως από μας γνωρίζουμε ότι Σωτήρα αποκαλούσαν οι αρχαίοι πρόγονοι ένα δικό τους θεό; Τον Απόλλωνα.

Και πόσοι από μας, τους Ηπειρώτες, γνωρίζουμε ότι εδώ, στη γη μας, σώζονται ακόμη ερείπια ναού του Απόλλωνα Σωτήρα; Στην Άρτα. Στο κέντρο της πόλης. Στην πλατεία Κιλκίς. (δείτε περισσότερα ΕΔΩ)


Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,
γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.


Κι έμειναν να μας εκδικούνται γλυκά. Μέσα από τα ονόματα. Όσα τουλάχιστον γλίτωσαν. Από την κακοποίηση ονομάτων και της γλώσσας γενικότερα.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τρι Ιουν 28, 2011 4:17 pm

Σχετικό με τη Σκοτεινή γωνιά της Θεσπρωτίας και το ακόλουθο κείμενο:

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Πάσχα τ' Απρίλη


Το διήγημα που ακολουθεί προέρχεται από τη συλλογή διηγημάτων Η φλέβα του λαιμού (1998) του Θεσπρωτού συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου. O ενήλικος αφηγητής-συγγραφέας περιγράφει με νοσταλγία τις παιδικές και εφηβικές μνήμες του από τις διακοπές του Πάσχα στο χωριό του, που συνορεύει με την αλβανική μεθόριο.

O Απρίλης ήταν κάποτε για μένα -τώρα πια έχει μπει κι αυτός στο χωνευτήρι των πολλών και επαναλαμβανόμενων εικόνων και εμπειριών- το Πάσχα στο χωριό μου. Όχι όμως με το θρησκευτικό του μέρος, παρά μόνον αμυδρά.

Μεγάλη Πέμπτη, εγώ και τ' αδέρφια μου ξεκινούσαμε το πρωί με το λεωφορείο. Ολόκληρο ταξίδι. Φτάναμε στη γέφυρα του Καλαμά. Μια γέφυρα σιδερένια, βαθυπράσινη, απ' τον καιρό του Εμφυλίου.

Αφού γινόταν ο έλεγχος των ταυτοτήτων απ' τους φαντάρους του φυλακίου -στιγμές έντονες για τις παιδικές καρδιές μας-, το λεωφορείο, αργά αργά, έμπαινε στη γέφυρα. Κραπ, κραπ, χτύπαγαν κι έτριζαν οι σιδεριές. Το νερό από κάτω ορμητικό, θολοπράσινο απ' τις πυκνοφυτεμένες όχθες. Έλιωναν τα χιόνια.

Από εκεί και πέρα άρχιζε ένας άλλος κόσμος.

Στο Φιλιάτι κάναμε υποχρεωτική στάση τρεις με τέσσερις ώρες. Γι' αυτές τις ώρες -που τις περνούσαμε στο καφενεδάκι του σταθμού- δεν αγαπούσα και πολύ αυτή την κωμόπολη, τόσο λαχταρούσα το χωριό μου.

Το καφενεδάκι ήταν γεμάτο ταξιδιώτες για τα πανωχώρια των Φιλιατών. Εκεί άρχιζαν τα πρώτα «ποιανού είσαι εσύ, μωρέ παιδάκι μου;», «ετούτη μοιάζει της μάνας της» απ' τους χωριανούς μας και τα πρώτα φιλιά. Πρόγευση απ' το χωριό μου παρηγορητική.

Επιτέλους, το απομεσήμερο το λεωφορείο αγκομαχώντας, γιατί ήταν ασφυκτικά γεμάτο και ο δρόμος χωμάτινος, ανηφορικός, όλο κογκέλες,* ξεκίναγε για τα χωριά της Μουργκάνας.

Αϊ-Νικόλας, Άγιοι Πάντες, Παλιοχώρι, ανηφόρες, στροφές, μια στροφή ακόμα και να το χωριό μου, η Πόβλα. Μαγευτικός δρόμος, μαγευτικά χωριά. Λες και οι πλαγιές οι ντυμένες με κουμαριές, τσέρα, χελιδρονιές,* δάφνες, οι χείμαρροι που ξεπηδούσαν εδώ και κει, τα λιθάρια και τα μονοπάτια ενσωμάτωσαν ό,τι ομορφότερο και ευγενέστερο από τις ανθρώπινες ζωές αιώνων.

Ακόμα και σήμερα, αυτή η διαδρομή, αυτά τα χωριά είναι για μένα μια διαδρομή πνευματική, μια διαδρομή νοσταλγίας και καημού.

Στο χωριό μου φτάναμε το μούσγκωμα.* Μας άφηνε το λεωφορείο στη Θελεσουριά, όπου ήταν ένα μικρό εικόνισμα, ο Αϊ-Θανάσης.

Ο όγκος της Μουργκάνας μπροστά μας. Στην κορφή το βουνό είχε ακόμα χιόνια, που άστραφταν από ένα χιλιόχρωμο ηλιοβασίλεμα. Εκεί που χανόταν ο ήλιος ήταν ένας τόπος αγαπημένος, μυστηριακός, αβάδιστος. Ήταν η Βόρειος Ήπειρος.

Στη Θελεσουριά, κατεβαίνοντας απ' το λεωφορείο, μας χτύπαγε ευχάριστα ένα ψυχρό αεράκι που -Κύριος οίδε πώς- το 'χα συνδέσει με τη Βόρειο Ήπειρο, με την Αλβανία. Μήνυμα από μια άλλη ζωή, πιο ενδιαφέρουσα, πιο πλούσια, πιο αινιγματική. Περιττό να πω ότι δεν ήξερα τίποτα για ιδεολογίες, πολέμους και άλλα, και οι δικοί μου, συγγενείς και χωριανοί, μιλούσαν λίγο και ασαφώς, κάτι που μεγάλωνε το μυστήριο.

Φτάναμε με τα ποδάρια στο σχολειό, κατόπι μια απότομη κατηφοριά μάς έβγαζε στην πλατεία του Νικόπλου, όπου ήταν το περίπτερο του μπαρμπα-Μήτση μας. Μας καρτέραγε με ζαχαρωτά και φιλιά. Κατόπι σταματούσαμε στο πατρικό της μάνας μου για λίγο, να δώσουμε τσιγάρα στον παππού, και κατόπι σφεντόνα για το πατρικό μας, για τη γιαγιά μας.

Σε όλη αυτήν τη διαδρομή η μύτη μας είχε πανηγύρι. Φρέσκια, ξάστερη ανάσα ανακατεμένη με τ' αγριολούλουδα του Απριλιού -φράξο, μανούσια, ζουμπούλια, μοσφακίδια. Τον τόνο τον έδιναν όμως οι καβαλίνες,* η κοπριά, το νοτισμένο χώμα.

Στο πατρικό μας. Τόπος θαλπωρής. Ένα μικρό σπιτάκι με δυο κάμαρες, κατώι για τις αίγες,* μπλατσαριό,* ένας μικρός κηπάκος και η επιβλητική και συγχρόνως γλυκύτατη παρουσία της γιαγιάς μου. Μας μάζευε με πατάτες γιαχνί. Μοσκοβόλαγε ο τόπος. Κατόπι κοιμόμασταν όλοι μαζί στρωματσάδα κι αυτή στη μέση.

Το πρωί μάς ξυπνούσαν πετεινοί, γομάρια,* αίγες, βετούλια•* φωνούλες απ' τις γυναίκες που φούρνιζαν, σκούπιζαν, έκοβαν κλαρί. Μαζεμένο το χωριό, αμφιθεατρικά χτισμένο, δημιουργούσε τέλεια ηχητική.

«Ω Αγγελούδω, ξύπνησαν τα παιδιά;», ακούγαμε τη θειάκω Λόλα απ' το δίπλα μαχαλά.
«Ξύπνησαν, μωρ' συμπεθέρα».
«Αυγά έχεις; Θέλεις;»
«Έχω, έχω».
«Καλά, στείλ' τα μου κατόπι».

Άρχιζε το πανηγύρι. Τρεχαλητά με τ' άλλα παιδιά, επισκέψεις στις θείες, βόλτες στους κήπους του Μαμά, στ' αμπέλια της Φέρας, στην Αϊ-Παρασκευή. Άρχιζαν δειλά να κοκκινίζουν οι πρώτες κουτσουπιές.* Τα τριαντάφυλλα, πυκνόφυλλα και μοσχομυριστά, ροζ άσπρα, ήταν παντού. Στις αυλές και στους φράχτες. Σου έσπαιναν* τη μύτη.

Από την Ανάσταση θυμάμαι κάπως τις στρακαστρούκες, που τις πιέζαμε με τις σόλες. Ακόμα κι εκείνη την ώρα του πανδαιμόνιου εγώ είχα το μυαλό μου στ' αστέρια του ορίζοντα, πάνω απ' τον απαγορευμένο τόπο.

Την άλλη μέρα, όλο το χωριό ανέβαινε στην κορυφή του διπλανού βουνόπλου, που ήταν το φυλάκιο Γκελίλι, για επίσκεψη στους στρατιώτες. Τους πηγαίναμε αυγά, κουλούρια κι εκείνοι μας έδιναν γαλέτες.

Χαρούμενα, απλά παιδιά, μας άφηναν να δούμε και με τα κιάλια μέσα στο Αλβανικό. Φέρναμε κοντά μας εικόνες από ανθρώπους, κυρίως γυναίκες να σκάβουν εν σειρά ή να κάνουν άλλες δουλειές, πάντα σε ομάδες. Είχαν κατασκευάσει και μια τεχνητή λίμνη για την άρδευση. Παρ' όλο που με τα κιάλια είχα απτό το αντικείμενο της περιέργειάς μου, η έλξη και το μυστήριο βάθαιναν.

Άκουγα ιστορίες τα κατοπινά χρόνια για κατασκόπους, που χαμογελώντας χαιρέταγαν από απόσταση τις γυναίκες στ' αμπέλια. Αυτές ανατρόμαζαν κι αυτουνούς τους κατάπιναν τα λόγγα.* Το πέρασμα αυτών των μυστήριων ανθρώπων το 'χω επίσης συνδέσει με το ψυχρό αεράκι που μας υποδεχόταν στη Θελεσουριά.

Όταν αναχωρούσαμε, χαράματα, για την Ηγουμενίτσα ήταν για μας Μεγάλη Παρασκευή. Πονούσαμε και τα τρία, λες και μας ξερίζωναν. Η αδερφή μου με κλάματα και φωνές, «γιαγιά μουουου», ξύπναγε το χωριό. Εγώ βαστιόμουνα και έκλαιγα κρυφά, με τρόπο αξιοπρεπή, και για να το πετύχω αυτό σφιγγόμουνα και βλοσύρευα.*

Δε θέλαμε, αρνιόμασταν ν' αποχωριστούμε τη γιαγιά Αγγελούδω, το χωριό. Και πού να πηγαίναμε; Στο βασανιστήριο της τότε -και τώρα- εκπαιδεύσεως.

Μόλις πήγα στο Γυμνάσιο, βαθμιαία -κι απ' το Λύκειο μόνιμα πλέον- πάει το χωριό και η γιαγιά. Δεν πάταγα το πόδι μου. Σινεμάς, ξένη μουσική, ερωτικά σκιρτήματα, κατόπι σπουδές εν Αθήναις -άλλη θλιβερή ιστορία αυτή-, μέχρι τα τριάντα μου δεν είχα καμιά ψυχική σχέση κι επαφή.

Μεγάλος ήμουν -τι μεγάλος, άντρας γκοτζάμ γαϊδούρι- όταν μας έστειλε η γιαγιά μου μήνυμα, έναν πικρό Απρίλη, να πάμε να περάσουμε το Πάσχα μαζί της. Δεν πήγα. Μετά από λίγο πέθανε. Δε θυμάμαι να μου στοίχισε. Ούτε στην κηδεία της πήγα. Με είχε καταλάβει εξολοκλήρου ο εαυτός μου.

Πέρσι πήγα στο χωριό μου, μετά τη Λαμπρή, για ολιγόωρη επίσκεψη. Το πατρικό μου χορταριασμένο, ετοιμόρροπο. Ο κηπάκος του πνιγμένος στην άγρια βλάστηση.

Τζαρκάλευα* στην αγαπημένη κάμαρη των παιδικών μου χρόνων και κάπου βρήκα την αστυνομική ταυτότητα της γιαγιάς μου. Ολοκαίνουρια. Απ' τη μικρή φωτογραφία με κοιτούσε πάλι μ' εκείνη την αγάπη της, που μας έθρεψε και μας εφοδίασε για μια ολόκληρη ζωή.

Το χωριό περίπου έρημο. Ούτε γομάρια άκουσα ούτε φωνές από γυναίκες και παιδιά. Πήγα στο μαγαζάκι του άλλου μου θείου, του Μήτση Έξαρχου. Κάποια στιγμή, δυο φαντάροι με πλήρη πολεμική εξάρτυση έφεραν δυο Αλβανούς αιχμαλώτους. Ξέπνοοι* όλοι. Ένας φαντάρος -Αθηναίος, όπως έμαθα μετά- έβριζε τον κωλότοπο, τους κωλοαλβανούς. Έκατσαν στον πάγκο και ο θείος μου τους κέρασε αμέσως λουκούμια.

Οι Αλβανοί τα έφαγαν λαιμαχτικά* και λερώθηκαν μεριές μεριές απ' τη σκόνη. Καίτοι* είχαν κακό χάλι απ' την ταλαιπωρία, τινάχτηκαν και καθαρίστηκαν με επιμέλεια.

Σ. Δημητρίου, Η φλέβα τον λαιμού, Πατάκης




* κογκέλες: στροφές * κουμαριές, τσέρα, χελιδρονιές: λουλούδια, θάμνοι και βλάστηση της περιοχής * μούσγκωμα: σούρουπο * καβαλίνες: περιττώματα, κυρίως αλόγου ή άλλου υποζυγίου * αίγες: κατσίκες * μπλατσαριό: αποθήκη * γομάρια: γαϊδούρια * βετούλια: μικρά τραγιά * κουτσουπιές: χαρουπιές * έσπαιναν: έσπαγαν (μεταφορικά) * λόγγα: θαμνώδη δάση * βλοσύρευα: κατσούφιαζα * τζαρκάλευα: έψαχνα * ξέπνοοι: κουρασμένοι, εξαντλημένοι * λαιμαχτικά: με λαιμαργία * καίτοι: αν και, μολονότι

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/5/37,201/

Τι κείμενο, ε;

Ώρες ώρες το νιώθεις ξυράφι να σε κόβει.

Και δεν είναι απλά εικόνες. Ακτινογραφία είναι και λεπτή χειρουργική επέμβαση στα τότε και στα έπειτα της άμοιρης αυτής γης. Της βορειοανατολικής Θεσπρωτίας...

Απίθανος και ο συμβολισμός του τέλους. Που βρίσκει την ταυτότητα. Δεν είναι της γιαγιάς. Τη δική του ανακαλύπτει που για χρόνια είχε χάσει. Πολύ αργά όμως. Το χωριό έχει ρημάξει. Και μόνο φαντάροι κι Αλβανοί κυκλοφορούν εκεί.

Προφανής και ο ρόλος της εκπαίδευσης. Κι όχι μόνο για το βασανιστήριο που λέγει στα ίσα ο Δημητρίου. Μα και για το υπόγειο μήνυμα. Που ξεκινά από το σπάραγμα της αδερφής που ξύπναγε το χωριό: "γιαγιά μουουου" και καταλήγει στην αδιαφορία του συγγραφέα να πάει ακόμη και στην κηδεία της γιαγιάς του. Μεταίχμιο της αλλαγής είναι το γυμνάσιο. Κι οριστική αποκοπή από τις ρίζες σημαίνει το λύκειο. Δεν είναι μόνο η ηλικία. Είναι και το έλλειμμα παιδείας. Οι σαθρές αξίες και τα ανύπαρκτα ιδανικά. Που τον οδηγούν να απαρνηθεί τον τόπο του. Σινεμάς και ξένη μουσική τονίζει. Και τα λέει όλα. Όσα εκείνος έζησε αλλά και οι υπόλοιποι της γενιάς του και του τόπου του...



___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ofisofi Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 12:17 am

Το Σεπτέμβριο είχα κάνει μια περιήγηση στην περιοχή , γιατί ήθελα να δω από κοντά τον τόπο που περιγράφει ο Δημητρίου . Η περιοχή μου ήταν εντελώς άγνωστη. Ωραία μέρη αλλά έρημα, κάτοικοι λιγοστοί, εγκατάλειψη. Αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει σε όλη την Ήπειρο ακόμη και σε χωριά πολύ κοντά στην πόλη. Τότε είχα κάνει μια ανάρτηση , δεν ξέρω αν την είχες δει.http://ofisofi.blogspot.com/2010/09/blog-post_5454.html.

ofisofi

Αριθμός μηνυμάτων : 79
Εγγραφή : 15/06/2011

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 12:36 am

Θα φροντίσω να τη διαβάσω οπωσδήποτε. Είμαι σίγουρη πως μέσα από την τρυφερή ματιά σου θα νιώσω να περπατώ κι εγώ την περιοχή αυτή.

Θα ήταν ευχής έργο αν την ανάρτηση αυτή την παρέθετες κι εδώ.

Η κατάσταση όπως λες είναι παρόμοια και σε άλλα μέρη της Ηπείρου. Με μια διαφορά. Αυτά τα μέρη, της σκοτεινής γωνιάς της Θεσπρωτίας, είναι ζώνη ακριτική και κάτω από την απειλή των διεκδικήσεων των Τσάμηδων.

Για άλλους μπορεί οι διεκδικήσεις τους να περνούν στα ψιλά. Για μένα που τους έχουμε πληρώσει σκληρά ως οικογένεια κάτι τέτοια δεν μπορεί να ισχύσει. Εγκλημάτησαν σε βάρος μας. Και η σημερινή τους στάση και δραστηριότητα δεν αποκλείει να εγκληματήσουν ξανά. Εφησυχασμός λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει. Ιδιαίτερα όσο βλέπουμε και από τη δική μας μεριά να ακολουθούνται τακτικές που οδηγούν στην ερημοποίηση της περιοχής.

Πονάω φριχτά με όλα αυτά. Ενδεικτικά αναφέρω πως τη μέρα που διάβασα την πρόταση του περιφερειάρχη Ηπείρου να μεταφερθούν στη Βροσίνα οι μετανάστες της Ηγουμενίτσας, αντιμετώπισα οξύ επεισόδιο υπέρτασης. Κόντεψα να πάω από εγκεφαλικό. Ξέροντας τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο για όλη αυτή την περιοχή που βρίσκεται δίπλα ακριβώς με τη Βροσίνα και για το χωριό μου που είναι πολύ κοντά στη Βροσίνα.

Ευτυχώς ξεσηκώθηκε ο Δήμαρχος Ζίτσας και οι ίδιοι οι Βροσινιώτες. Και με τη συμβολή και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ του νομού Ιωαννίνων, άλλαξαν τα σχέδια.

Αμέσως μετά όμως πάρθηκε η απόφαση από τα ΚΤΕΛ για οριστική διακοπή συγκοινωνίας από τη Μενίνα και πάνω. Και την ίδια ώρα υπήρχε και πρόβλημα με τον αγροτικό γιατρό. Χωρίς γιατρό λοιπόν και χωρίς λεωφορείο. Και πολλά πολλά χρόνια χωρίς σχολείο. Σε έναν τόπο που είχε σχολειό ακόμη και στα χρόνια της τουρκοκρατίας...

Τώρα πια στο χωριό μου μένουν σχεδόν μόνο γέροντες. Ποιο θα είναι το αύριο του τόπου; Όταν θα φύγουν κι αυτοί;

Κι όμως είναι ένας τόπος με ιδιαίτερη φυσική ομορφιά. Θα ανεβάσω στη συνέχεια κάποιες ενδεικτικές φωτογραφίες κι ο καθένας ας βγάλει συμπέρασμα...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 12:39 am


Εικόνες από τον παλιό εθνικό δρόμο Ηγουμενίτσας - Ιωαννίνων. Ανάμεσα στην Αβαρίτσα και στην Πετροβίτσα.

Φέτος την άνοιξη. Και με τις κουτσουπιές στις δόξες τους...




___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ofisofi Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 1:42 am

Δεν είναι και τίποτε ιδιαίτερο. Απλά έδωσα εικόνα στο κείμενο.

Πόβλα, το χωριό του Σωτήρη Δημητρίου
" ...το απομεσήμερο το λεωφορείο αγκομαχώντας, γιατί ήταν ασφυκτικά γεμάτο και ο δρόμος χωμάτινος, ανηφορικός, όλο κογκέλες, ξεκίναγε για τα χωριά της Μουργκάνας.
Άι-Νικόλας, Άγιοι Πάντες, Παλιοχώρι, ανηφόρες, στροφές, μια στροφή ακόμα και να το χωριό μου, η Πόβλα. Μαγευτικός δρόμος, μαγευτικά χωριά. Λες και οι πλαγιές οι ντυμένες με κουμαριές, τσέρα, χελιδρονιές, δάφνες, οι χείμαρροι που ξεπηδούσαν εδώ και κει, τα λιθάρια και τα μονοπάτια ενσωμάτωσαν ό,τι ομορφότερο και ευγενέστερο από τις ανθρώπινες ζωές αιώνων......Ο όγκος της Μουργκάνας μπροστά μας..."(Σωτήρης Δημητρίου, Πάσχα τ' Απρίλη από τη συλλογή διηγημάτων Η φλέβα του λαιμού)










Τσαμαντάς, το χωριό του Μιχάλη Γκανά

" Το χωριό ήταν η πατρίδα μου...", " Η μητριά πατρίδα"




" Βρίσκω τη Φύση που παίρνει την εκδίκηση της. Ο άνθρωπος δεν υπάρχει και η Φύση είναι πια εξαγριωμένη , κοντεύει να μπει μέσα στα σπίτια"





ofisofi

Αριθμός μηνυμάτων : 79
Εγγραφή : 15/06/2011

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 1:44 am



Στροφές Πολυδρόσου - Δεκέμβρης 2010

Στο βάθος η Μουργκάνα χιονισμένη

κι αριστερά η Βελούνα


Στην επόμενη κογκέλα, δηλαδή στην επόμενη στροφή, εμφανίζονται και το Περιστέρι κι ο Κασιδιάρης. Χιονισμένα κι αυτά.


Τώρα στο βάθος προβάλλει η Λούτσα, η είσοδος για το Πολύδροσο, και ο συνοικισμός του χωριού Αμπέλια. Όνομα και πράγμα. Και τόπος ονειρεμένος όχι μόνο να κατοικείς αλλά και για τουριστική αξιοποίηση. Πού όμως οι υποδομές για να γίνει κάτι τέτοιο;


Μια καρτ ποστάλ από τη σκοτεινή γωνιά της Θεσπρωτίας. Το βορειοανατολικό τμήμα του νομού. Αφιερωμένη σε όσους επιτρέπουν στα παλιούρια να βασιλεύουν εδώ και εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τον τόπο.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 1:47 am

Υπέροχη ανάρτηση, Ofisofi. Σε ευχαριστώ!

Έχω επισκεφθεί πριν μερικά χρόνια τον Τσαμαντά και την Πόβλα. Σε διαφορετικές στιγμές. Όμως και τις δύο φορές δεν είχα φωτογραφική μηχανή.

Ελπίζω φέτος το καλοκαίρι να κάνω μια νέα περιήγηση εκεί πάνω και αυτή τη φορά να κρατήσω και εικόνες στο "φιλμ". Ως τότε θα έχω τις δικές σου. Δώρο πολύτιμο!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:09 am


Ο Καλαμάς. Που διαρρέει από άκρη σε άκρη τη σκοτεινή γωνιά της Θεσπρωτίας. Ο αρχαίος Θύαμις. Και που στις όχθες του ανέπτυξαν πλήθος οικισμών οι πρόγονοί μας.

Σώζονται ακόμη ερείπια των οικισμών στη Ραβενή, στη Φανοτή, στα Γίτανα.

Η σημερινή Ελλάδα όμως τον αφήνει αναξιοποίητο.

Κι ας έχει ενταχθεί μεγάλο μέρος του ποταμού στο δίκτυο NATURA 2000 λόγω της ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς του και της σπάνιας χλωρίδας του.

Να σημειώσω ότι η φωτογραφία δεν είναι δική μου. Όπως και όσες ακολουθήσουν από τον Καλαμά. Προέρχονται από το σάιτ του Πολυδρόσου και αν δεν κάνω λάθος ο φωτογράφος για τις περισσότερες τουλάχιστον από αυτές είναι ο Πολυδροσίτης Βασίλης Μάκος.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από το σάιτ αυτό εδώ:

http://www.polydroso.gr/index.php/multimedia/photogallery

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:18 am


Καλαμάς. Κοντά στο χωριό Πολύδροσο της Θεσπρωτίας.

Φωτογραφία από το σάιτ του χωριού - του Πολυδροσίτη Βασίλη Μάκου.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:26 am


Η Γκράβα του Ντρίκου. Πάνω από τα νερά του Καλαμά και στις βραχώδεις όχθεις του σκαλισμένη από το χέρι της φύσης.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:29 am


Ο φούρος στον Καλαμά. Δηλαδή ο φούρνος. Ένας φούρνος από βράχο.

Η φωτογραφία τονίζω ότι δεν είναι δική μου. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη ποιος είναι ο φωτογράφος. Σίγουρα όμως είναι μια ακόμη φωτογραφία από τη σκοτεινή γωνιά της Θεσπρωτίας. Σκοτεινή από την ακηδία των ανθρώπων. Μα ολόφωτη και πανέμορφη από εκείνον που τη δημιούργησε.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:31 am



Καλαμάς. Θεσπρωτία...

Ποια άλλη χώρα θα είχε τέτοιους τόπους και δε θα έκανε τα πάντα να τους προβάλει και να τους αξιοποιήσει;

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:36 am


Κι αυτός, σύμφωνα με το φωτογράφο, είναι ο ίδιος ο Καλαμάς. Το πρόσωπό του. Ένα πρόσωπο που μοιάζει να κλαίει. Σκαλισμένο στα βράχια της όχθης. Θυμίζει μάσκα αρχαίας τραγωδίας. Μα δεν είναι. Είναι ένας περίεργος συμβολισμός της ίδιας της φύσης για την τραγωδία που ζει αυτός ο τόπος σήμερα. Και εικόνα της θλίψης της ψυχής μας. Όσων καταγόμαστε από κει και όσων γνωρίζουν και αγαπούν αυτή την πανέμορφη γωνιά της ελληνίδας γης.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 2:51 am


Μια ακόμη φωτογραφία από τον Καλαμά. Και το περίφημο Φραγκοπήδημα.

Η φωτογραφία ίσως είναι του Βασίλη Μάκου ίσως όμως και του Σαγιαδινού Μιχάλη Πασιάκου. Έχουν και οι δύο τραβήξει εκπληκτικές φωτογραφίες από τον Καλαμά. Και το κακό είναι πως τις κράτησα μεν στον υπολογιστή μου αλλά δε σημείωνα πάντα ποιος από τους δυο ήταν ο φωτογράφος.

Δίνω εδώ και το λινκ από το ιστολόγιο του Μιχάλη, το αφιερωμένο στον Καλαμά, για να δείτε όχι μόνο τις φωτογραφίες του αλλά και τα εξαιρετικά κείμενα που έχει εκεί αναρτήσει για όλα όσα αφορούν το πολύπαθο ποτάμι:

http://kalamas.blogspot.com

Να επισκεφθείτε όμως και το άλλο ιστολόγιό του:

http://labastia.blogspot.com

Θα βρείτε εκεί φωτογραφίες όχι μόνο από τον Καλαμά αλλά από ολόκληρη τη Θεσπρωτία. Και τη σκοτεινή γωνιά της και την άλλη, τη γνωστή στον έξω κόσμο.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 4:36 am


Αυτή πάντως η φωτογραφία είναι σίγουρα του Μιχάλη Πασιάκου. Και δείχνει το εντυπωσιακό σημείο Φραγγοπήδημα (ίσως παραφθορά της λέξης φαραγγοπήδημα) στο φαράγγι του Καλαμά και κοντά στο χωριό Πολύδροσο.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 4:48 am

Προσέξτε στην προηγούμενη φωτογραφία πάνω και αριστερά τη διχάλα των δύο δρόμων. Κι έπειτα κοιτάξτε εδώ:


Στο κέντρο τώρα της φωτογραφίας είναι η ίδια διχάλα των δρόμων. Από τελείως βεβαίως διαφορετική οπτική γωνία. Από το μονοπάτι που αγκαλιάζοντας το βουνό της Μίχλας και της Πλάκας πηγαίνει στην πηγή του Τζουρλόγγου. Στη χαράδρα δεξιά είναι το χωριό Πολύδροσο. Και ο Τζουρλόγγος πάνω σχεδόν από το φαράγγι του Καλαμά.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 7:14 am



Καλαμάς. Φραγγοπήδημα. (φαραγγοπήδημα)

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 7:26 am


Το καλντερίμι του Λάγγαρη - φωτογραφία του Μιχάλη Πασιάκου.

Από την ίδια πάντα γωνιά της Θεσπρωτίας.

Ένα μονοπάτι εξαιρετικής ομορφιάς που χάρη στις προσπάθειες του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος και Αρχαιολογικών Χώρων Θεσπρωτίας καθαρίστηκε και παραδόθηκε σε όσους λατρεύουν να περπατάνε σε μέρη έμορφα και παρθένα...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Ιουν 29, 2011 7:29 am



Η μάνα του νερού, στη Λαγγάβιτσα.

Φωτογραφία του Μ. Πασιάκου

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
avatar
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5275
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Σελίδα 1 από 2 1, 2  Επόμενο

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης